ศาลอาญาระหว่างประเทศ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ศาลอาญาระหว่างประเทศ
International Criminal Court
Cour Pénale Internationale (ฝรั่งเศส)
สมาชิกภาพ (ตั้งแต่สิงหาคม 2553)     = รัฐที่ลงลายมือชื่อและให้สัตยาบันธรรมนูญกรุงโรมแล้ว     = รัฐที่ลงลายมือชื่อในธรรมนูญกรุงโรมแล้ว แต่ยังไม่ให้สัตยาบัน
สมาชิกภาพ (ตั้งแต่สิงหาคม 2553)
     = รัฐที่ลงลายมือชื่อและให้สัตยาบันธรรมนูญกรุงโรมแล้ว
     = รัฐที่ลงลายมือชื่อในธรรมนูญกรุงโรมแล้ว แต่ยังไม่ให้สัตยาบัน
บัลลังก์ มานเวิก 174, กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์
52°04′06″N 4°21′13″E / 52.068333°N 4.353611°E / 52.068333; 4.353611
ภาษาราชการ ภาษาอังกฤษ และ ภาษาฝรั่งเศส
รัฐภาคี 114 รัฐ
ผู้นำ
 -  ประธานศาล • ซง ซัง-ฮยุน (Song Sang-Hyun)
 -  รองประธานคนที่ 1 • ฟาทูมาทา เดมเบเล ดีอาร์รา (Fatoumata Dembélé Diarra)
 -  รองประธานคนที่ 2 • ฮันส์-พีเทอร์ โคล (Hans-Peter Kaul)
 -  ตุลาการ • อิลิซาเบธ ออดิโอ เบนิโท (Elizabeth Odio Benito)
• อากูอา เควนเยเฮีย (Akua Kuenyehia)
• เอิร์กกี คูรูลา (Erkki Kourula)
• แอนิทา อูซักคา (Anita Ušacka)
• เอเดรียน ฟุลฟอร์ด (Adrian Fulford)
• ซิลเวีย สไตน์เนอร์ (Sylvia Steiner)
• เอคาเทรินา เทร็นดาฟิโลวา (Ekaterina Trendafilova)
• แดเนียล เดวิด แทนดา เซเรโค (Daniel David Ntanda Nsereko)
• บรูโน คอตที (Bruno Cotte)
• จอยซ์ อลูอ็อช (Joyce Aluoch)
• ซันจิ มาเซโนโน โมนาเก็ง (Sanji Mmasenono Monageng)
• คริสทิน ฟาน เดน ไวน์กาแอร์ท (Christine Van Den Wyngaert)
• คูโน ทาร์ฟัสเซอร์ (Cuno Tarfusser)
• เรอเน บลัตแมน (René Blattmann)
 -  อัยการ • ลูอีส มอเรโน โอคัมโพ (Luis Moreno Ocampo)
 -  รองอัยการ • ฟาทู เบนซูดา (Fatou Bensouda)
 -  หัวหน้างานเขตอำนาจ การเสริมกำลัง และการประสานงาน • เบอาทรีซ เล ฟราแปร์ ดู แอลล็อง (Béatrice Le Fraper du Hellen)
 -  หัวหน้างานสืบสวน • มิเชล เดอ สเม็ดต์ (Michel de Smedt)
 -  นายทะเบียน • ซิลวานา อาร์เบีย (Silvana Arbia)
ก่อตั้ง
 -  ตกลงรับธรรมนูญกรุงโรม 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 
 -  ใช้ธรรมนูญกรุงโรมบังคับ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 
เว็บไซต์ทางการ
Icc-cpi.int

