ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553

แผนที่พายุ
พายุลูกแรกก่อตัว: 18 มกราคม พ.ศ. 2553
พายุลูกสุดท้ายสลายตัว: 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553
พายุแรงที่สุด: เมกี – 885 hPa (mbar), 230 กม./ชม. (145 ไมล์/ช.ม.) (ความเร็วลม 10 นาที)
ดีเปรสชันเขตร้อน: 32
พายุทั้งหมด: 14 ลูกอย่างเป็นทางการ, 2 ลูกอย่างไม่เป็นทางการ (มีความรุนแรงน้อย)
ไต้ฝุ่น: 7 ลูกอย่างเป็นทางการ, 1 ลูกอย่างไม่เป็นทางการ (มีความรุนแรงน้อย)
ไต้ฝุ่นรุนแรง: 1 ลูกอย่างไม่เป็นทางการ
ผู้เสียชีวิต: 398
เสียหายทั้งหมด: 2.3063 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (USD, ค่าเงิน ค.ศ. 2010)
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
2551, 2552, 2553, 2554, 2555

ใน พ.ศ. 2553 มีพายุไต้ฝุ่นก่อตัวและพัฒนาขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิก พายุเขตร้อนที่อยู่ในบทความนี้จะอยู่ที่ทางเหนือของเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเส้นลองจิจูด 100 ตะวันออก ถึง 180 ตะวันออก

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกนั้นมีหน่วยงานที่ทำงานด้านพายุสองหน่วยงานทำให้การจำแนกระดับความรุนแรงของพายุจะต่างกันไปด้วย คือ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น จะใช้ชื่อกับพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเร็วลมใน 10 นาทีอย่างน้อย 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) ขณะที่สำนักอุตุนิยมวิทยา ธรณีวิทยาและดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ (Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration) จะใช้ชื่อกับพายุที่อยู่ใน 135°E และ 115°E และระหว่าง 5°เหนือ - 25°เหนือ ส่วนพายุไซโคลนจะมีการใช้ชื่อตามสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น

การคาดการณ์[แก้]

ในแต่ละฤดูกาลหลายหน่วยงานในหลายๆประเทศ คาดการณ์ว่าจะมีการเกิดพายุไซโคลน เพื่อตรวจสอบเส้นทางและผลกระทบต่อประเทศที่พายุเดินทางผ่าน

พายุ[แก้]

พายุดีเปรสชั่นเขตร้อน 01W[แก้]

ดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ดีเปรสชันเขตร้อน (SSHS)
ระยะเวลา 18 มกราคม – 20 มกราคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 1006 mbar (hPa; 29.71 inHg)

ก่อนวันที่ 18 มกราคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่ามีการก่อตัวของพายุดีเปรสชั่นทางตอนเหนือของเมืองบันดาร์เสรีเบกาวัน ประเทศบรูไน ทางตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากชายฝั่งประมาณ 320 กม. (200 ไมล์)[1]

ต่อมาอีก 12 ชั่วโมง ดีเปรสชั่นได้เดินทางจนถึงเวียดนามและได้อ่อนกำลังลงเล็กน้อยขณะใกล้จะขึ้นฝั่ง[2]

ต่อมาดีเปรสชั่นลดระดับความรุนแรงและได้อยู่ใกล้เมือง กงชง (Gò Công) จากนั้นดีเปรสชั่นก็สลายตัวกลายเป็นฝนตกกระจายไปทั่วประเทศกัมพูชา[3][4]

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เวียดนาม มีผู้เสียชีวิต 3 คนขณะอยู่นอกชายฝั่ง เรือบางส่วนเสียหาย[5]

พายุโซนร้อนโอไมส์ (อากาตอน)[แก้]

พายุโซนร้อน (JMA)
พายุโซนร้อน (SSHS)
ระยะเวลา 22 มีนาคม – 26 มีนาคม
ความรุนแรง 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 998 mbar (hPa; 29.47 inHg)

18 มีนาคม, JTWC มีการรายงานว่ามีการก่อตัวของพายุโซนร้อนทางตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะชุก ประเทศไมโครนีเซีย[6]

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

ดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 26 เมษายน – 27 เมษายน
ความรุนแรง <55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 1008 mbar (hPa; 29.77 inHg)

ไต่ฝุ่นโกนเซิน (บัสยาง)[แก้]

ไต้ฝุ่น (JMA)
ระดับ 1 พายุไต้ฝุ่น (SSHS)
ระยะเวลา 11 กรกฎาคม – 18 กรกฎาคม
ความรุนแรง 130 กม./ชม. (80 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 970 mbar (hPa; 28.64 inHg)

ไต่ฝุ่นโกนเซิน ก่อตัวและพัฒนาเป็นดีเปรสชั่นเขตร้อน ในช่วงวันที่ 11 กรกฎาคม ก่อนที่จะพัฒนาอย่างรวดเร็วกลายเป็นพายุโซนร้อนครั้งที่สองของปี และถูกใช้ชื่อว่า "โกนเซิน" (Conson) ในวันต่อมา

