ราชกุมารี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ราชกุมารี[1] (อังกฤษ: The Princess Royal[2]) เป็นพระอิสริยยศตามราชประเพณี (แต่ไม่เป็นแบบอัตโนมัติ) ซึ่งพระมหากษัตริย์พระราชทานแก่พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ที่สุด พระอิสริยยศนี้ดำรงอยู่ตลอดพระชนม์ชีพของเจ้าหญิงพระองค์นั้น ดังนั้นจึงไม่สามารถที่จะสถาปนาเจ้าหญิงพระองค์อื่นให้เป็นราชกุมารีอีกพระองค์ได้ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ไม่เคยทรงดำรงตำแหน่งราชกุมารีเลย) จวบจนถึงปัจจุบันนี้ได้มีราชกุมารีมาแล้วทั้งสิ้น 7 พระองค์[3][4] โดยพระองค์ล่าสุดคือ เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี

พระอิสริยยศนี้เกิดขึ้นเมื่อสมเด็จพระราชินีเฮนเรียตตา มาเรีย (พ.ศ. 2252 - พ.ศ. 2312) พระราชธิดาในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส และพระมเหสีในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ มีพระประสงค์ที่จะเลียนแบบการสถาปนาพระอิสริยยศ "Madame Royale" ให้กับพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ของกษัตริย์ฝรั่งเศส พระอิสริยยศนี้จะต้องได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Warrant) ไม่ใช่สถาปนาจากพระราชสัญญาบัตร (Letters Patent) และไม่ได้พระราชทานแก่พระราชธิดาพระองค์ใหญ่โดยอัติโนมัติ หากแต่จะเป็นการแต่งตั้งจากพระราชวินิจฉัยของพระมหากษัตริย์

เจ้าหญิงแมรี (หรือ สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2) (พ.ศ. 2208 - พ.ศ. 2237) พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าเจมส์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีมเหสีในพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ (พ.ศ. 2193 - พ.ศ. 2245) และเจ้าหญิงโซฟี โดโรเทอา พระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวในพระเจ้าจอร์จที่ 1 และต่อมาเป็นพระราชินีมเหสีในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ทั้งสองทรงเหมาะสมกับพระอิสริยยศนี้ หากแต่ไม่ทรงได้รับพระราชทาน

รายพระนามราชกุมารี[แก้]

เจ้าหญิงที่ทรงเคยดำรงพระอิสริยยศเป็น "ราชกุมารี" อย่างเป็นทางการมีจำนวน 7 พระองค์ ดังนี้

ลำดับ พระรูป พระนาม
ชาตะ
ดำรงตำแหน่ง
จาก (ปี) ถึง (ปี)
พระราชธิดาใน ปีที่เสกสมรส พระสวามี
ชาตะ
หมายเหตุ
1 Mary Princess of Orange.jpg เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารี
1631–1660
1642–1660 พระเจ้าชาลส์ที่ 1
1600–1649
1641 เจ้าชายวิลเลียมที่ 2 แห่งออเรนจ์
1626–1650
2 Anna van Hannover by Johann Valentin Tischbein 1753.jpeg เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี
1709–1759
1727–1759 พระเจ้าจอร์จที่ 2
1683–1760
1734 เจ้าชายวิลเลียมที่ 4 แห่งออเรนจ์
1711–1751
3 Charlotte Mathilde British Princess Royal Queen of Wurttemberg.jpg เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ พระราชกุมารี
1766–1828
1789–1828 พระเจ้าจอร์จที่ 3
1738–1820
1797 พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทมแบร์ก
1754–1816
4 Victoria, Princess Royal.jpg เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี
1840–1901
1841–1901 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
1819–1901
1858 จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี
1831–1888
ทายาทโดยสันนิษฐาน 1840–1841
5 Louise Princess Royal.jpg เจ้าหญิงลูอิส พระราชกุมารี
1867–1931
1905–1931 สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7
1841–1910
1889 อเล็กซันเดอร์ ดัฟฟ์ ดยุกที่ 1 แห่งไฟฟ์
1849–1912
6 Mary, Princess Royal and Countess of Harewood.jpg เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารี
1897–1965
1932–1965 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5
1865–1936
1922 เฮนรี ลัสเซลส์ เอิร์ลที่ 6 แห่งแฮร์วูด
1882–1947
7 Princesa Ana do Reino Unido.jpg เจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี
1950–
1987–ปัจจุบัน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
1926–
1973–1992 มาร์ก ฟิลลิปส์
1948-
1992 เซอร์ ทิโมธี ลอเรนซ์
1955–

Princess Royal กับประเทศไทย[แก้]

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ได้ทรงพระนิพนธ์แปลพระอิสริยยศ Princess Royal ไว้ในหนังสือเกิดวังปารุสก์ และพระนิพนธ์อีกหลายเล่มว่า เจ้าฟ้าพระวรกุมารี บ้างทรงทับศัพท์ตรงตัวว่า เจ้าฟ้าหญิงรอยัล

ส่วนสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศขึ้นเป็น "สยามบรมราชกุมารี"[5] ซึ่งเป็นพระอิสริยยศที่เทียบเท่า "ราชกุมารี"[6]

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่ : ยุโรป เล่ม ๓ อักษร E-G, กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2543, หน้า 30.
  2. The Royal Family: Royal Titles. "Style and Title of the Princess Royal." - Royal.gov.uk Retrieved 16 June 2008.
  3. ""The Princess Royal, The British Monarchy". Royal.gov.uk. (Retrieved 2010-01-12.)
  4. 35. Who were the princesses who bore the style "Princess Royal"?
  5. ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ สถาปนา (สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิรินธรเทพรัตนสุดา), เล่ม ๙๔, ตอน ๑๓๑ก ฉบับพิเศษ, ๒๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๒๐, หน้า ๑
  6. McCargo, Duncan (2010), "Thailand", Regional Oulook: Southeast Asia 2010-2011 (Institute of Southeast Asian Studies): 55