สันดอนจะงอย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

สันดอนจะงอย หรือ สันดอนจะงอยทราย เป็นลักษณะการสะสมตัวของสัณฐานวิทยาชายฝั่ง โดยจะมีส่วนที่เชื่อมต่อกับแผ่นดินและยื่นออกไปในทะเล

สันดอนจะงอย เป็นสันดอนที่โผล่พ้นน้ำ มีรูปร่างยาวแคบเหมือนกับแหลมงอก ยื่นยาวจากชายฝั่งออกไปในทะเล มีทิศทางเกือบขนานไปกับแนวชายฝั่ง ส่วนปลายของสันดอนมีรูปร่างโค้งงอ เป็นจะงอยหรือตะขอ เกิดขจากอิทธิพลของกระแสน้ำเรียบชายฝั่ง (longshore current) และปัจจัยของลักษณะชายหาดที่มีมุมเอียงและ คลื่นถอยกลับ ที่ตั้งฉากกับฝั่งโดยกระแสลม จะทำให้มีการเคลื่อนที่ของตะกอนลงชายหาดในรูปแบบฟันปลา

สันดอนจะงอย ที่มีขนาดใหญ่มากในประเทศไทยมีอยู่ 2 แห่ง คือ แหลมตะลุมพุก ที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช และแหลมตาชี ที่จังหวัดปัตตานี

อ้างอิง[แก้]

  • Evans, O.F. 1942, The origin of spits, bars and related structures: Journal of Geology, v. 50, p. 846-863