ยุทธการดันบาร์ (ค.ศ. 1650)
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
 |
บทความนี้ใช้ระบบคริสต์ศักราช เพราะอ้างอิงคริสต์ศักราชและคริสต์ศตวรรษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง |
| ยุทธการดันบาร์ (ค.ศ. 1650) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เป็นส่วนหนึ่งของ สงครามสามอาณาจักรในสกอตแลนด์ | |||||||
 “ครอมเวลล์ที่ดันบาร์” โดยแอนดรูว์ คาร์ริค เกาว์ |
|||||||
|
|||||||
| คู่ขัดแย้ง | |||||||
| กลุ่มพันธสัญญาสกอตแลนด์ | ฝ่ายรัฐสภาอังกฤษ | ||||||
| ผู้บังคับบัญชา | |||||||
| เดวิด เลสลี ลอร์ดนิวอาร์ค | โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ | ||||||
| กำลัง | |||||||
| 14,000 (~9500 ทหารราบ, ~4500 ทหารม้า), ปืนใหญ่ 9 กระบอก[1] | 11,000 (~7500 ทหารราบ, ~3500 ทหารม้า) ไม่นับปืนใหญ่[2] | ||||||
| กำลังพลสูญเสีย | |||||||
| เสียชีวิต 3000 คน ถูกจับเป็นเชลย 10000 คน |
เสียชีวิต 20 คน บาดเจ็บ 58 คน |
||||||
|
|
|||||
|
|
|||||
|
|
|||||
ยุทธการดันบาร์ (ค.ศ. 1650) (อังกฤษ: Battle of Dunbar (1650)) ยุทธการดันบาร์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1650 ที่ดันบาร์ในสกอตแลนด์และเป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 3 ที่ฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับชัยชนะต่อกองทัพสกอตแลนด์ที่นำโดยเดวิด เลสลี ลอร์ดนิวอาร์ค (David Leslie, Lord Newark) ที่มีความจงรักภักดีต่อสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษผู้ได้รับการสถาปนาให้เป็นพระมหากษัตริย์ของสกอตแลนด์เมื่อวันที่5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649
