สัตว์กินคนแห่งซาโว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สัตว์กินคนแห่งซาโวที่ถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในชิคาโก

สัตว์กินคนแห่งซาโว (Tsavo Man-Eaters) คือคู่สิงโตกินคนที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีส่วนในการตายของคนงานก่อสร้างทางรถไฟเคนยา-ยูกันดาระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1898

ประวัติ[แก้]

สิงโตตัวแรกที่ถูกฆ่าโดยแพตเทอร์สัน หรือที่รู้จักกันในชื่อ FMNH 23970

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1898 สหราชอาณาจักรได้เริ่มสร้างสะพานทางรถไฟข้ามแม่น้ำซาโวในประเทศเคนยาโดยมีผู้รับผิดชอบโครงการนี้คือ พันโท จอห์น เฮนรี แพตเทอร์สัน (John Henry Patterson) ระหว่างเก้าเดือนในการก่อสร้าง สิงโตซาโวตัวผู้สองตัวได้ย่องมาที่ค่ายพักลากคนงานชาวอินเดียจากเต็นท์ไปกินในเวลากลางคืน คนงานได้พยายามทำให้สิงโตตกใจกลัวและก่อกองไฟ และสร้างรั้วหนามรอบแค้มป์งานเพื่อป้องกันสัตว์กินคนแต่กลับไร้ประโยชน์ สิงโตสามารถคลานผ่านรั้วหนามมาได้ หลังการโจมตีครั้งใหม่ คนงานหลายร้อยคนหนีออกจากซาโวทำให้การสร้างสะพานหยุดชะงัก แพตเทอร์สันได้วางกับดักและซุ่มยิงจากต้นไม้ในเวลากลางคืนหลายครั้ง หลังประสบความล้มเหลวหลายครั้ง เขายิงสิงโตตัวแรกได้ในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1898 สามสัปดาห์ต่อมา สิงโตตัวที่สองถูกพบและฆ่าตาย สิงโตตัวแรกวัดได้ยาว 9 ฟุต 8 นิ้ว จากปลายจมูกจรดหาง ใช้คนถึงแปดคนในการแบกซากกลับแคมป์ คนงานก่อสร้างกลับมาและสร้างสะพานเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1899 จำนวนผู้ตกเป็นเหยื่อของสิงโตนั้นไม่แน่ชัด แพตเทอร์สันอ้างว่ามีผู้ที่ตกเป็นเหยื่อถึง 135 คน[1][2]

สิงโตตัวที่สอง FMNH 23969

อ้างอิง[แก้]

  1. Patterson, Bruce D. (2004). The Lions of Tsavo: Exploring the Legacy of Africa's Notorious Man-Eaters. McGraw-Hill. ISBN 0071363335. 
  2. Gnoske, Thomas and Julian Kerbis Peterhans (2003). "Field Museum uncovers evidence behind man-eating; revises legend of its infamous man-eating lions". Journal of East African Natural History. 

ดูเพิ่ม[แก้]

  • Neiburger, E.J. & B.D. Patterson. 2000. Man eating lions…a dental link. Journal of the American Association of Forensic Dentists 24(7-9):1-3.)
  • Neiburger, E.J. & B.D. Patterson. 2000. The man-eaters with bad teeth. New York State Dental Journal 66(10):26-29+cover.
  • Kerbis Peterhans, J.C. and T.P. Gnoske (2001). The science of 'Man-eating' among lions (Panthera leo) with a reconstruction of the natural history of the "Man-eaters of Tsavo, Journal of East African Natural History 90:1-40.
  • Patterson, B.D., E.J. Neiburger & S.M. Kasiki. 2003. Tooth breakage and dental disease as causes of carnivore-human conflicts. Journal of Mammalogy 84(1):190-196.
  • Patterson, B.D. 2004. The lions of Tsavo: exploring the legacy of Africa’s notorious man-eaters. McGraw-Hill, New York, 231 pp.
  • Patterson, B.D., S.M. Kasiki, E. Selempo & R.W. Kays. 2004. Livestock predation by lions (Panthera leo) and other carnivores on ranches neighboring Tsavo National Parks, Kenya. Biological Conservation 119 (4):507-516
  • Patterson, B.D. 2005. Living with lions in Tsavo, or notes on managing man-eaters. Travel News & Lifestyle (East Africa) 129 (Feb 2005):28-31.
  • Dubach, J, B.D. Patterson, M.B. Briggs, K. Venzke, J. Flammand, P. Stander, L. Scheepers & R. Kays. 2005. Molecular genetic variation across the eastern and southern geographic range of the African lion, Panthera leo. Conservation Genetics 7:15-24.
  • Patterson, B.D., R.W. Kays, S.M. Kasiki & V.M. Sebestyen. 2006. Developmental effects of climate on the mane of the lion (Panthera leo). Journal of Mammalogy 87(2):193-200.
  • Gnoske, T.P., G. Celesia, and J.C. Kerbis Peterhans, (2006). Dissociation between mane development and sexual maturity in lions (Panthera leo): Solution to the Tsavo Riddle? J of Zoology (London) 270(4): 1-10.
  • Kerbis Peterhans, J.C., C.M. Kusimba, T.P. Gnoske, S. Andanje & B.D. Patterson (1998). Man-eaters of Tsavo rediscovered after 100 years, an infamous ‘lions den’, rekindles some old questions. Natural History 107(9):12-14.
  • Patterson, B.D. 2004. The lions of Tsavo: exploring the legacy of Africa’s notorious man-eaters. McGraw-Hill, New York, 231 pp.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]