วันเด มะตะรัม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

วันเด มะตะรัม (เบงกาลี: বন্দে মাতরম্‌; สันสกฤต: वन्दे मातरम्; อังกฤษ: Vande Mataram) เป็นบทกวีภาษาเบงกาลี มาจากนวนิยายในปี ค.ศ. 1888 ชื่อ มหาวิหารแห่งสวรรค์ (Anandamath) ของบังคิม จันทระ แชตเตอร์จี [1] เป็นบทกวีสรรเสริญพระแม่ทุรคา โดยผู้นำมาร้องเป็นคนแรกคือ รพินทรนาถ ฐากูรในที่ประชุมคองเกรสแห่งชาติของอินเดีย เมื่อ ค.ศ. 1896 [2] เป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวทางการเมืองในการเรียกร้องเอกราชของอินเดียจากสหราชอาณาจักร

สองท่อนแรกของเพลงนี้ถูกนำมาใช้เป็นเพลงประจำชาติของสาธารณรัฐอินเดีย หลังจากได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร โดยตัดทอนสองท่อนหลังออกไป เนื่องจากมีข้อโต้แย้งจากชาวอินเดียที่เป็นมุสลิมเกี่ยวกับข้อความเปรียบเปรยว่าแผ่นดินแม่เปรียบเสมือนพระแม่ทุรคา ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้ทำให้เพลงนี้ไม่ได้รับเลือกเป็นเพลงชาติ [3]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Bankim Chandra Chattopadhyay สะกดตาม Britannica Concise Encyclopedia ภาษาไทย
  2. "National Song of India". Government of India. สืบค้นเมื่อ 2008-04-29. 
  3. เพลงประจำชาติอินเดีย วิวาทะไม่รู้จบ ติฟาฮา มุกตาร์, นิตยสารผู้จัดการ 360 องศา, กุมภาพันธ์ 2553