สงครามจีน-เวียดนาม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สงครามจีน-เวียดนาม
(สงครามอินโดจีนครั้งที่ 3)
เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามอินโดจีน และ สงครามเย็น
วันที่ 17 กุมภาพันธ์ – 16 มีนาคม 1979<
สถานที่ ชายแดนจีน-เวียตนาม
ผลลัพธ์ ทั้งสองฝ่ายได้รับชัยชนะ
ดินแดน
เปลื่ยน
การเปลี่ยนแปลงเส้นเขตแดนเพียงเล็กน้อย
คู่ขัดแย้ง
Flag of the People's Republic of China China ธงชาติของเวียดนาม Vietnam
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
ประเทศจีน เติ้ง เสี่ยวผิง
ประเทศจีน Yang Dezhi
ประเทศจีน Xu Shiyou
เวียดนาม Ton Duc Thang
เวียดนาม Le Duan
เวียดนาม Văn Tiến Dũng
เวียดนาม Dam Quang Trung
เวียดนาม Vu Lap
กำลัง
กำลังทหารของกองทัพปลดปล่อยประชาชน: ทหาร 200,000 นาย และรถถัง 400-550 คัน[1][2]

เวียดนามอ้าง: กำลังทหารราบ 600,000 นาย และรถถัง 400 คัน จากมลฑลทหารคุณหมิงและกว่างโจว

ทหารประจำการ 70,000–100,000 นาย, กองกำลังท้องถิ่นและกองกำลังกึ่งทหาร 150,000 นาย[3]
กำลังพลสูญเสีย
ทหารจีน: เสียชีวิต 30,000 นาย [4]

พลเรือนจีน: เสียชีวิต 8,531 นาย บาดเจ็บ 21,000 คน[2][5]

Vietnam estimated: 62,000 casualties, including 26,000 deaths.[6][4]

พลเรือนเวียตนาม: เสียชีวิต 10,000 คน ไม่ปรากฏจำนวนทหารที่เสียชีวิต[2]

สงครามจีน-เวียดนาม
ชื่อจีน
จีนตัวเต็ม 對越自衛反擊戰
จีนตัวย่อ 对越自卫反击战
ชื่อเวียดนาม
เวียดนาม Chiến tranh biên giới Việt-Trung

สงครามจีน–เวียดนาม (เวียดนาม: Chiến tranh biên giới Việt-Trung; จีนตัวย่อ: 中越战争; จีนตัวเต็ม: 中越戰爭; พินอิน: zhōng-yuè zhànzhēng) หรือรู้จักกันในชื่อ สงครามอินโดจีนครั้งที่สาม เป็นสงครามชายแดนสั้น ๆ สู้รบกันระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนกับสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามในต้นปี 2522 จีนเปิดฉากการรุกเพื่อตอบโต้การบุกครองและยึดครองกัมพูชาของเวียดนามในปี 2521 (ซึ่งยุติการปกครองของเขมรแดงที่จีนหนุนหลัง)

จีนกรีฑาทัพสู่ตอนเหนือของเวียดนามและยึดนครชายแดนได้บางแห่ง วันที่ 6 มีนาคม 2522 จีนประกาศว่าประตูสู่กรุงฮานอยได้เปิดออกแล้ว และภารกิจลงโทษของตนสัมฤทธิ์ผลแล้ว ในขณะที่กองทัพจีนถอยกลับได้เผาทำลายโรงงานอุตสาหกรรมและพื้นที่เกษตรกรรมทางภาคเหนือของเวียตนามทั้งหมด ทำให้เศรษฐกิจเวียตนามต้องถดถอยหลังจากสงครามครั้งนี้ต่อเนื่องอีกนับสิบปี และเวียตนามยังติดหล่มอยู่ในสงครามในกัมพูชากับเขมรแดงซึ่งบั่นทอนเศรษฐกิจเวียตนามที่ย่ำแย่อยู่แล้วให้เลวร้ายลงไปอีก มีข้อมูลยืนยันว่าช่วงระหว่างสิบปีหลังจากสงครามครั้งนี้มีชาวเวียตนามที่ต้องเสียชีวิตเพราะความอดอยากนับล้านคน หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลาย เวียตนามไม่มีทางเลือกนอกจากถอนทหารออกจากกัมพูชาทั้งหมด และเป็นฝ่ายไปขอเจรจาเปิดสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนอีกครั้ง โดยในเบื้องต้น เวียตนามเรียกร้องให้จีนขอโทษต่อการทำสงครามครั้งนี้ก่อนที่จะมีการเปิดสัมพันธ์ทางการทูต แต่ทางจีนบอกปัดและยืนยันว่าจะไม่มีการขอโทษใด ๆ ทั้งสิ้น สุดท้ายเวียตนามยอมเปิดสัมพันธ์การทูตกับจีนโดยไม่มีการขอโทษใด ๆ จากจีน และนำระบอบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมเช่นเดียวกับจีนเข้ามาใช้ในการพัฒนาประเทศ