ต่อมาพายุโซนร้อนโกนเซิน เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้รายงานว่าพายุโซนร้อนโกนเซิน มีความเร็วลมสูงสุดใน 10 นาทีถึง 110 กม./ชม. (75 ไมล์/ชม.) ซึ่งเป็นความเร็วลมสูงสุดของพายุโซนร้อน ตามมาตรฐานของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ต่อมาในวันเดียวกัน ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น (Joint Typhoon Warning Center) ได้รายงานอีกว่า พายุโซนร้อนโกนเซิน ได้ทวีความรุนแรงขึ้นและกลายเป็นไต่ฝุ่นในเวลาต่อมา และต่อมาในช่วงต้นของวันที่ 13 กรกฎาคม มีการรายงานว่าไต่ฝุ่นโกนเซินมีความเร็วลมมากกว่า 110 กม./ชม. (75 ไมล์/ชม.) แล้ว ซึ่งทำให้มันมีความรุนแรงเท่ากับ พายุเฮอร์ริเคนเซฟฟีร์ ซิมป์สัน

ในระหว่างวันที่ 13 กรกฎาคม ไต่ฝุ่นโกนเซินเริ่มที่จะลดระดับลงขณะที่เริ่มเข้าใกล้กับเจเนรอล นาการ์, เคซอน ในขณะที่เข้าสู่ประเทศฟิลิปปินส์ พายุโซนร้อนโกนเซินได้เคลื่อนตัวต่อไปทางทิศตะวันตกและเคลื่อนผ่านไปทางมะนิลาก่อนที่จะออกสู่ทะเลจีนใต้ในช่วงวันที่ 14 กรกฎาคม

ต่อมาพายุโซนร้อนได้เพิ่มความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุไต่ฝุ่นอีกครั้งในวันที่ 16 กรกฎาคม ต่อมา สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้รายงายว่าพายุไต่ฝุ่นโกนเซินมีความเร็วลมสูงสุดใน 10 นาทีถึง 130 กม./ชม. (80 ไมล์/ชม.) ในขณะที่ ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่ามีความเร็วลมกว่า 150 กม./ชม. (90 ไมล์/ชม.) จากนั้นไต่ฝุ่นโกนเซิน ก็ได้ผ่านไปทางเกาะไหหนาน

หลังจากออกจากเกาะไหหนาน ไต่ฝุ่นโกนเซินก็ได้เดินทางเข้าไปในพื้นที่ที่มีลมเฉือนตามแนวตั้งเป็นผลให้ไต่ฝุ่นโกนเซิน ลดระดับความรุนแรงลดลงกลับเป็นพายุโซนร้อนก่อนจะเดินทางขึ้นสู่ฝั่งประเทศเวียดนามในวันที่ 17 กรกฎาคม

ไต่ฝุ่นจันทู (คาลอย)[แก้]

ไต้ฝุ่น (JMA)
ระดับ 1 พายุไต้ฝุ่น (SSHS)
ระยะเวลา 17 กรกฎาคม – 23 กรกฎาคม
ความรุนแรง 130 กม./ชม. (80 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 970 mbar (hPa; 28.64 inHg)

ในวันที่ 17 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่าพบการก่อตัวของดีเปรสชั่นห่างออกไป 220 กม. (135 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงมะนิลา, ฟิลิปปินส์[7] ต่อมาศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่าได้พบศูนย์กลางของดีเปรสชั่นเป็นศูนย์กลางในระดับต่ำ มีขนาดเล็ก

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

ดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 18 กรกฎาคม – 20 กรกฎาคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 1004 mbar (hPa; 29.65 inHg)

เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พื้นทีความกดอากาศต่ำที่อยู่ห่างจากเกาะโอะกินะวะ ได้กลายเป็นดีเปรสชั่นในเวลาต่อมา

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

ดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 24 กรกฎาคม – 25 กรกฎาคม
ความรุนแรง <55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 1008 mbar (hPa; 29.77 inHg)

วันที่ 24 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานดีเปรสชั่นได้เกิดขึ้นในเขตร้อนห่างไทเปไปทางตะวันออก 50 กม. (30 ไมล์)[8]

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

ดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 26 กรกฎาคม – 28 กรกฎาคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 1002 mbar (hPa; 29.59 inHg)

ปลายเดือนกรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่าได้พบดีเปรสชั่นเขตร้อนนอกชายฝั่งของจังหวัดเจอเจียง

พายุโซนร้อนโดเม็ง[แก้]

พายุโซนร้อน (PAGASA)
ระยะเวลา 3 สิงหาคม – 5 สิงหาคม
ความรุนแรง 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 997 mbar (hPa; 29.44 inHg)

เวลาสายของวันที่ 2 สิงหาคม สำนักอุตุนิยมวิทยา ธรณีวิทยาและดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ (Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration ; PAGASA) รายงานว่าพบความกดอากาศต่ำเกิดขึ้นห่างจากเมือง Virac, Catanduanes ขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ประมาณ 570 กิโลเมตร[9]

