เก้ง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เก้ง
เก้งธรรมดา (Muntiacus muntjak)
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร: Animalia
ไฟลัม: Chordata
ชั้น: Mammalia
อันดับ: Artiodactyla
วงศ์: Cervidae
วงศ์ย่อย: Muntiacinae
เผ่า: Muntiacini
สกุล: Muntiacus
Rafinesque, 1815
ชนิด
ดูในเนื้อหา
แผนที่แสดงการกระจายพันธุ์ของเก้ง
ชื่อพ้อง
  • Cervulus Blainville, 1816
  • Stylocervus Smith, 1827
  • Prox Ogilby, 1837
  • Procops Popcock, 1923

เก้ง หรือ อีเก้ง หรือ ฟาน (อังกฤษ: Barking deer, Muntjac) เป็นกวางขนาดกลางและเล็กจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Muntiacinae กระจายพันธุ์อยู่ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, ประเทศจีนทางตอนใต้ไปจนถึงภูมิภาคอินโดจีน และเกาะต่าง ๆ ในฟิลิปปินส์และอินโดนีเซีย

มีรูปร่างโดยรวมคือ มีขนตามลำตัวสีน้ำตาล อาจมีสีอื่นผสมแตกต่างกันออกไปตามแต่ละชนิด เขามีขนาดเล็กกว่ากวางในสกุลอื่น ใต้ตามีต่อมน้ำตาเห็นได้ชัดเจน เป็นเส้นสีดำเป็นร่องยาว ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีเขี้ยวงอกออกมาจากมุมปาก หางมีขนาดสั้น เวลาตกใจจะร้องว่า "เอิ๊บ ๆ " แล้วกระโดดหนีไป จึงเป็นที่มาของชื่อในภาษาอังกฤษว่า "Barking deer" (กวางเห่า)

เก้งเป็นกวางที่หากินในสภาพภูมิประเทศได้หลากหลาย ทั้ง ป่าดิบ, ทุ่งหญ้า และพื้นที่ที่เป็นป่าเสื่อมโทรมหรือถูกแผ้วถาง เมื่อยังเป็นวัยอ่อน จะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ตามลำตัวเหมือนกวางในสกุล Axis[1]

พบในปัจจุบัน ประมาณ 10 ชนิด มีเพียงสกุลเดียว คือ Muntiacus[2] ซึ่งหลายชนิดเป็นสัตว์ที่หายากและมีข้อมูลทางวิชาการอยู่ไม่มาก บางชนิดก็ใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว

ชนิด [แก้]

อ้างอิง [แก้]

  1. หนังสือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน (กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2543) โดย กองทุนสัตว์ป่าโลก ISBN 974-87081-5-2
  2. ITIS
  3. Muntiacus feae rooseveltorum

แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]