เครื่องรับรู้ระยะใกล้

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

เครื่องรับรู้ระยะใกล้ (อังกฤษ: proximity sensor) คือ เครื่องรับรู้ (sensor) ที่สามารถตรวจหาความมีอยู่ของวัตถุใกล้เคียงโดยปราศจากสัมผัสทางกายภาพ

เครื่องรับรู้ระยะใกล้ ทำงานโดยอาศัยสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ถ้าวัตถุเข้ามาอยู่ในระยะตรวจจับ Out Put ของ Proximity จะทำงานทันที Proximity Switch ที่มีจำหน่ายโดยทั่วไป ได้แก่ Inductive Proximity ใช้สำหรับจับวัตถุที่เป็นโลหะ

หลักการทำงานของเซนเซอร์แบบเหนี่ยวนำ[แก้]

บริเวณส่วนหัวของเซนเซอร์จะมีสนามแม่เหล็กซึ่งมีความถี่สูง โดยได้รับสัญญาณมาจากวงจรกำเนิดความถี่ในกรณีที่มีวัตถุหรือชิ้นงานที่เป็นโลหะเข้ามาอยู่ในบริเวณที่สนามแม่เหล็กสามารถส่งไปถึง จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงค่าความเหนี่ยวนำ จากเหตุการที่เกิดขึ้นทำให้เกิดการหน่วงออสซิเลท (Oscilate) ลดลงไปหรือบางทีอาจถึงจุดที่หยุดการออสซิลเลท และเมื่อนำวัตถุนั้นออกจากบริเวณตรวจจับ วงจรกำเนิดคลื่นความถี่ก็เริ่มต้นการออสซิเลทใหม่อีกครั้งหนึ่ง สภาวะดังกล่าวจะถูกแยกแยะได้ด้วยวงจรอิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่ภายในหลังจากนั้นก็จะส่งผลไปยัง Out Put ว่าทำงานหรือไม่ทำงาน โดยทั้งนี้จะขึ้นอยู่กับชนิดของเอาต์พุตว่าเป็นแบบใด เพื่อเป็นการลดจินตนาการในการทำความเข้าใจการทำงานของเซนเซอร์ชนิดนี้[1]

อ้างอิง[แก้]