เมลิสม่า

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เมลิสม่า คือ เทคนิคการร้องเพลงให้หลายๆ ตัวโน้ตในหนึ่งคำ (โดยมากมักจะ 5-6 โน้ตในหนึ่งคำ [1]) เทคนิคการร้องประเภทนี้มักจะมีในดนตรีโบราณ ที่เกี่ยวข้องกับศาสนาอย่างเช่น ยิว, มุสลิม, ฮินดู ส่วนทางตะวันตกมักถูกอ้างถึงโดยเกรโกเรียนแชนท์ แต่บางทีมักจะถูกอธิบายถึงการร้องเพลงจริงๆ ในยุคบาโรคต่อมาคือการร้องแบบกอสเปล

เมลิสม่าถูกเขียนอย่างเป็นระบบในโตราห์ในศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ต่อมาโดยเกรโกเรียนแชนท์ ปรากฏหลักฐานประมาณ คริสตวรรษที่ 900

ทุกวันนี้มีการใช้เทคนิคเมลิสม่าในดนตรีป็อปและดนตรีแบบบอลคาน ป็อป-โฟล์ก ศิลปินปัจจุบันที่ใช้เทคนิคนี้ โดยในปัจจุบันมักจะเรียกว่า Riffing เช่น ลูลู, มาร์วิน เกย์, มารายห์ แครี, วิทนีย์ ฮูสตัน, แพตตี ลาเบลล์, ลูเธอร์ แวนดรอส, สตีวี วันเดอร์, อินเดีย อารี, ไบรอัน แมคไนท์, เซลีน ดิออน, คริสติน่า อากีเลร่า, เบเวอร์ลีย์ ไนท์, บียอนเซ่, ลอรีน ฮิลล์, โจโจ, คริส บราวน์ และ อารีธา แฟรงคลิน เป็นต้น

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]