ในวันต่อมา สำนักอุตุนิยมวิทยา ธรณีวิทยาและดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ รายงานว่าบริเวณความกดอากาศต่ำพัฒนาเป็นดีเปรสชั่นเขตร้อนรุนแรง และได้ใช้ชื่อ "โดเม็ง" เป็นชื่อของดีเปรสชั่นลูกนี้[10]

พายุโซนร้อนรุนแรงเตี้ยนหมู่ (อีสเทอร์)[แก้]

พายุโซนร้อนกำลังแรง (JMA)
พายุโซนร้อน (SSHS)
ระยะเวลา 6 สิงหาคม – 12 สิงหาคม
ความรุนแรง 95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 985 mbar (hPa; 29.09 inHg)

วันที่ 6 สิงหาคม ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่าพายุโซนร้อนรุนแรง เกิดขึ้นภายในมรสุม ประมาณ 800 กม. (500 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของไทเป, ไต้หวัน

พายุโซนร้อนมินดอลเล[แก้]

พายุโซนร้อน (JMA)
ระดับ 1 พายุไต้ฝุ่น (SSHS)
ระยะเวลา 21 สิงหาคม – 25 สิงหาคม
ความรุนแรง 85 กม./ชม. (50 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 985 mbar (hPa; 29.09 inHg)

ในวันที่ 17 สิงหาคม เกิดพี่ที่ความกดอากาศต่ำออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ของ Tuguegarao City, Cagayan ในวันถัดมาพายุโซนร้อนเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก

ดีเปรสชั่นเขตร้อน[แก้]

ดีเปรสชันเขตร้อน (JMA)
ระยะเวลา 26 สิงหาคม – 29 สิงหาคม
ความรุนแรง 55 กม./ชม. (35 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 1004 mbar (hPa; 29.65 inHg)

พายุโซนร้อนรุนแรงไลออนร็อก (โฟลริตา)[แก้]

พายุโซนร้อนกำลังแรง (JMA)
พายุโซนร้อน (SSHS)
ระยะเวลา 27 สิงหาคม – 4 กันยายน
ความรุนแรง 95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 985 mbar (hPa; 29.09 inHg)

วันที่ 25 สิงหาคมพื้นที่ความกดอากาศต่ำทางตะวันออกของเมือง คากายัน, ฟิลิปปินส์ ประมาณ 415 กม. (260 ไมบ์) เนื่องจากมีสภาพที่เอื้ออำนวยทำให้พายุก่อตัวขึ้นได้

ไต่ฝุ่นคอมปาซุ (Glenda)[แก้]

ไต้ฝุ่น (JMA)
ระดับ 3 พายุไต้ฝุ่น (SSHS)
ระยะเวลา 28 สิงหาคม – 3 กันยายน
ความรุนแรง 150 กม./ชม. (90 ไมล์/ชม.) (10-นาที) 960 mbar (hPa; 28.35 inHg)

วันที่ 27 สิงหาคม พื้นที่ความกดอากาศต่ำทางทิศตะวันออกของเกาะแยป ประมาณ 305 กม. (200 ไมล์) และเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือข้ามเกาะกวม


อ้างอิง[แก้]

  1. Staff Writer (2010-01-18). "JMA WWJP25 Advisory 2010-01-18 06z". Japan Meteorological Agency. สืบค้นเมื่อ 2010-01-20. 
  2. Staff Writer (2010-01-18). "JTWC Tropical Cyclone Warning: 01W: 2010-01-18 21z". Joint Typhoon Warning Center. สืบค้นเมื่อ 2010-01-20. 
  3. Staff Writer (2009-01-18). "JTWC Running Best Track Analysis". Joint Typhoon Warning Center. United States Naval Research Laboratory. สืบค้นเมื่อ 2010-01-21. 
  4. Staff Writer (2010-01-20). "JMA WWJP25 Advisory 2010-01-20 06z". Japan Meteorological Agency. สืบค้นเมื่อ 2010-01-20. 
  5. "Three dead in Binh Thuan as tropical depression makes landfall". Sài Gòn Giải Phóng. 2010-01-21. สืบค้นเมื่อ 2010-01-21. 
  6. "Significant Tropical Weather Advisory for the Western and Southern Pacific Oceans 2010-03-18 06z". Joint Typhoon Warning Center. 2010-03-18. สืบค้นเมื่อ 2010-03-22. 
  7. "JMA WWJP25 Advisory 2010-07-17 00z". Japan Meteorological Agency. 2010-07-17. สืบค้นเมื่อ 2010-07-17. 
  8. "JMA WWJP25 Advisory 2010-07-24 00z". Japan Meteorological Agency. 2010-07-24. สืบค้นเมื่อ 2010-07-29. 
  9. "Weather bureau: Low pressure to intensify (2:59 p.m.)". Sun Star. 2010-08-03. สืบค้นเมื่อ 2010-08-03.  |coauthors= requires |author= (help)
  10. "PAGASA Tropical Cyclone Advisory 2010-08-03 06z". Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. 2010-08-03. สืบค้นเมื่อ 2010-08-03.