ฤๅษี
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฤๅษี หรือ ฤษี (อังกฤษ: rishi, สันสกฤต:ऋषि , บาลี:อิสิ) คือคำเรียกบุคคลที่อยู่อย่างสันโดษและห่างไกลจากสังคม ทัศนคติของฤๅษีมีให้เห็นในวรรณคดีไทยหลายเรื่อง อาทิ พระอภัยมณี จันทโครพ ในลักษณะเป็นชายชราผอม มวยผมสีขาว หนวดเครายาวสีขาว นุ่งห่มหนังสัตว์อย่างหนังเสือหรือกวางที่ตายแล้ว คล้องลูกประคำ สวมงอบบนศีรษะ ถือไม้เท้าที่หงิกงอ ถือศีลบำเพ็ญตบะ มีวิชาอาคมเก่งกล้า และมักอาศัยอยู่ตามป่าลึก ที่อยู่อาศัยของฤๅษีเรียกว่า อาศรม (อ่านว่า อา-สม)
จำนวนฤๅษีบำเพ็ญตนมีมากถึงขั้นพระบรมครู ร้อยแปด แต่มีฤๅษีอีกมากบำเพ็ญตนไม่ขึ้นขั้นอยู่ระหว่างใกล้สำเร็จผลบุญเพียร และถ้าถึงขั้นแล้วปราศจากของบริโภคทั้งปวง การเข้าในหลักธรรมเช่นเดียวกัน แต่ถือศีลแปด สูงกว่าคนะรรมดา 3 ข้อ แค่ 5 ข้อทั้งชีวิตคนเราส่วนใหญ่แล้วถือกันไม่ถึงการบำเพ็ญตนลดการสัมผัส กลิ่น รูป รสชาติ การยึดติด ลุ่มหลง งมง่าย ไม่เป็นการเบียดเบียนตน หาของพอรับประทานกันร่างกายทรมาน โดยเสยอาหารเป็นประเภทไม่มีเนื้อสัตว์ทั้งปวง เสยของสดๆ ผลไม้ พัก ไม่ปล่อยให้เน่าเสียเอาแต่พอเสย ในแต่ละมื้อ บางท่านมื้อเดียวบำเพ็ญได้เป็นพรรษา ฤๅรักษาตนด้วยน้ำล้างร่างกายไม่เสยน้ำมีสีกลิ่นรสทุกประเภท น้ำเปล่ามีส่วนทำให้ร่างสมบูรณ์ได้อย่างดีเป็นธรรมชาติที่สุดโรคร้ายใดๆจึงไม่มีในฤๅษีทุกองค์
[แก้] ดูเพิ่ม
 |
ฤๅษี เป็นบทความเกี่ยวกับ ศาสนา ที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องการตรวจสอบ เพิ่มเนื้อหาหรือเพิ่มแหล่งอ้างอิง คุณสามารถช่วยเพิ่มเติมหรือแก้ไข เพื่อให้สมบูรณ์มากขึ้น ข้อมูลเกี่ยวกับ ฤๅษี ในภาษาอื่น อาจสามารถหาอ่านได้จากเมนู ภาษาอื่น ด้านซ้ายมือ หรือ ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ศาสนา |
