สงครามกลางเมืองซีเรีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สงครามกลางเมืองซีเรีย
เป็นส่วนหนึ่งของ อาหรับสปริง
Syrian Civil War.svg
สถานการณ์ทางทหารในซีเรีย (จนถึงเดือนพฤษภาคม 2557)
  นครที่รัฐบาลซีเรียควบคุม
  นครที่ฝ่ายต่อต้านควบคุม
  นครที่กำลังเคิร์ดควบคุม
  ความขัดแย้งกำลังดำเนินอยู่/สถานการณ์ไมชัดเจน
วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ 2554 – ปัจจุบัน
(3 ปี  7 เดือน 1 สัปดาห์1 วัน)
สถานที่ ประเทศซีเรีย (ลุกลามไปยังประเทศเพื่อนบ้านบ้าง)
ผลลัพธ์ ยังไม่สิ้นสุด
คู่ขัดแย้ง
ซีเรีย รัฐบาลซีเรีย

ธงชาติของอิหร่าน อิหร่าน[1][2]

กลุ่มติดอาวุธพันธมิตร:

การสนับสนุนด้านอาวุธ:

Flag of Syria 2011, observed.svg ฝ่ายต่อต้านรัฐบาล

การสนับสนุนด้านอาวุธ:

Flag of Western Kurdistan.gif เคอร์ดิสถานซีเรีย
Flag of the United Nations.svgสหประชาชาติ
Flag of Kurdistan.svgเคอร์ดิสถานอิรัก
(ช่วยเหลือด้านมนุษย์ธรรม)
ผู้บัญชาการหรือผู้นำ
ซีเรีย บัชชาร อัลอะซัด
ซีเรีย มาเฮร์ อัลอะซัด
ซีเรีย ฟาฮ์ด จัสเซม อัลอะซัด
ซีเรีย อาลี อับดุลลาห์ เอยูบ
Flag of Syria 2011, observed.svg ซาลิม อิดริช
Flag of Jihad.svg ฮัดซัน อะบูด
Flag of Western Kurdistan.gifศอลิฮ์ มูฮัมมัด
กำลัง
ซีเรีย 268,000 - 328,000 นาย Flag of Syria 2011, observed.svg 87,000 - 117,000 นาย
Flag of Jihad.svg 23,000 นาย
Flag of the United Nations.svgFlag of Western Kurdistan.gif 10,000 - 35,000
กำลังพลสูญเสีย
45,000 ทหารและตำรวจเสียชีวิต
1,000 เจ้าหน้าที่รัฐเสียชีวิต
20,000-44,600 พลเรือนติดอาวุธเสียชีวิต
979 ผู้ประท้วงเสียชีวิต
10,000-39,971 พลเรือนถูกจับกุม
518นาย

สงครามกลางเมืองซีเรีย เป็นความขัดแย้งกันโดยใช้อาวุธในประเทศซีเรียระหว่างกำลังที่ภักดีต่อรัฐบาลพรรคบะอัษ (Ba'ath) ของซีเรีย กับฝ่ายที่ต้องการโค่นรัฐบาล ความขัดแย้งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2554 ด้วยการเดินขบวนของประชาชนที่ลามไปทั่วประเทศเมื่อถึงเดือนเมษายน ปีนั้น การเดินขบวนเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการประท้วงในตะวันออกกลาง ที่เรียกว่า อาหรับสปริง ผู้ประท้วงเรียกร้องให้ประธานาธิบดีบัชชาร อัลอะซัดลาออก รวมทั้งให้พรรคบะอัษยุติการปกครองประเทศนานกว่าสี่ทศวรรษ ทั้งนี้ ตระกูลอัลอะซัดดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีซีเรียมาตั้งแต่ปี 2514

ในเดือนเมษายน 2554 มีการวางกำลังกองทัพซีเรียเพื่อปราบปรามการก่อการกำเริบ และทหารได้รับคำสั่งให้เปิดฉากยิงใส่ผู้ชุมนุม หลังการล้อมนานหลายเดือน[12] การประท้วงได้พัฒนาเป็นการกบฏด้วยอาวุธ กำลังฝ่ายค้าน ซึ่งประกอบด้วยทหารแปรพักตร์และอาสาสมัครพลเรือนเป็นหลัก กลายมาติดอาวุธและจัดระเบียบเพิ่มขึ้น เมื่อมีการรวมเข้าเป็นกลุ่มที่ใหญ่ขึ้น อย่างไรก็ดี ฝ่ายกบฏยังมีรอยร้าว โดยปราศจากผู้นำจัดตั้ง รัฐบาลซีเรียพรรณนาการก่อการกำเริบครั้งนี้ว่าเป็นฝีมือของ "กลุ่มก่อการร้ายติดอาวุธและทหารรับจ้างต่างด้าว"[13] ความขัดแย้งนี้ไม่มีแนวรบชัดเจน โดยการปะทะกันเกิดขึ้นในหลายเมืองและนครทั่วประเทศ[14]

