สันตะสำนัก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสันตะสำนัก
  มีความสัมพันธ์ทางการทูต
  ความสัมพันธ์อื่นๆ
  ไม่มีความสัมพันธ์

สันตะสำนัก[1](อังกฤษ: Holy See) หรือที่บางตำราเรียกว่า อาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์[2] คือมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในกรุงโรม และเนื่องจากกรุงโรมมีความสำคัญที่สุดในคริสตจักรโรมันคาทอลิก บิชอปแห่งโรมจึงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาอันเป็นตำแหน่งประมุขของคริสตจักรโรมันคาทอลิกทั้งหมดด้วย สันตะสำนักเป็นที่ตั้งของรัฐบาลกลางของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึง “สันตะสำนัก” จึงหมายถึงองค์กรบริหารส่วนกลางของคริสตจักรโรมันคาทอลิกทั้งหมด[1] และเป็นอาณาจักรทางศาสนาที่เป็นที่ยอมรับตามกฎหมายนานาชาติว่าเป็นรัฐอิสระที่มีประมุขเป็นพระสันตะปาปาและสถาปนาความสัมพันธ์ทางทูตกับประเทศอื่นได้[3]

สันตะสำนักแบ่งการบริหารออกเป็น 4 ระดับ[1] ได้แก่ 1. สมณะกระทรวง (Congregation) 2. สมณะทบวง (Pontifical Council) 3. สำนักกรรมาธิการ (Pontifical Commission) และ 4. สำนักงาน (Holy Office)

“สันตะสำนัก” ไม่ใช่นครรัฐวาติกันที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1929 สันตะสำนักถือว่ามีมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก ตำแหน่งทูตจะไม่ใช่ตำแหน่งทูตแห่งนครรัฐวาติกัน แต่จะเป็นทูตแห่งสันตะสำนัก และผู้แทนของพระสันตะปาปาในรัฐหรือประเทศอื่นก็ถือว่าเป็นผู้แทนของ “สันตะสำนัก” มิใช่ผู้แทนของ “นครรัฐวาติกัน” เรียกว่าเอกอัครสมณทูต

ขณะที่มุขมณฑลอื่น ๆ ในคริสตจักรต่างก็เป็นมุขมณฑลที่ “ศักดิ์สิทธิ์” แต่การเรียก “อาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์” โดยทั่วไปแล้วจะเป็นความหมายที่ใช้ในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและในความหมายของประมวลกฎหมายพระศาสนจักร[4] ที่หมายถึงรัฐบาลกลางของคริสตจักรโรมันคาทอลิกทั้งหมด

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 251
  2. ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 753
  3. The Holy See's sovereignty has been recognized explicitly in many international agreements and is particularly emphasized in article 2 of the Lateran Treaty of 11 February 1929, in which "Italy recognizes the sovereignty of the Holy See in the international field as an inherent attribute of its nature, in conformity with its tradition, and the requirements of its mission in the world."
  4. Code of Canon Law, canon 361, Code of Canons of the Eastern Churches, canon 48

ดูเพิ่ม[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]