รังสีเทราเฮิรตซ์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
คลื่นเทราเฮรตซ์อยู่ที่เกือบสุดปลายแถบอินฟราเรด ก่อนเริ่มแถบไมโครเวฟเล็กน้อย

รังสีเทราเฮิรตซ์ (อังกฤษ: terahertz radiation) ในวิชาฟิสิกส์ ประกอบด้วย คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ถ่ายทอดที่ความถี่ในระดับเทราเฮิรตซ์ ตั้งแต่ 0.3 ถึง 3 เทราเฮิรตซ์ คำนี้เดิมใช้กับ รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่ความถี่ระหว่างขอบความถี่สูงของแถบไมโครเวฟ ที่ 300 จิกะเฮิรตซ์ (3×1011 Hz) และขอบความยาวคลื่นยาวของแสงอินฟราเรดไกล 3,000 จิกะเฮิรตซ์ (3×1012 Hz) ในความยาวคลื่น พิสัยนี้ตรงกับอินฟราเรด 0.1 มม. (หรือ 100 ไมโครเมตร) ถึงไมโครเวฟ 1 มม.

เพราะรังสีเทราเฮิรตซ์เริ่มที่ความยาวคลื่นหนึ่งมิลลิเมตรไปจนถึงความยาวคลื่นที่สั้นกว่า บางครั้ง จึงเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า แถบใต้มิลลิเมตร (submillimeter band) และเรียกรังสีของมันว่า คลื่นใต้มิลลิเมตร (submillimeter wave) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิชาดาราศาสตร์