อินดี้ร็อก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อินดี้ร็อก
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ อัลเทอร์เนทีฟร็อก พังก์ร็อก โพสต์-พังก์ นิวเวฟ
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม ต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1980 สหราชอาณาจักร และ แคนาดา สหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ กีตาร์กีตาร์เบสกลองชุด - คีย์บอร์ดไฟฟ้า (ในบางครั้ง)
แนวย่อย
บริทป็อปคอลเลจร็อกดรีมป็อปกอธิกร็อกกรันจ์อินดี้ป็อปน็อยส์ป็อปเพสเลย์อันเดอร์กราวนด์โพสต์ร็อกชูเกรซิงทวีป็อป
แนวประสาน
อัลเทอร์เนทีฟเมทัลไซโคบิลลีอินดัสเทรียลร็อกแมดเชสเตอร์โพสต์พังก์รีไววัลRiot Grrrl
ทัศนียภาพในระดับภูมิภาค
MassachusettsSeattle, WashingtonIllinoisMarylandManchester, England

อินดี้ร็อก (อังกฤษ: Indie rock) เป็นแนวเพลงย่อยของร็อก ที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักร และในสหรัฐอเมริกาในคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นคำที่อธิบายถึงการผลิตและการเผยแพร่โดยค่ายเพลงใต้ดินอิสระ เช่นเดียวกับเป็นลักษณะแนวเพลงที่แรกทีมีลักษณะความหมายการผลิตเช่นนี้[1]

เหตุผลที่ยังคงต้องอยู่กับค่ายอิสระเพื่อต่อต้านระบบทุนของค่ายเพลงใหญ่ ซึ่งค่ายใหญ่เหล่านี้มักจะผูกขาดการทำงานทั้งหมด ตั้งแต่การแต่งเพลง จนทุกขั้นตอน และความจงรักภักดีต่อระบบ DIY นี้เอง ก็ทำให้กิจการของค่ายอิสระเติบโตขึ้นได้ แนวเพลงอินดี้ร็อกมีอิสระในการค้นหาแนวเพลงใหม่ อารมณ์และสาระเนื้อเพลงที่ไม่ปรากฏทั่วไปกับกลุ่มผู้ฟังกระแสหลัก ที่ไม่คำนึงถึงความชอบของผู้ฟังมากนัก และยังเป็นต้นแบบของเพลงใต้ดินอเมริกันและเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อก ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งแนวเพลงอินดี้ร็อกก็ต่างจากอัลเทอร์เนทีฟร็อกในช่วงเวลาต่อมาที่วงอย่างเนอร์วาน่า ก้าวเข้าสู่กระแสหลัก[1]

ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 แนวเพลงอินดี้ร็อกพัฒนาแนวทางและมีความใกล้ชิดกับแนวเพลงอย่าง อินดี้ป็อป, ดรีมป็อป, นอยส์-ป็อป, โล-ไฟ, แมธร็อก, โพสต์-ร็อก, สเปซร็อก และอีโม ที่ยังคงก้าวอยู่ในกระแสเพลงใต้ดินเป็นพิเศษ[1]

อ้างอิง[แก้]