เทือกเขาภูเก็ต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เทือกเขาภูเก็ต

เทือกเขาภูเก็ต (อังกฤษ: Phuket mountain range) เป็นเทือกเขาในคอคอดกระ ประเทศไทย

ภูมิศาสตร์[แก้]

แนวเทือกเขานี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเทือกเขากลาง ซึ่งลากมาจากทิเบตจนลากผ่านตลอดคาบสมุทรมลายู

เทือกเขาภูเก็ตเป็นเทือกเขาต่อเนื่องกับเทือกเขาตะนาวศรีที่ใหญ่กว่า โดยลากลงไปทางใต้เป็นระยะทางมากกว่า 200 กิโลเมตร จนกระทั่งไปบรรจบกับเทือกเขาติติวังซา ซึ่งเป็นเทือกเขาหลักในที่ราบสูงมาเลย์

จุดสูงสุดอยู่ที่เขาหลังคาตึก ด้วยความสูง 1,395 เมตร เนื่องจากเทือกเขาเพิ่มระดับความสูงเป็นแนวตรงจากชายฝั่งตะวันตก จึงไม่มีแม่น้ำสำคัญที่อยู่ทางด้านตะวันตกของสันเขา ส่วนทางตะวันออก แม่น้ำใหญ่ที่สุด คือ แม่น้ำพุมดวงและแม่น้ำหลังสวน ทะเลสาบใหญ่ที่สุดที่อยู่บนเทือกเขานั้น คือ ทะเลสาบเชี่ยวหลาน อันเป็นที่ตั้งของเขื่อนรัชชประภา โดยมีขนาด 165 ตารางกิโลเมตร อ่าวเทียมในอุทยานแห่งชาติเขาสก หินที่พบบนเทือกเขาส่วนใหญ่นั้นเป็นหินปืน ซึ่งนำไปสู่ภูมิศาสตร์คาสต์ของเทือกเขาสูงชัน เทือกเขาที่อยู่ทางตะวันตกของสันเขานี้เป็นที่ตั้งของเหมืองดีบุกจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่ได้หมดลงไปแล้ว

เอกสารทางภูมิศาสตร์จำนวนมากจัดให้เทือกเขาภูเก็ตเป็นส่วนหนึ่งของแนวเทือกเขาตะนาวศรี[1]

การคุ้มครอง[แก้]

พื้นที่ส่วนใหญ่ของเทือกเขาได้รับการคุ้มครองในรูปของอุทยานแห่งชาติและพื้นที่คุ้มครองอื่น ๆ ซึ่งมีอุทยานแห่งชาติศรีพังงา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าโตนปริวรรต อุทยานแห่งชาติคลองพนม, อุทยานแห่งชาติเขาสก, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน, อุทยานแห่งชาติแก่งกรุง, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองนาคา และอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว (เดิมชื่ออุทยานแห่งชาติคลองเพรา)

อ้างอิง[แก้]

  1. The Physical Geography of Southeast Asia, Avijit Gupta

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]