เทศมณฑล

สำหรับความหมายอื่น ดูที่ เคาน์ตี (แก้ความกำกวม)

เคาน์ตี (county) หรือ เทศมณฑล เป็นเขตการปกครองที่รองจากระดับประเทศ โดยในเคาน์ตีมักจะประกอบไปด้วยจังหวัดหรือเมือง

เนื้อหา

1 ประวัติ
2 เคาน์ตีในสหรัฐอเมริกา
3 เคาน์ตีในสหราชอาณาจักร
4 เคาน์ตีในแคนาดา
5 เคาน์ตีในยุโรป
6 เคาน์ตีในนิวซีแลนด์
7 เคาน์ตีในเดนมาร์ก
8 เทศมณฑลในจีน
9 เคาน์ตีในฮังการี
10 เทศมณฑลในอิหร่าน
11 เคาน์ตีในโปแลนด์
12 เคาน์ตีในสวีเดน
13 เคาน์ตีในลิทัวเนีย
14 เคาน์ตีในไลบีเรีย
15 เคาน์ตีในไอซ์แลนด์
16 อ้างอิง

ประวัติ[แก้]

เดิมในทวีปยุโรปในอดีต "เคาน์ตี" คือเขตปกครองของ "เคานต์" (อังกฤษ: Count, ฝรั่งเศส: Comte, อิตาลี: Conde, เยอรมัน: Graf) ในอังกฤษ ไอร์แลนด์ และฝรั่งเศส หลังสมัยเคลติกผู้มีตำแหน่งเทียบกับ "เคานต์" บนแผ่นดินใหญ่เรียกว่า "เอิร์ล" เขตปกครองของเคานต์จะสังเกตได้จากการใช้คำนำหน้าชื่อว่าเป็น "County of..." เช่น "County of Cleves" ตัวอย่างของเคาน์ตีในประวัติศาสตร์ก็ ได้แก่ เคาน์ตีเคลเวอในเยอรมนี ถ้าเขตนั้นได้เลื่อนสถานะชื่อเขตก็จะเปลี่ยนตามไปด้วย เช่น เมื่อเคาน์ตีเคลเวอได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นราชรัฐชั้นดัชชี สถานะของเขตก็เปลี่ยนเป็นดัชชีเคลเวอ

เคาน์ตีในสหรัฐอเมริกา[แก้]

เขตของเคาน์ตี ในสหรัฐอเมริกา

ในสหรัฐอเมริกา มีขนาดรองลงมาจากรัฐ แต่ใหญ่กว่าเมือง ในแต่ละเคาน์ตีจะมีหน่วยงานรัฐบาลสำหรับจัดการในท้องถิ่นนั้น ในสหรัฐอเมริกามีเคาน์ตีทั้งหมด 3,086 เคาน์ตี โดยเฉลี่ย 62 เคาน์ตีต่อหนึ่งรัฐ รัฐที่มีเคาน์ตีมากที่สุดคือ รัฐเทกซัส มี 254 เคาน์ตี และรัฐที่มีเคาน์ตีน้อยสุดคือ รัฐเดลาแวร์ มี 3 เคาน์ตีในรัฐ^[1]

คำว่า เคาน์ตี เป็นหน่วยการปกครองที่ใช้ใน 48 รัฐ (จาก 50 รัฐ) โดยใน รัฐลุยเซียนา ใช้ชื่อว่า แพริช (parish) และ รัฐอะแลสกา ใช้ชื่อว่า โบโรฮ์ (borough)