ศาลอาญาระหว่างประเทศ (อังกฤษ: International Criminal Court (ย่อ: ICC); ฝรั่งเศส: Cour Pénale Internationale) เป็น ศาลสถิตยุติธรรมตามกฎหมายระหว่างประเทศ จัดตั้งขึ้นตาม ธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศ (Rome Statute of the International Criminal Court) ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2545[1] โดยตั้งแต่เดือนมีนาคม 2554 เป็นต้นมา มีรัฐชาติหนึ่งร้อยสิบสี่รัฐเข้าเป็นรัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรม[2][3][4] อีกสามสิบสี่รัฐ ซึ่งรวมถึง ประเทศรัสเซีย ได้ลงลายมือชื่อในธรรมนูญกรุงโรมดังกล่าวแล้ว แต่ยังไม่ให้สัตยาบัน[2] สหรัฐอเมริกาลงลายมือชื่อในปี 2543 แล้วบอกถอนเสียในสองปีให้หลัง[5] อีกหลายรัฐซึ่งรวมถึงสาธารณรัฐประชาชนจีนและประเทศอินเดียติเตียนเรื่องการจัดตั้งศาลนี้เป็นอันมาก ทั้งไม่ยอมทั้งลงลายมือชื่อและให้สัตยาบันแก่ธรรมนูญกรุงโรม

ศาลอาญาระหว่างประเทศมีบัลลังก์อยู่ ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ แต่มีอำนาจดำเนินกระบวนพิจารณา ณ แห่งหนตำบลใดก็ได้ทั้งสิ้น[6] และธรรมนูญกรุงโรมให้ศาลอาญาระหว่างประเทศมีอำนาจชำระคดีเฉพาะที่เป็นไปตามธรรมนูญเท่านั้น ข้อมูลทางสถิติตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2553 ปรากฏว่า มีคำกล่าวโทษถึงร้อยละแปดสิบถูกยก เพราะยื่นมาโดยที่ไม่อยู่ในอำนาจศาล[7]

เนื้อหา

โครงสร้าง [แก้]

ภาพรวม [แก้]

ศาลอาญาระหว่างประเทศนั้น อยู่ในความควบคุมของ "สมัชชารัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรม" (Assembly of States Parties to the Rome Statute)[8]

ส่วนตัวศาลเองนั้น แบ่งองค์กรเป็นสี่ฝ่าย คือ คณะประธาน (Presidency), แผนกตุลาการ (Judicial Divisions), สำนักงานอัยการ (Office of the Prosecutor) และสำนักทะเบียน (Registry)[9]

สมัชชารัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรม [แก้]

สมัชชารัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศ (Assembly of the States Parties to the Rome Statute of the International Criminal Court) เป็นองค์กรด้านบริหารและนิติบัญญัติของศาล ประกอบด้วย ผู้แทนคนหนึ่งจากแต่ละรัฐภาคีรัฐหนึ่ง[10] รัฐภาคีหนึ่ง ๆ มีเสียงหนึ่งเสียงในการลงคะแนน ในเบื้องต้น ทุก ๆ รัฐภาคีต้องใช้ "ความพยายามทุกวิถีทาง" (every effort) ในอันที่จะให้การวินิจฉัยของสมัชชาเป็นไปโดยเอกฉันท์ (consensus)[10] ถ้าไม่ได้เอกฉันท์ การวินิจฉัยเรื่องนั้นจะกระทำกันโดยคะแนนเสียงข้างมาก[10]

สมัชชานั้นประชุมสามัญกันเต็มคณะปีละหนึ่งครั้งที่นครนิวยอร์ก หรือบางทีก็ที่กรุงเฮก และจะให้มีการประชุมวิสามัญก็ได้แล้วแต่พฤติการณ์อำนวย[10] ในการประชุมแต่ละครั้ง ประธานหนึ่งคน และรองประธานอีกสองคนของสมัชชา ซึ่งได้รับเลือกมาจากสมาชิกของสมัชชาให้ดำรงตำแหน่งคราละสามปี จะเป็นประธานที่ประชุม การประชุมนั้นเปิดให้รัฐผู้สังเกตการณ์และองค์การเอกชนทั้งหลายเข้าร่วมด้วยได้[11]