สันนิบาตอาหรับ สหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรปและอีกหลายประเทศประณามการใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วง สันนิบาตอาหรับระงับสมาชิกภาพของซีเรียเพราะการตอบสนองต่อวิกฤตการณ์ดังกล่าวของรัฐบาล แต่ให้ที่นั่งแก่แนวร่วมแห่งชาติซีเรียเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2556[15] สันนิบาตอาหรับยังส่งคณะผู้แทนสังเกตการณ์ในเดือนธันวาคม 2554 โดยเป็นส่วนหนึ่งของข้อเสนอการแก้ไขวิกฤตการณ์อย่างสันติ มีความพยายามระงับวิกฤตการณ์อื่นอีก ผ่านการแต่งตั้งโคฟี อันนันเป็นผู้แทนทางการทูตพิเศษ

กระทั่งปลายปี 2554 การขัดกันด้วยอาวุธนี้ยังไปไม่ถึงนครใหญ่สุดของประเทศ อย่างกรุงดามัสกัสและอะเลปโป[16] เหตุระเบิดฆ่าตัวตายในเมืองหลวงเป็นเครื่องหมายของอิทธิพลของกลุ่มญิฮาด ญับฮะตุนนุศเราะฮ์ (Jabhat al-Nusra) ในกำลังฝ่ายค้านที่เพิ่มขึ้น ขณะที่ฮิซบุลลอฮ์เข้าสู่สงครามโดยสนับสนุนกองทัพซีเรีย[17][18][19] กลางปี 2555 การสู้รบในเมืองเต็มขั้นเริ่มขึ้นในกรุงดามัสกัส ตามติดด้วยการสู้รบในอะเลปโปที่นองเลือดยิ่งกว่า เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2555 กาชาดสากลประเมินความขัดแย้งซีเรียว่าเป็น "การขัดกันด้วยอาวุธไม่ระหว่างประเทศ" (เป็นศัพท์กฎหมายของสงครามกลางเมือง) ฉะนั้น จึงบังคับใช้กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศภายใต้อนุสัญญาเจนีวาต่อซีเรีย สงครามลดระดับลงเป็นการคุมเชิงในต้นปี 2556 โดยฝ่ายกบฏค่อย ๆ ได้พื้นที่ในบางบริเวณ[20][21] ขณะที่ในบางบริเวณ ฝ่ายรัฐบาลก็ค่อย ๆ ได้พื้นที่เช่นกัน[22]

วันที่ 2 มกราคม 2556 สหประชาชาติออกการประเมินว่ายอดผู้เสียชีวิตจากสงครามสูงกว่า 60,000 คน[23] วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ตัวเลขนี้ปรับเพิ่มขึ้นเป็น 70,000 คน[24] ตามข้อมูลของกลุ่มเคลื่อนไหวฝ่ายค้านหลายกลุ่ม มีผู้เสียชีวิตระหว่าง 68,440-82,130 คน[25][26][27] ราวครึ่งหนึ่งเป็นพลเรือน แต่ยังรวมพลรบด้วยอาวุธ 33,500 นาย จากทั้งกองทัพซีเรียและกำลังกบฏ[25][26][28] ผู้ประท้วงฝ่ายค้านมากถึง 1,000 คน[29] และข้าราชการ 1,000 คน[30] จนถึงเดือนตุลาคม 2555 มีรายงานผู้สูญหายมากถึง 28,000 คน รวมทั้งพลเรือนที่ลักพาตัวด้วยกำลังโดยหน่วยทหารรัฐบาลหรือกำลังความมั่นคง[31] ตามข้อมูลของสหประชาชาติ มีชาวซีเรียพลัดถิ่นในประเทศราว 1.2 ล้านคน[32] มีผู้ลี้ภัยชาวซีเรียมากถึง 1.4 ล้านคนหลบหนีไปยังประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อหนีความรุนแรง นอกเหนือจากนี้ ผู้ประท้วงหลายหมื่นคนถูกจำคุกและมีรายงานการทรมานอย่างกว้างขวางในเรือนจำของรัฐ[33] องค์การระหว่างประเทศประณามทั้งรัฐบาลและกำลังฝ่ายค้านว่าละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรง[34] อย่างไรก็ดี กลุ่มสิทธิมนุษยชนรายงานว่า การละเมิดส่วนใหญ่กระทำโดยกำลังรัฐบาลซีเรีย และการสืบสวนของสหประชาชาติสรุปว่า การละเมิดของรัฐบาลนั้นมีความร้ายแรงและขอบเขตสูงสุด[35][36]

อ้างอิง[แก้]

