เฉอ ไซ่ฮัว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
นักอุปรากรปักกิ่งแสดงเป็นเฉอ ไซ่ฮัว

เฉอ ไซ่ฮัว (จีนตัวย่อ: 佘赛花; จีนตัวเต็ม: 佘賽花; พินอิน: Shé Sàihuā; เวด-ไจลส์: Se4 Choi3-fa1) เป็นวีรสตรีจีนซึ่งเชื่อกันว่ามีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นภริยาหยาง เย่ (楊業 Yáng Yè ?) และมีบทบาทหลักในความเชื่อเรื่องขุนศึกตระกูลหยาง

แม้ว่าหยาง เย่ มีตัวตนจริงตามประวัติศาสตร์ แต่ไม่มีบันทึกถึงเฉอ ไซ่ฮัว เลยจนกระทั่งสมัยราชวงศ์ชิง จึงปรากฏบันทึกว่า หยาง เย่ สมรสกับ "คุณหญิงเจ๋อ" (折氏 Zhé Shì ?; Lady Zhe) ธิดาของเจ๋อ เต๋ออี่ (折德扆 Zhé Déyǐ ?) แม่ทัพราชวงศ์โจวปลายซึ่งสามิภักดิ์แก่ราชวงศ์ซ่งเหนือ อย่างไรก็ดี เมื่อพิเคราะห์อายุของเฉอ เต๋ออี๋ กับหยาง เย่ แล้ว นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ไม่เชื่อถือบันทึกนี้[1]

ตามความเชื่อ เฉอ ไซ่ฮัว เป็นธิดาของเฉอ หง (佘洪 Shé Hóng ?) เฉอ หง คลุมถุงชนธิดาตนเองกับหยาง เย่ แต่เปลี่ยนใจกลางคัน ให้เฉอ ไซ่ฮัว หมั้นกับชุย หลง (崔龍 Cuī Lóng ?) จากตระกูลชุยที่มีอิทธิพลมากกว่าตระกูลหยางแทน ตระกูลหยางเรียกให้เฉอ หง ปฏิบัติตามสัญญา เฉอ หง จึงสั่งให้ส่งตัวชุย หลง มาสมรสกับเฉอ ไซ่ฮัว โดยไม่ชักช้า แต่ชุย หลง ด้อยทั้งรูปโฉมและสติปัญญา เฉอ ไซ่ฮัว ไม่ชอบใจ จึงให้นักการไปนัดหมายหยาง เย่ มายังตระกูลเฉอ เมื่อหยาง เย่ มาแล้ว เฉอ ไซ่ฮัว ขอให้บิดาเลือกระหว่างหยาง เย่ กับชุย หลง เฉอ หง จึงสั่งให้ทั้งสองประมือกัน ผู้ใดชนะได้ธิดาตนไป หยาง เย่ สังหารชุย หลง ในการต่อสู้ ขณะนั้น เฉอ หง ถลันเข้าไปจะช่วยเหลือชุย หลง จึงถูกลูกหลงบาดเจ็บ เฉอ ไซ่ฮัว เห็นก็โกรธ เข้าต่อสู้กับหยาง เย่ หยาง เย่ จึงหนีไปซ่อนตัวที่วัดเจ็ดดาว (七星庙 Qīxīng Miào ?; Seven-Star Temple) เฉอ ไซ่ฮัว ติดตามไป และได้ทำความเข้าใจกัน ทั้งสองจึงสมรสกัน ณ วัดนั้น[2] ปัจจุบัน วัดเจ็ดดาวอยู่ในเทศมณฑลฝูกู่ มณฑลซานซี[3]

นอกจากนี้ ยังเชื่อว่า เฉอ ไซ่ฮัว กับหยาง เย่ มีบุตรด้วยกันเก้าคน เป็นชายเจ็ด หญิงสอง เมื่อออกรบ หยาง เย่ และบุตรทั้งเจ็ดถูกข้าศึกประหารตาย ณ หาดสีทอง (金沙灘 Jīn Shātān ?; Golden Beach) และเขาสิงคาลคู่ (两狼山 Liǎng Láng Shān ?; Twin Wolves Mount) เพราะพัน เหม่ย์ (潘美 Pān Měi ?) ไม่ส่งกำลังไปช่วย เฉอ ไซ่ฮัว จึงฟ้องพัน เหม่ย์ เป็นคดีต่อราชสำนัก และนางชนะคดี พระเจ้าไท่จง (太宗 Tàizōng ?) ทรงเชื่อถือในความจงรักภักดีและความสามารถในการวินิจฉัยสั่งการของนาง จึงประทานบรรดาศักดิ์ท่านหญิง (太君 Tàijūn ไท่จฺวิน ?; Grand Dame) ให้ พร้อมตั้งนางเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด ให้ถือไม้เท้าหัวมังกร (龍頭拐杖 lóngtóu guǎizhàng ?; dragon-head cane) เป็นสัญลักษณ์อำนาจสิทธิ์ขาดเหนือแม่ทัพนายกองทั้งปวง เชื่อกันด้วยว่า นางมีอายุเกินหนึ่งร้อยปี

อ้างอิง[แก้]

  1. (จีน) http://litera.ccu.edu.tw/journal/article/16_07.pdf 「佘太君」與「折太君」考
  2. (จีน) 京剧剧目考略:《紫金带》
  3. (จีน) 府州城