สมัชชาจะเลือกบุคคลให้ดำรงตำแหน่งตุลาการและอัยการ, กำหนดงบประมาณของศาล, ตกลงรับบทกฎหมายสำคัญ ๆ เช่น ระเบียบว่าด้วยวิธีพิจารณาความและพยานหลักฐาน (Rules of Procedure and Evidence), และกำกับดูแลองค์กรอื่น ๆ ของศาลด้วย[8][10] ข้อ 46 ของธรรมนูญกรุงโรมยังให้อำนาจสมัชชาถอดถอนตุลาการหรืออัยการได้ ถ้าปรากฏว่าผู้นั้นมีความประพฤติเสื่อมเสียร้ายแรง หรือละเลยหน้าที่ของตนอย่างร้ายแรง หรือไม่สามารถปฏิบัติการหน้าที่ตามธรรมนูญกรุงโรมได้[12]

แต่สมัชชาก็ดี หรือรัฐภาคีก็ดี หาอาจจะสอดแทรกการหน้าที่ทางตุลาการของศาลได้ไม่ การวินิจฉัยอรรถคดีนั้นย่อมเป็นกิจของศาลโดยแท้[13]

ในการประชุมสมัชชาครั้งที่เจ็ดเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2551 สมัชชาได้กำหนดให้มีการประชุมทบทวนธรรมนูญกรุงโรมขึ้น ณ เมืองกัมปาลา ประเทศอูกันดา ราว ๆ ต้นปี 2553[13]

คณะประธาน [แก้]

ฟิลิป เคิสช์ (Philippe Kirsch), ประธานศาลตั้งแต่ปี 2546-2552

คณะประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ (Presidency of the International Criminal Court) เป็นองค์กรด้านบริหารศาลแต่ไม่รวมถึงการบริหารสำนักงานอัยการของศาล[14] โดยประกอบด้วย ประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ (President of the International Criminal Court) และรองประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ คนที่หนึ่ง และคนที่สอง (First and Second Vice-Presidents of the International Criminal Court) ทั้งสามคนนี้ได้รับเลือกตั้งโดยตุลาการที่เหลือ มีวาระดำรงตำแหน่งคราละสามปี[15]

ประธานศาลคนปัจจุบัน คือ ซง ซัง-ฮยุน (Song Sang-Hyun) ได้รับเลือกตั้งมาเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2552[16]

แผนกตุลาการ [แก้]

Searchtool.svg ดูบทความหลักที่ ตุลาการศาลอาญาระหว่างประเทศ

ตุลาการศาลอาญาระหว่างประเทศ (judges of the International Criminal Court) มีทั้งหมดสิบแปดคน ปฏิบัติหน้าที่ซึ่งแบ่งกันเป็นสามแผนก (Division) คือ แผนกพิจารณาเบื้องต้น (Pre-Trial Division), แผนกพิจารณา (Trial Division) และแผนกอุทธรณ์ (Appeals Division)[17]

เป็นอำนาจของสมัชชารัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรมในอันที่จะเลือกตั้งบุคคลให้ดำรงตำแหน่งตุลาการศาลอาญาระหว่างประเทศ ตุลาการแต่ละคนอยู่ในตำแหน่งเก้าปี และได้เพียงวาระเดียวเท่านั้น[17] คุณสมบัติของผู้จะเป็นตุลาการ คือ ต้องมีสัญชาติของรัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรม และในบรรดาตุลาการทั้งสิบแปดคนนั้น ห้ามมีสัญชาติซ้ำกันเลย นอกจากนี้ ข้อ 36 แห่งธรรมนูญกรุงโรมยังกำหนดว่า ตุลาการต้องเป็น "บุคคลผู้พร้อมด้วยจริยลักษณะอันสูง ความเป็นกลาง และความซื่อสัตย์สุจริต ซึ่งมีคุณสมบัติที่จำเป็นสำหรับแต่งตั้งข้าราชการตุลาการชั้นผู้ใหญ่ในรัฐของตน"[18]