  1. Saeed Kamali Dehghan (28 May 2012). "Syrian army being aided by Iranian forces". The Guardian. 
  2. Daftari, Lisa (28 August 2012). "Iranian general admits 'fighting every aspect of a war' in defending Syria's Assad". Fox News. 
  3. "Lebanon dragged in as Hezbollah joins Syria war". Reuters. 26 April 2013. 
  4. "Syria rebels clash with army, Palestinian fighters". Agence France-Presse. 31 October 2012. 
  5. Richard Galpin (10 January 2012). "Russian arms shipments bolster Syria's embattled Assad". BBC News. สืบค้นเมื่อ 4 February 2012. 
  6. "Russian military presence in Syria poses challenge to US-led intervention". The Guardian, 23 December 2012. Retrieved 26 February 2013.
  7. Roula Khalaf and Abigail Fielding-Smith (17 May 2013). "How Qatar seized control of the Syrian revolution". Financial Times. สืบค้นเมื่อ 16 November 2013. 
  8. El Deeb, Sarah (20 June 2013). "Rivalries complicate arms pipeline to Syria rebels". San Jose Mercury News. สืบค้นเมื่อ 1 August 2013. 
  9. Hassan (1 October 2013). "The Army of Islam Is Winning in Syria". Foreign Policy. สืบค้นเมื่อ 22 November 2013. 
  10. Vatan, 8 September 2013, 'Türkiye El Nusra’ya ağır silahlar gönderdi'
  11. "U.S. weapons reaching Syrian rebels". Washington Post. September 11, 2013. 
  12. "Syria's Homs under a military siege, activists say". CNN. 24 December 2011. Retrieved 7 February 2013.
  13. Golovnina, Maria (19 March 2012). "Asma al Assad, a "desert rose" crushed by Syria's strife". Reuters. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  14. "Russia Offers a Dark View of Assad's Chances for Survival". 13 December 2012. สืบค้นเมื่อ 28 January 2013. 
  15. "BREAKING: Arab foreign ministers". AP via Twitter. สืบค้นเมื่อ 2013-03-08. 
  16. "Life in Syria's Capital Remains Barely Touched by Rebellion". The New York Times. 5 September 2011. สืบค้นเมื่อ 22 February 2012. 
  17. "Al Nusrah Front claims 3 more suicide attacks in Daraa". 27 November 2012. สืบค้นเมื่อ 2013-04-25. 
  18. "Jihadists Are Creeping into Syria's Rebel Factions". 4 January 2013. สืบค้นเมื่อ 2013-04-23. 
  19. http://www.yalibnan.com/2013/04/22/hezbollahs-elite-leading-the-battle-in-qusayr-region-of-syria/
  20. Syrian rebels make slow headway in south
  21. "No end in sight to Syrian stalemate". Arab News. 14 February 2013. สืบค้นเมื่อ 12 April 2013. 
  22. "Syrian regime launches counteroffensive on rebels". Yahoo! News. 7 April 2013. สืบค้นเมื่อ 7 May 2013. "However in the north, the main rebel stronghold, government troops have been chipping away slowly over the past weeks at rebel gains around the city of Aleppo, the country's main commercial hub." 
  23. "U.N.'s Syria death toll jumps dramatically to 60,000-plus". 3 January 2013. สืบค้นเมื่อ 28 January 2013. 
  24. "Syria death toll probably at 70,000, U.N. human rights official says". CNN. 12 February 2013. สืบค้นเมื่อ 12 February 2013. 
  25. 25.0 25.1 "March 2013 the bloodiest month of the Syrian uprising". SOHR. สืบค้นเมื่อ 1 April 2013. 
  26. 26.0 26.1 Rate of killings in Syria peaks in April amid government counteroffensive
  27. "Syrian Martyrs". Free Syria. สืบค้นเมื่อ 2 May 2013. 
  28. "Over 40,000 killed since start of Syria conflict". The Jerusalem Post. Reuters. 23 November 2012. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  29. "Syria: Opposition, almost 11,500 civilians killed". Ansamed.ansa.it. 3 January 2010. สืบค้นเมื่อ 17 May 2012. 
  30. "David Cameron Offers 'Safe Passage' For Syria's Bashar Al-Assad, But Not To Britain (PICTURES)". Huffington Post. 6 November 2012. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  31. "Up to 28,000 Syrians have 'disappeared' since uprising began". The Guardian. 18 October 2012. สืบค้นเมื่อ 6 December 2012. 
  32. "Up to 335,000 people have fled Syria violence: UNHCR". Reuters. 9 October 2012. สืบค้นเมื่อ 16 October 2012. 
  33. Peralta, Eyder (3 February 2012). "Rights Group Says Syrian Security Forces Detained, Tortured Children: The Two-Way". NPR. สืบค้นเมื่อ 16 February 2012. 
  34. Syrian children used as human shields, says UN report. BBC.co.uk (12 June 2012).
  35. "UPDATE 4-Syrian govt forces, rebels committing war crimes -U.N.". Reuters. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  36. "Friends of Syria must use their influence to stop cycle of repression and violence". Amnesty International. 5 July 2012. สืบค้นเมื่อ 19 January 2013. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]