จักรพรรดิคังซี
 |
บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาบทความนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
| จักรพรรดิคังซี |
|
|---|---|
 |
|
| พระบรมนามาภิไธย | Emperor Hétiān Hóngyùn Wénwǔ Ruìzhé Gōngjiǎn Kuānyù Xiàojìng Chéngxìn Zhōnghé Gōngdé Dàchéng Rén 合天弘運文武睿哲恭儉寬裕孝敬誠信中和功德大成仁皇帝[  Listen (วิธีใช้·ข้อมูล) ] |
| พระปรมาภิไธย | จักรพรรดิคังซี |
| พระนามเต็ม | Chinese: Àixīn-Juéluó Xuányè 愛新覺羅玄燁 Manchu: Aisin-Gioro Hiowan Yei |
| พระอิสริยยศ | จักรพรรดิ |
| ครองราชย์ | 18 February 1661 – 20 December 1722 |
| บรมราชาภิเษก | 1667 |
| รัชกาลก่อนหน้า | จักรพรรดิซุ่นจื้อ |
| รัชกาลถัดไป | จักรพรรดิยงเจิ้ง |
| วัดประจำรัชกาล | Qing Shengzu 清聖祖 |
| ข้อมูลส่วนพระองค์ | |
| ประสูติ | 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1654 |
| สวรรคต | 20 ธันวาคม ค.ศ. 1722 (68 ปี) |
| พระราชบิดา | จักรพรรดิซุ่นจื้อ |
| พระราชมารดา | สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวคังจาง |
| พระอัครมเหสี | สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวเฉิงเหริน สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวจ้าวเหริน สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวอี้เหริน |
| พระราชโอรส/ธิดา | Yinti, Beizi Yinreng, Prince Li Mi Yinzhi, Prince Cheng องค์ชายอิ้นจิน Yinqi, Prince Heng Yinzuo Yinyou, Prince Chun Yinsi, Prince Lian Yintang, Beizi Yin'e, State Duke Yinzi Yintao, Prince Fu Yinxiang, Prince Yi Yinti, Prince Xun Yinyu, Prince Yu Yinlu, Prince Zhuang Yinli, Prince Guo Yinwei, Prince Yu Yinxi, Prince Shen Yinhu, Beile Yinqi, Beile Yinmi, Prince Jian |
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: จักรพรรดิคังซี |
จักรพรรดิคังซี (จีน: 康熙帝; พินอิน: Kāngxīdì; เวด-ไจลส์: K'ang-hsi-ti; มองโกเลีย: Enkh Amgalan Khaan) หรือพระนามเต็ม อ้ายซินเจฺว๋หลัวเสฺวียนเย่ (愛新覺羅玄燁 Àixīn-Juéluó Xuányè) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์ชิง เป็นพระโอรสของจักรพรรดิซุ่นจื้อ จักรพรรดิองค์ที่ 3 ขึ้นครองราชย์ตั้งแต่พระชนมายุเพียง 8 พรรษา ในปี พ.ศ. 2204 (ค.ศ. 1661) ภายหลังการสวรรคตของพระราชบิดา จักรพรรดิคังซีมีพระปรีชาสามารถตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทรงฉายแววความเป็นผู้นำมาตั้งแต่เด็ก โดยโปรดการเรียนรู้ศิลปะ วิทยาการต่าง ๆ ทั้งของในประเทศ และนอกประเทศ โดยพระองค์อยู่ภายใต้การอุปการะดูแลของไท่หวงไทเฮา ผู้เป็นพระอัยยิกาของพระองค์
พระองค์ทรงออกว่าราชการเองเมื่อพระชนมายุได้ 13 พรรษา เมื่อพระชนมายุได้ 19 พรรษา มีขุนนางคนสำคัญผู้หนึ่งชื่อ อ่าวไป๋ (鳌拜) ซึ่งเป็นขุนนางที่รับราชการมาแต่ครั้งจักรพรรดิไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 ของราชวงศ์ชิง อ่าวไป๋ เป็นขุนนางที่สำคัญตนว่าเป็นคนสำคัญ และมีผู้ให้การยอมรับนับถือจำนานมาก จึงได้กระทำการอย่างไม่เหมาะสมทั้งต่อหน้าและลับหลังพระองค์หลายครั้ง จนในที่สุดก็ก่อการกบฏขึ้น แต่แผนการทั้งหมดได้ถูกทำลายลงโดยกลุ่มขุนนางที่ซื่อสัตย์จงรักภักดี
รัชสมัยของจักรพรรดิคังซีนับเป็นระยะเวลาวิกฤตของราชวงศ์ชิง เพราะมีการต่อสู้ระหว่างชาวฮั่นที่ต้องการกู้ราชวงศ์หมิง รวมถึงชนเผ่าอื่น ๆ ที่ต้องการก่อกบฏ จักรพรรดิคังซีทำสงครามภายในประเทศยาวนานถึง 8 ปี จึงพิชิตแคว้นต่าง ๆ ได้ราบคาบ ก่อนที่พระองค์จะมีพระชนมายุ 30 พรรษา ทั้งขยายอาณาเขตถึงมองโกเลียและทิเบต