ข้อ 41 แห่งธรรมนูญกรุงโรมยังว่า อัยการ หรือบุคคลที่กำลังถูกสืบสวนหรือฟ้องคดี จะร้องขอคัดค้านตุลาการคนใดก็ได้ "ในกรณีที่มีเหตุควรกังขาถึงความเป็นกลางของตุลาการผู้นั้น ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด" [19] คำร้องขอคัดค้านมิให้ตุลาการคนใดเข้าร่วมทำคดีใด ๆ นั้น จะได้รับการวินิจฉัยโดยเสียงข้างมากเด็ดขาดของตุลาการคนอื่น ๆ ที่เหลือ[19]

อนึ่ง ตุลาการอาจถูกถอดถอนจากตำแหน่งได้ ถ้า "ปรากฏว่าตุลาการผู้นั้นมีความประพฤติเสื่อมเสียร้ายแรง หรือละเลยหน้าที่ร้ายแรง" หรือไม่สามารถปฏิบัติการหน้าที่ของตนได้[12] การจะสั่งให้ตุลาการคนใดพ้นจากตำแหน่งนั้น ต้องได้รับเสียงข้างมากสองในสามของตุลาการคนอื่น ๆ ที่เหลือ และเสียงข้างมากสองในสามของรัฐภาคีทั้งหลาย[12]

สำนักงานอัยการ [แก้]

สำนักงานอัยการศาลอาญาระหว่างประเทศ (Office of the Prosecutor of the International Criminal Court) รับผิดชอบงานสืบสวนและงานฟ้องคดี[20] มีผู้บังคับบัญชา คือ อัยการศาลอาญาระหว่างประเทศ (Prosecutor of the International Criminal Court) โดบมีรองอัยการ (Deputy Prosecutor) สองคนคอยแบ่งเบาภาระหน้าที่ แต่ละคนดำรงตำแหน่งเก้าปี และอยู่ในตำแหน่งได้เพียงวาระเดียว[9]

ธรรมนูญกรุงโรมกำหนดให้สำนักงานอัยการมีอิสระในการดำเนินงานของตน[21] เพราะฉะนั้น พนักงานอัยการทุกคนของสำนักงานอัยการจะไม่เสาะหาหรือรับฟังคำสั่งของผู้ใดอีก ไม่ว่าเป็นรัฐ องค์การระหว่างประเทศ องค์การระหว่างรัฐบาล หรือบุคคลใดก็ดี[20]

สำนักงานอัยการนั้นจะเริ่มสืบสวน เมื่อมีพฤติการณ์อย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้[20]

  • เมื่อรัฐภาคีหนึ่งยื่นเรื่องราวสถานการณ์ใดมา
  • เมื่อคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติยื่นเรื่องราวสถานการณ์ใดมา เพื่อเตือนให้ทราบถึงภัยอันคุกคามสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศ
  • เมื่อองค์คณะตุลาการชั้นไต่สวนมูลฟ้องอนุญาตให้สืบสวน บนฐานแห่งข้อมูลข่าวสารที่ศาลอาญาระหว่างประเทศได้รับมาจากแหล่งอื่น ๆ เช่น มีบุคคลหรือหน่วยงานเอกชนแจ้งมา

บุคคลใดที่กำลังถูกสืบสวนหรือฟ้องคดีจะร้องขอคัดค้านพนักงานอัยการคนใด ๆ ไม่ให้ทำคดีของตนก็ได้ ถ้า "ปรากฏว่ามีเหตุสมควรกังขาถึงความเป็นกลางของอัยการ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด"[21] คำร้องคัดค้านพนักงานอัยการเช่นนี้ จะได้รับการวินิจฉัยโดยแผนกอุทธรณ์ของศาล[21] พนักงานอัยการผู้ใดอาจถูกถอดถอนจากตำแหน่งด้วยคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดของรัฐภาคีทั้งหลายก็ได้ ถ้าปรากฏว่าพนักงานอัยการผู้นั้นมีความประพฤติเสื่อมเสียร้ายแรง หรือละเลยหน้าที่ร้ายแรง หรือไม่สามารถปฏิบัติการหน้าที่ของตนได้[12]