ภูมิหลัง[แก้]

ในขณะที่สงครามอินโดจีนครั้งแรกเกิดขึ้นจากสถานการณ์ที่ซับซ้อนตามสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเวียดนามเกิดขึ้นจากผลตามหลังของการได้รับการแก้ไขความสัมพันธ์ทางการเมืองกับครั้งแรก สงครามอินโดจีนที่สามเกิดขึ้นอีกครั้งตามแก้ปัญหาของสงครามก่อนหน้านี้[7]

ลัทธิล่าอาณานิคมฝรั่งเศสและสงครามอินโดจีนครั้งแรก[แก้]

แยกจีน-โซเวียต[แก้]

ดูบทความหลักที่: แยกจีน-โซเวียต

สงครามเวียดนาม[แก้]

ดูบทความหลักที่: สงครามเวียดนาม

กัมพูชา[แก้]

ดูบทความหลักที่: สงครามกัมพูชา–เวียดนาม

สาเหตุที่เวียดนามเข้าบุกนั้นก็เพราะว่าฝ่ายเขมรแดงได้ทำการสังหารหมู่ชาวเวียดนามไปมาก เขมรแดงนั้นเป็นพันธมิตรทางการเมืองกับจีน ในค.ศ. 1979 รัฐบาลจีนได้เข้าบุกเวียดนามเพื่อเป็นการลงโทษสำหรับการที่เวียดนามเข้าไปขยายดินแดนในกัมพูชา การต่อสู้นั้นกินระยะเวลาสั้นแต่รุนแรง จีนได้บุกเข้ามาในเวียดนามเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตรโดยเข้ายึดเมืองลางซอนในวันที่ 6 มีนาคม ที่นั่นพวกเขาคิดว่าเส้นทางสู่ฮอนอยนั้นโล่งแล้ว โดยประกาศว่าภารกิจในการลงโทษเวียดนามสำเร็จและทำการการถอนกำลัง เหตุผลจริงๆ ที่พวกเขาถอนกำลังออกคือการขัดแย้ง ผลจากความขัดแย้งครั้งนั้นทำให้เวียดนามยังคงมีทหารมากจนถึงทุกวันนี้

จีนโจมตีเวียดนาม[แก้]

หนังสืออ่านเพิ่มเติม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Zygmunt Czarnotta and Zbigniew Moszumański, Altair Publishing, Warszawa 1995, ISBN 83-86217-16-2
  2. 2.0 2.1 2.2 Zhang Xiaoming, "China's 1979 War with Vietnam: A Reassessment", China Quarterly, Issue no. 184 (December 2005), pp. 851–874. Actually are thought to have been 200,000 with 400 – 550 tanks. Zhang writes that: "Existing scholarship tends towards an estimate of as many as 10,000 PLA killed in action and another 37,000 wounded. Recently available Chinese sources categorize the PLA’s losses as 8,531 dead and some 21,000 injured, giving a total of 24,000 casualties from an invasion force of 200,000."
  3. King V. Chen(1987):China's War With Việt Nam, 1979. Hoover Institution Press, Stanford University, page 103
  4. 4.0 4.1 Vietnam 1946: How the War Began. Stein Tonness. University of California Press 2009. P 2.
  5. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ mil.chinaiiss.org
  6. Russell D. Howard, THE CHINESE PEOPLE'S LIBERATION ARMY: "SHORT ARMS AND SLOW LEGS", INSS Occasional Paper 28: Regional Security Series, USAF Institute for National Security Studies, USAF Academy, September 1999
  7. Burns, R.D. and Leitenberg, M. (1984). The Wars in Vietnam, Cambodia and Laos, 1945–1982: A Bibliographic Guide. Santa Barbara: ABC-Clio Information Services, p. xxvi.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

แหล่งที่มาเพิ่มเติม[แก้]