หนึ่งในนโยบายสร้างความมั่นคงก็คือ สร้างสัมพันธ์กับชาวแมนจูที่อาศัยทางเหนือแต่เดิมให้แข็งแกร่ง ส่งอาวุธและกำลังพลไปรักษาชายแดนแถบนี้บ่อยครั้งเพื่อป้องกันการรุกรานจากชนเผ่าอื่น อีกทั้งยังทรงออกทัพเอง และได้ทำสงครามกับรัสเซียในยุคสมัยของพระเจ้าปีเตอร์มหาราช และได้รับชัยชนะด้วย ซึ่งสงครามได้จบลงที่การสร้างสัมพันธไมตรีต่อกัน รวมถึงการยกทัพบุกพม่า ทำให้จีนในยุคนี้เข้มแข็งและยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
ขณะเดียวกันเสด็จประพาสดินแดนทางใต้ถึง 6 ครั้ง เพื่อทอดพระเนตรความเจริญ รุ่งเรืองด้านศิลปะและวิชาการของแดนใต้ และสำรวจปัญหาน้ำท่วมไร่นาของชาวนา ซึ่งต่อมาทรงส่งเสริม การสร้างเขื่อนและให้ความช่วยเหลือด้านการเกษตรกับชาวนา
จักรพรรดิคังซีนับเป็นอัจฉริยบุคคล ทรงศึกษาความผิดพลาดของพวกมองโกล ช่วงที่ปกครองชาวฮั่น จึงเปลี่ยนจากวิธีการใช้ไม้แข็งเป็นไม้อ่อน เกลี้ยกล่อมให้เหล่าปราชญ์ราชบัณฑิตที่หนีภัยยุคต้นราชวงศ์สิ้นอำนาจกลับมารับราชการใหม่ ทรงสถาปนากรมจิตรกรรมที่รู้จักในนาม สถาบันจิตรกรรมหัวหยวน คล้ายที่เคยมีในสมัยราชวงศ์ซ่ง นอกจากนี้ทรงดูแลเหล่าปราชญ์และศิลปินอย่างเกษมสำราญ มอบหมายงานให้ทำอย่างเต็มที่ ไม่ว่าด้านสถาปัตยกรรมหรือประวัติศาสตร์ โดยชิ้นที่สำคัญที่สุด คือการจัดทำ พจนานุกรมรวบรวมภาษาจีน ที่เรียกกันว่า พจนานุกรมคังซี
ชีวิตส่วนพระองค์ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นจักรพรรดินักรักพระองค์หนึ่ง มีพระสนมราว 35 คน พระโอรสและพระธิดาราว 55 องค์ จนปลายรัชสมัยเกิดการชิงบัลลังก์เป็นที่วุ่นวาย ผลสุดท้ายองค์ชาย 4 ได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิหย่งเจิ้งในเวลาต่อมา
รัชสมัยของจักพรรดิคังซีตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชและราชวงศ์บ้านพลูหลวงของอาณาจักรอยุธยา
จักรพรรดิคังซีสวรรคตในปี พ.ศ. 2265 (ค.ศ. 1722) รวมระยะเวลาครองราชย์ยาวนานถึง 61 ปี นับเป็นจักรพรรดิที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดพระองค์หนึ่งในประวัติศาตร์จีน ในยุคสมัยของพระองค์มีเรื่องการเกิดขึ้นต่าง ๆ มากมาย เป็นที่เลื่องลือจนถึงปัจจุบัน มีวรรณกรรมต่าง ๆ มากมายที่บอกเล่าถึงยุคสมัยนี้ ไม่ว่าจะเป็น นิยาย ละครโทรทัศน์ หรือ ภาพยนตร์ ที่มีการจัดสร้างหลายต่อหลายครั้งแม้ในปัจจุบัน เรื่องที่มีชื่อเสียงมากคือ นิยายกำลังภายในอิงประวัติศาสตร์ของ กิมย้ง เรื่อง อุ้ยเสี่ยวป้อ
พระบรมวงศานุวงศ์ [แก้]
- พระราชบิดา: จักรพรรดิซุ่นจื้อ
- พระราชมารดา: สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวคังจาง
- พระอัครมเหสี
- พระมเหสีและพระสนม
- พระมเหสีคัง(1660-1723)จากสกุล อูน่ารา.
- พระราชโอรส
- องค์ชายอิ่นจือ
- องค์ชายอิ่นเหยิง
- องค์ชายอิ่นจื่อ
- องค์ชายอิ่นเจิน
- องค์ชายอิ่นฉี
- องค์ชายอิ่นจ้า
- องค์ชายอิ่นโย่ว
- องค์ชายอิ่นซื่อ
- องค์ชายอิ่นถัง
- องค์ชายอิ่นเอ๋อ
- องค์ชายอิ่นจือ
- องค์ชายอิ่นเถา
- องค์ชายอิ่นเสียง
- องค์ชายอิ่นถี
- องค์ชายอิ่นหยู
- องค์ชายอิ่นลู่
- องค์ชายอิ่นหลี่
- องค์ชายอิ่นเจี้ย
- องค์ชายอิ่นซู่
- องค์ชายอิ่นยี่
- องค์ชายอิ่นซี
- องค์ชายอิ่นหู
- องค์ชายอิ่นฉี
- องค์ชายอิ่นมี่
- พระราชธิดา
- พระราชธิดา20พระองค์
อ้างอิง [แก้]
| สมัยก่อนหน้า | จักรพรรดิคังซี | สมัยถัดไป | ||
|---|---|---|---|---|
| จักรพรรดิชุ้นจื้อ |  |
จักรพรรดิจีน (พ.ศ. 2204 - พ.ศ. 2265) |
 |
จักรพรรดิยงเจิ้ง |
|
|
||||||||
