เนบิวลาบึ้ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เนบิวลาบึ้ง
Spitzer-TarantulaNebula.jpg
เนบิวลาบึ้ง ภาพถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์
ข้อมูลสังเกตการณ์: จุดเริ่มยุค J2000
ประเภท เนบิวลาเปล่งแสง
ไรต์แอสเซนชัน 05h 38m 38s[1]
เดคลิเนชัน -69° 05.7′[1]
ระยะห่าง 180 ± 10 kly (49 ± 3 kpc)[2][3]
ความส่องสว่างปรากฏ (V) +8[2]
ขนาดปรากฏ (V) 40' × 25'[2]
กลุ่มดาว ปลากระโทงแทง
ลักษณะทางกายภาพ
รัศมี 500 ปีแสง
ความส่องสว่างสัมบูรณ์ (V) ?
จุดสังเกต ในเมฆแมเจลแลนใหญ่
ชื่ออื่น

NGC 2070[2]

Doradus Nebula,[1] Dor Nebula[1]
ดูเพิ่ม: เนบิวลา, รายการเนบิวลา
    

เนบิวลาบึ้ง หรือ เนบิวลาทารันทูลา (อังกฤษ: Tarantula Nebula ; หรือรู้จักในชื่อ 30 โดราดัส หรือ NGC 2070) เป็นบริเวณเอช 2 ที่อยู่ในเมฆแมเจลแลนใหญ่ เดิมเคยคิดว่ามันเป็นดาวฤกษ์ จวบกระทั่ง พ.ศ. 2294 นิโคลาส์ หลุยส์ เดอ ลาซายล์ จึงตรวจพบว่ามันมีลักษณะโดยธรรมชาติเป็นแบบเนบิวลา

เนบิวลาบึ้งมีค่าความส่องสว่างปรากฏเท่ากับ 8 เมื่อคำนึงถึงระยะห่างของมันที่อยู่ห่างออกไปถึง 180,000 ปีแสง ถือได้ว่าเป็นวัตถุที่มีความสว่างสูงมาก มันส่องสว่างมากเสียจนถ้าหากมันอยู่ใกล้โลกในระยะเดียวกับเนบิวลานายพราน ก็อาจทำให้เกิดเงาแสงขึ้นได้ทีเดียว เนบิวลาบึ้งเป็นย่านดาวระเบิดที่มีกระบวนการสูงที่สุดเท่าที่เป็นที่รู้จักในกลุ่มดาราจักรท้องถิ่น มันยังเป็นย่านที่ใหญ่ที่สุดและมีการกำเนิดดาวมากที่สุดในกลุ่มท้องถิ่นโดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางโดยประมาณถึง 200 พาร์เซก[3] ที่ใจกลางของมันเป็นกระจุกดาวที่เล็กมากแต่หนาแน่นมาก (ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.5 พาร์เซก)[3] คือกระจุกดาว R136a อันเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานมหาศาลที่ทำให้เนบิวลานี้สว่างไสว

ซูเปอร์โนวาที่ใกล้ที่สุดเท่าที่ตรวจพบหลังจากการประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์ คือ ซูเปอร์โนวา 1987A ก็เกิดขึ้นที่บริเวณขอบของเนบิวลาบึ้งแห่งนี้

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 "SIMBAD Astronomical Database". Results for Tarantula Nebula. สืบค้นเมื่อ 2006-12-22. 
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 "SEDS Students for the Exploration and Development of Space". Results for Tarantula Nebula. สืบค้นเมื่อ 2007-05-08. 
  3. 3.0 3.1 3.2 Lebouteiller, V.; Bernard-Salas, J.; Brandl, B.; Whelan, D. G.; Wu, Yanling; Charmandaris, V.; Devost, D.; Houck, J. R. (June 2008), "Chemical Composition and Mixing in Giant H II Regions: NGC 3603, 30 Doradus, and N66", The Astrophysical Journal 680 (1): 398–419, doi:10.1086/587503 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]