สหรัฐอเมริกาวิพากษ์วิจารณ์ว่า ธรรมนูญกรุงโรมไม่ได้วางระบบให้เพียงพอสำหรับคานอำนาจและตรวจสอบกันระหว่างพนักงานอัยการและตุลาการของศาลอาญาระหว่างประเทศ และยังปราศจากระบบป้องกันมิให้มีการดำเนินคดีเพื่อประโยชน์ทางการเมืองหรือใช้อำนาจไม่โดยมิชอบประการอื่นด้วย[22] เฮนรี คิสซิงเงอร์ (Henry Kissinger) ว่า ระบบตรวจสอบและถ่วงดุลนั้นอ่อนถึงขนาดที่ในทางปฏิบัติแล้วอัยการสามารถใช้ดุลพินิจได้อย่างไม่จำกัด[23]

อัยการคนปัจจุบัน คือ ลูอีส มอเรโน โอคัมโพ (Luis Moreno Ocampo) ชาวอาร์เจนตินา ซึ่งได้รับเลือกตั้งโดยสมัชชารัฐภาคีแห่งธรรมนูญกรุงโรมเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2546 และดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม ปีนั้นเป็นต้นมา[24]

สำนักทะเบียน [แก้]

สำนักทะเบียนศาลอาญาระหว่างประเทศ (Registry of the International Criminal Court) รับผิดชอบงานธุรการและงานบริการของศาล[25] งานเหล่านี้รวมถึง งานให้ความช่วยเหลือทางคดี การบริหารจัดการของศาล กิจการเกี่ยวกับผู้เสียหายและพยานบุคคล งานจัดหาทนายฝ่ายจำเลย งานของหน่วยขัง และงานทั่วไปตามจำเป็นสำหรับธุรการ เช่น งานทะเบียน งานแปล งานอาคารสถานที่ งานบุคลาการ งานงบประมาณ ฯลฯ[25]

สำนักทะเบียนนั้น มีผู้บังคับบัญชา คือ นายทะเบียนศาลอาญาระหว่างประเทศ (Registrar of the International Criminal Court) ซึ่งได้รับเลือกตั้งมาโดยตุลาการทั้งปวง และอยู่ในตำแหน่งคราละห้าปี นายทะเบียนคนปัจจุบัน คือ ซิลวานา อาร์เบีย (Silvana Arbia) ผู้ได้รับเลือกตั้งมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2552

สถานที่ของศาล [แก้]

บัลลังก์ และกองบัญชาการ [แก้]

ศาลอาญาระหว่างประเทศนั้นออกนั่งบัลลังก์ในกรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ แต่ถ้าเห็นสมควรแล้ว จะดำเนินกระบวนพิจารณาที่ใดก็ได้ทุกแห่งหน[6] กองบัญชาการของศาลก็ตั้งอยู่ที่เดียวกันโดยอาศัยความตกลงกับประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเรียก "ความตกลงเรื่องกองบัญชาการ ระหว่างศาลอาญาระหว่างประเทศกับรัฐเหย้า" (Headquarter Agreement between the International Criminal Court and the Host State) มีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2551[26] ปัจจุบัน กองบัญชาการของศาลตั้งอยู่ชั่วคราวทางด้านตะวันออกของกรุงเฮก[27] ส่วนกองบัญชาการถาวรนั้นกำลังสถาปนาขึ้นที่อเล็กซันเดอร์คาเซือร์น (Alexanderkazerne) ทางตอนเหนือของกรุงเฮก[27][28]

อนึ่ง ศาลยังมีสำนักประสานงาน (liaison office) อยู่ในกรุงนิวยอร์ก[29] และมีสำนักงานภาคสนาม (field office) ที่อื่น ๆ อีกสำหรับกิจการของศาลโดยตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาคม 2550 สืบมา ศาลมีสำนักงานภาคสนามใน เมืองคัมปาลา, คินชาซา, บูเนีย, อาเบเช และ แบนกูอี [30]

อ้างอิง [แก้]

