เกอตูปัต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เกอตูปัต
Drawing of three ketupat - 05.jpg
เกอตูปัต รายา
ข้อมูลจุดกำเนิด
ชื่ออื่น ปูโซ, บุกโนย, ปาตูปัต, ตะอ์มู
ประเทศกำเนิด: บรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์
ภูมิภาค: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ข้อมูลอาหาร
ประเภท: ข้าว
ส่วนประกอบหลัก ข้าวห่อด้วยใบปาล์ม นำไปต้มให้สุก
ความหลากหลาย: หลากหลาย เช่น เกอตูปัตนาซี, เกอตูปัตปูลุต
ข้อมูลอื่น: คล้ายกับข้าวต้มมัดของไทยและลาว

เกอตูปัต (อินโดนีเซียและมาเลย์: ketupat) เป็นอาหารว่างอย่างหนึ่งที่พบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ (ซึ่งเรียกว่าปูโซในภาษาเซบู บุกโนยในภาษาฮิลิไกนอน ปาตูปัตในภาษากาปัมปางัน และภาษาปางาซีนัน หรือตะอ์มูในภาษาเตาซุก) และสิงคโปร์

ประวัติ[แก้]

เกอตูปัตทำจากข้าวห่อด้วยใบปาล์มแล้วนำไปต้ม นิยมกินกับเรินดัง, สะเต๊ะ หรือกาโดกาโด แต่เดิมเป็นอาหารที่เตรียมให้ชาวประมงที่ต้องออกทะเลเป็นเวลานาน

ความหลากหลาย[แก้]

เกอตูปัตมีหลายประเภท โดยที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือเกอตูปัตนาซีกับเกอตูปัตปูลุต เกอตูปัตนาซีทำจากข้าวขาวห่อด้วยใบมะพร้าว ส่วนเกอตูปัตปูลุตทำจากข้าวหนียวห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมด้วยใบกะพ้อ ชาวมาเลย์นิยมรับประทานในเทศกาลฮารีรายอ ในอินโดนีเซียจะรับประทานกับโอปอร์อายัม, เรินดัง, ซัมบัลโกเร็งอาตี (ตับวัวรสเผ็ด), เกรอเจะก์ (อาหารทำจากหนังควาย) หรือซายูร์ลาบูเซียม มุสลิมโมโรในฟิลิปปินส์จะรับประทานเกอตูปัตกับตียูละห์อีตุม, เรินดัง, กีนาตาอังมานอก, กุรุหม่า และสะเต๊ะ โดยรับประทานในเทศกาลสำคัญและงานแต่งงาน

ในกลุ่มชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาคริสต์ ปูโซหรือเกอตูปัตเป็นอาหารกลางวันที่นิยมกันทั่วไป[1][2][3][4] โดยเฉพาะในกลุ่มคนงาน กินกับสตูต่าง ๆ ปูโซจัดเป็นอาหารที่ขายริมถนนที่ได้รับความนิยมในเกาะเซบู โดยกินกับสตูหรือเนื้อสัตว์ย่าง

อ้างอิง[แก้]