หญ้าหนวดแมว

หญ้าหนวดแมว
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร:	Plantae
หมวด:	Magnoliophyta
ชั้น:	Magnoliopsida
อันดับ:	Lamiales
วงศ์:	Lamiaceae
เผ่า:	Ocimeae
สกุล:	Orthosiphon
ชนิด:	O.aristatus
ชื่อทวินาม
Orthosiphon aristatus (Blume) Miq.

หญ้าหนวดแมว มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าOrthosiphon aristatus (Blume) Miq. Bolding.ชื่อวิทยาศาสตร์พ้อง: O. grandiflorus Bold, O. stamineus Benth. อยู่ในวงศ์ Lamiaceae (Labiatae) ซึ่งเป็นพืชที่จัดอยู่ในพวกเดียวกับ กะเพราและโหระพา ชื่อสามัญ : Java Tea, Kidney tea, Cat’ s Whiskers ชื่ออื่น ๆ :พยับเมฆ (กรุงเทพฯ), อีตู่ดง (เพชรบูรณ์) บางรัก (ประจวบคีรีขันธ์)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

หญ้าหนวดแมว เป็นไม้ล้มลุกขนาดเล็ก ลำต้นสี่เหลียม มีสีน้ำตาล ใบเดี่ยวเรียงตัวแบบตรงข้ามสลับตั้งฉาก (decussate) รูปร่างใบแบบ รูปไข่ ปลายใบเรียวแหลม ขอบใบจักเป็นฟันเลื่อย ช่อดอกแบบกระจุก ปลายยอดคล้ายฉัตร ออกบริเวณปลายยอด และปลายกิ่ง สมบูรณ์เพศ สมมาตรด้านข้าง กลีบดอกมีสีขาว และสีม่วง เชื่อมติดกันเป็นหลอด ปลายแยกเป็นรูปปากเปิด

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยการปักชำและการเพาะเมล็ด

สรรพคุณทางยา

• ใบ : รักษาโรคไต อาการปวดหลัง ไขข้ออักเสบ ลดความดันโลหิต รักษาโรคเบาหวาน ขับกรดยูริกออกจากไต

• ราก : ขับปัสสาวะ

• ต้น : แก้โรคไต ขับปัสสาวะ โรคนิ่ว โรคเยื่อจมูกอักเสบ

วิธีการใช้

• ยอดอ่อนนำมาหั่นตากให้แห้ง ใช้ ประมาณ 2 กรัม ชงกับน้ำเดือด 1 แก้ว

• ต้น สด ใช้ประมาณ 90-120 กรัม แห้ง ใช้ประมาณ 40-50 กรัม ชงกับน้ำ 1 แก้ว วันละ 3 ครัง ก่อนอาหาร

ข้อควรระวัง

• คนที่เป็นโรคหัวใจ ไต ห้ามรับประทาน เพราะในหญ้าหนวดแมวมี โพแทสเซียมสูงมากถ้าไตไม่ปกติ จะไม่สามารถขับโพแทสเซียมออกมาได้ ทำให้เกิดโทษกับร่างกาย

• ไม่ควรใช้การต้ม ให้ใช้การชง และควรใช้ใบอ่อน เพราะใบแก่จะมีความเข้มข้นอาจทำให้มีฤทธิ์กดหัวใจ

• ควรใช้ใบตากแห้ง เพราะใบสดจะทำให้มีอาการคลื่นไส้และหัวใจสั่น

• ไม่ควรใช้หญ้าหนวดแมวร่วมกับแอสไพริน เพราะสารจากหญ้าหนวดแมวจะทำให้ยาจำพวกแอสไพรินไปจับกล้ามเนื้อหัวใจมากขึ้น

สารเคมี

• ต้น Hederagenin, Beta-Sitosterol, Ursolic acid

• ใบ Glycolic acid, Potassium Salt Orthosiphonoside, แทนนิน (Tannin), Flavone Organic acid และน้ำมันหอมระเหย