อักษรสูง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ในการจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์ อักษรสูง หมายถึง พยัญชนะกลุ่มหนึ่งที่มีรูปปกติเป็นเสียงสูงทั้งหมด ซึ่งเป็นการพิจารณาเฉพาะรูปพยัญชนะเท่านั้น โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ผันเสียงวรรณยุกต์ไปในแบบเดียวกัน อักษรสูงมีทั้งหมด 11 ตัว ได้แก่ , (เลิกใช้), , , , , , , , , และ

การผันวรรณยุกต์[แก้]

การผันวรรณยุกต์ของอักษรสูง
สามัญ เอก โท ตรี จัตวา
คำเป็น คา ข่า ข้า ค่า ค้า ขา
โคน โข่น โข้น โค่น โค้น โขน
คน ข่น ข้น ค่น ค้น ขน
คำตาย ขะ ข้ะ ค่ะ คะ ค๋ะ
โขด โข้ด โคด โค้ด โค๋ด
ขด ข้ด ค่ด คด ค๋ด

คำเป็น[แก้]

  • คำเป็นที่ใช้อักษรสูงเป็นพยัญชนะต้น จะมีพื้นเสียงเป็นเสียงจัตวา เช่น ขาว ฉัน ถู ผี ไฝ เสือ หู ฯลฯ
  • เมื่อผันด้วยไม้เอก จะมีเสียงเอก เช่น ขู่ ขี่ ฉี่ ถ่อม ผ่อน ใฝ่ เสื่อ โห่ ฯลฯ
  • เมื่อผันด้วยไม้โท จะมีเสียงโท เช่น ไข้ ถ้า ผู้ ฝ้าย เสื้อ ห้า ฯลฯ
  • ตามหลักภาษา ไม่สามารถผันด้วยไม้ตรีและไม้จัตวา

คำตาย[แก้]

  • คำตายที่ใช้อักษรสูงเป็นพยัญชนะต้น จะมีพื้นเสียงเป็นเสียงเอก เช่น ขบ ขด ขัด ฉุด ถัก ผัก ฝึก สด หาด ฯลฯ
  • เมื่อผันด้วยไม้โท จะมีเสียงโท เช่น ข้ะ ข้าก ฯลฯ ปัจจุบันไม่ปรากฏการเติมไม้โทกับคำตายที่เป็นอักษรสูง
  • ตามหลักภาษา ไม่สามารถผันด้วยไม้เอก ไม้ตรี และไม้จัตวา

อ้างอิง[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]