เลนส์นูน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เลนส์นูนรวมแสง

เลนส์นูน (convex lens) คือ เลนส์ที่โค้งออกด้านนอก มีขอบแคบ และตรงกลางกว้าง แสงที่ผ่านเลนส์นูนจะรวมเป็นจุดเดียว เรียกจุดนี้ว่า จุดโฟกัส เลนส์นูนสามารถสร้างภาพจริงหรือภาพเสมือนได้

เลนส์นูน สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทคือ

เปรียบเทียบ: เลนส์เว้า

ภาพที่เกิดจากเลนส์นูน[แก้]

  • วัตถุอยู่ไกลมาก แสงจากวัตถุขนานกับแกนมุขสำคัญ หักผ่านเลนส์นูนไปตัดกันได้ภาพจริงขนาดเล็กที่สุดที่จุดโฟกัส
  • วัตถุอยู่ห่างจากเลนส์มากกว่า 2F (สองเท่าของจุดโฟกัส) ได้ภาพจริงหัวกลับ ขนาดเล็กกว่าวัตถุ
  • วัตถุอยู่ห่างจากเลนส์เท่ากับ 2F ได้ภาพจริงหัวกลับขนาดเท่าวัตถุที่ระยะ 2F
  • วัตถุอยู่ระหว่างจุด F กับจุด 2F จะได้ภาพจริงหัวกลับขนาดใหญ่กว่าวัตถุ
  • วัตถุอยู่ที่จุดโฟกัส ได้ภาพขนาดใหญ่มากที่ระยะอนันต์ (ไม่มีที่สิ้นสุด) หรือว่าหาไม่ได้
  • วัตถุอยู่ระหว่าง F (จุดโฟกัส) กับเลนส์ เกิดภาพเสมือนหัวโค้งขนาดใหญ่กว่าวัตถุอยู่ข้างเดียวกับวัตถุ

สิ่งประดิษฐ์ที่ใช้เลนส์นูน[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

การคำนวณเลนส์บาง