หัวเหยียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

นิกายหัวเหยียนหรือนิกายอวตังสกะ (ภาษาจีน: 華嚴; พินอิน: Huáyán; ภาษาญี่ปุ่น: Kegon; ภาษาสันสกฤต: Avatamsaka) ก่อตั้งโดยท่านฟาชุนและฟาฉ่างเป็นผู้รวบรวมคำสอนให้เป็นระบบ นิกายนี้ถืออวตังสกสูตรเป็นคัมภีร์สำคัญ หลักคำสอนที่สำคัญถือว่าธรรมมี 2 ส่วนคือ

  • หลักสูงสุดหรือ หลี่ เป็นความจริงของสิ่งทั้งหมด
  • ปรากฏการณ์ หรือ ชิ เป็นรูปแบบที่แสดงออกมา

หลักสูงสุดและปรากฏการณ์เป็นสิ่งที่กลมกลืนกัน แบ่งแยกไม่ได้ ปรากฏการณ์แต่ละอย่างที่เห็นต่างกันนั้น แท้จริงมีคุณสมบัติของหลักสูงสุดอยู่เสมอ และหลักสูงสุดนี้เป็นเอกภาพของปรากฏการณ์ทั้งหมด

นิกายเคงอน: นิกายอวตังสกะในญี่ปุ่น[แก้]

เป็นนิกายที่พัฒนามาจากคำสอนของนิกายซานรอนและนิกายฮอสโส มีหลักคำสอนใกล้เคียงกับนิกายหัวเหยียนในจีน

อ้างอิง[แก้]

  • ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์. ศาสนาและปรัชญาในจีน ทิเบต และญี่ปุ่น. กทม. สุขภาพใจ. 2545