  1. ↑ Amnesty International (2002.04.11). "The International Criminal Court — a historic development in the fight for justice".  Unknown parameter |accessyear= ignored (help)
  2. ↑ 2.0 2.1 United Nations Treaty Collection. "Rome Statute of the International Criminal Court".  Unknown parameter |accessyear= ignored (help)
  3. ↑ International Criminal Court. "The States Parties to the Rome Statute".  Unknown parameter |accessyear= ignored (help)
  4. ↑ Coalition for the International Criminal Court (2010.08.18). "The States Parties having ratified the Rome Statute".  Unknown parameter |accessyear= ignored (help)
  5. ↑ "ICC: The U.S. and the ICC". Human Rights Watch. สืบค้นเมื่อ 2011.03.01. 
  6. ↑ 6.0 6.1 ดู ข้อ 3 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม
  7. ↑ International Criminal Court, September 2010, Communications, Referrals and Preliminary Examinations, Accessed 27 February 2011
  8. ↑ 8.0 8.1 International Criminal Court. "Assembly of States Parties". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  9. ↑ 9.0 9.1 International Criminal Court. "Structure of the Court". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  10. ↑ 10.0 10.1 10.2 10.3 10.4 ดู ข้อ 112 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม.
  11. ↑ Amnesty International (2007.11.11). "Assembly of States Parties of the International Criminal Court". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  12. ↑ 12.0 12.1 12.2 12.3 ดู ข้อ 46 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม.
  13. ↑ 13.0 13.1 Coalition for the International Criminal Court. "Assembly of States Parties". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  14. ↑ International Criminal Court. "The Presidency". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  15. ↑ ดู ข้อ 38 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม.
  16. ↑ International Criminal Court (2009.03.11). "Judge Song (Republic of Korea) elected President of the International Criminal Court; Judges Diarra (Mali) and Kaul (Germany) elected First and Second Vice-Presidents respectively". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  17. ↑ 17.0 17.1 International Criminal Court (2009). "Chambers". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  18. ↑ ดู ข้อ 36 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม.
  19. ↑ 19.0 19.1 ดู ข้อ 41 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม.
  20. ↑ 20.0 20.1 20.2 International Criminal Court (2009). "Office of the Prosecutor". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  21. ↑ 21.0 21.1 21.2 ดู ข้อ 42 แห่ง ธรรมนูญกรุงโรม.
  22. ↑ US Department of State (2003.06.30). "Frequently Asked Questions About the U.S. Government's Policy Regarding the International Criminal Court (ICC)". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  23. ↑ Henry A. Kissinger. “The Pitfalls of Universal Jurisdiction”. Foreign Affairs, July/August 2001, p. 95. Accessed 31 December 2006.
  24. ↑ International Criminal Court (2003.04.24). "Election of the Prosecutor". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  25. ↑ 25.0 25.1 International Criminal Court. "The Registry". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  26. ↑ International Criminal Court (2008). "Headquarter Agreement between the International Criminal Court and the Host State". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  27. ↑ 27.0 27.1 International Criminal Court (2008). "Building — ICC Premises". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  28. ↑ Assembly of States Parties (2007.12.14). "Resolution: Permanent premises". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  29. ↑ Assembly of States Parties (2007). "Socorro Flores Liera Head of the Liaison Office to the UN". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 
  30. ↑ Assembly of States Parties (2007.10.18). "The Registrar Inaugurates the ICC Field Office in Bangui". สืบค้นเมื่อ 2010.03.05. 

แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ:
ICC
เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์องค์กรเอกชน
ระบบสหประชาชาติ
ธงสหประชาชาติ
องค์กร กองทุน
และ หน่วยงานพิเศษ
FAO · ICAO · ILO · IPCC· IAEA · UNCTAD · UNCITRAL · UNDCP · UNDP · UNEP · UNESCO · UNIFEM · UNFPA · UNHCR · UN-HABITAT · UN Water · UNICEF · UNRWA · ITU · UPU · WFP · WHO · WIPO
สำนักงานหลัก
โครง บทความนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล
ดึงข้อมูลจาก "http://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ศาลอาญาระหว่างประเทศ&oldid=4738609".