เดลต้า แอร์ไลน์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
 |
||
| เดลต้า แอร์ไลน์ | ||
|---|---|---|
| IATA DL |
ICAO DAL |
รหัสเรียก Delta |
| ก่อตั้ง | พ.ศ. 2471 (ในชื่อ เดลต้าแอร์เซอร์วิส) | |
| ท่าอากาศยานหลัก | ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตา ท่าอากาศยานนานาชาติซอลต์เลกซิตี ท่าอากาศยานนานาชาติซินซินแนติ/นอร์เทิร์นเคนตักกี ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี |
|
| ท่าอากาศยานรอง | ท่าอากาศยานนานาชาติโลแกน ท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโด ท่าอากาศยานลากวาเดีย |
|
| รายการสะสมแต้ม | สกายไมล์ | |
| ห้องรับรอง | คราวน์รูมคลับ | |
| พันธมิตรสายการบิน | สกายทีม | |
| ขนาดฝูงบิน | 442 (สั่งซื้อ 86 รายการ) | |
| จุดหมายปลายทาง | 311 | |
| บริษัทแม่ | เดลต้า แอร์ไลน์ อินคอร์ปปอเรชั่น | |
| สำนักงานใหญ่ | แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา | |
| บุคคลหลัก | John F. Smith, Jr. (ประธาน) Gerald Grinstein (ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร) Jim Whitehurst (ประธานเจ้าหน้าที่ดำเนินการ) Edward Bastian (ประธานเจ้าหน้าที่การเงิน) |
|
| เว็บไซต์: www.delta.com | ||
เดลต้า แอร์ไลน์ (Delta Air Lines) เป็นสายการบินสัญชาติอเมริกัน มีท่าอากาศยานหลักอยู่ที่ซอลต์เลกซิตี, ซินซินแนติ, นิวยอร์ก-เจเอฟเค และแอตแลนตา ให้บริการ 308 จุดหมายปลายทาง ไปยัง 52 ประเทศ ใน 5 ทวีปทั่วโลก
ในปีพ.ศ. 2548 เดลต้า แอร์ไลน์ให้บริการผู้โดยสารกว่า 86 ล้านคน[1] มากเป็นอันดับสองของโลก เป็นรองจากอเมริกันแอร์ไลน์
เนื้อหา |
ฝูงบิน[แก้]
ฝูงบินของสายการบินเดล้ตา แอร์ไลน์ ต่อจากนี้ เป็นข้อมูล ณ พฤศจิกายน พ.ศ. 2548[2]
| เครื่องบิน | จำนวน | ชั้นบิน (ชั้นหนึ่ง/ประหยัด) |
เส้นทาง | หมายเหตุ |
|---|---|---|---|---|
| โบอิง 737-700 | (สั่งซื้อ 10 รายการ) | 124 | ภายในประเทศ และเม็กซิโก | เส้นทางบินระยะสั้น |
| โบอิง 737-800 | 84 (สั่งซื้อ 48 รายการ) |
150 (16/134) | ภายในประเทศ และแคริบเบียน | เส้นทางบินระยะสั้น |
| โบอิง 757-200 | 121 (สั่งซื้อ 13 รายการ) |
183 (24/159) 184 (26/158) |
แคริบเบียน, เปอร์โตริโก, ลาตินอเมริกา, แอตแลนตา-ฟลอริดา และเที่ยวบินฝั่งตะวันออก-ตะวันตก | เส้นทางบินระยะกลาง เครื่องบินทั้ง 13 ลำ ซื้อต่อจากทรานเวิลด์แอร์ไลน์และอเมริกันแอร์ไลน์ |
| โบอิง 767-300 | 28 | 250 (24/226) | เปอร์โตริโก, ลาตินอเมริกา, แอตแลนตา-ฟลอริดา และเที่ยวบินฝั่งตะวันออก-ตะวันตก | เส้นทางบินระยะกลาง |
| โบอิง 767-300ER | 53 | 214 (36/178) | อเมริกาใต้ และเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก | เส้นทางบินระยะกลาง |
| โบอิง 767-400ER | 21 | 285 (36/249) 241 (41/200) |
ฮาวาย, แอตแลนตา-ฟลอริดา, เที่ยวบินฝั่งตะวันออก-ตะวันตก, เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก | เส้นทางบินระยะกลาง |
| โบอิง 777-200ER | 8 | 268 (50/218) | เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก และมหาสมุทรแอตแลนติก | เส้นทางบินระยะไกล |
| โบอิง 777-200LR | (สั่งซื้อ 6 รายการ) | เริ่มให้บริการ พ.ศ. 2551 เส้นทางบินระยะไกล |
||
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-88 | 120 | 142 (14/128) 134 (0/134) เดลต้า ชัตเทิล |
ภายในประเทศ | เส้นทางบินระยะสั้น |
| แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-90 | 16 | 150 (12/138) | ภายในประเทศ | เส้นทางบินระยะสั้น |
ณ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 อายุการใช้งานเฉลี่ยของฝูงบินของเดลต้า แอร์ไลน์ คือ 13 ปี
-
เครื่องบินโบอิง 767-300
-
เครื่องบินโบอิง 757-200
-
เครื่องบินซีอาร์เจ 700 ให้บริการโดย คอมแอร์
อ้างอิง[แก้]
ดูเพิ่ม[แก้]
แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: เดลต้า แอร์ไลน์ |
- เดลต้า แอร์ไลน์ (อังกฤษ)
