ภาษาอังกฤษโบราณ
| อังกฤษโบราณ Ænglisc, Anglisc, Englisc |
||
|---|---|---|
| พูดใน: | อังกฤษ และสกอตแลนด์ตอนใต้ | |
| การสูญหาย: | พัฒนากลายเป็น Middle English ในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 12 | |
| ตระกูลภาษา: | อินโด-ยูโรเปียน Germanic West Germanic Anglo-Frisian Anglic อังกฤษโบราณ |
|
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | ang | |
| ISO 639-3: | ang | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
อังกฤษโบราณ (Ænglisc, Anglisc, Englisc; อังกฤษ: Old English ย่อว่า OE) หรือ ภาษาแองโกลแซกซอน (อังกฤษ: Anglo-Saxon) เป็นภาษาอังกฤษยุคแรก ที่พูดกันในบริเวณที่ปัจจุบันคือแคว้นอิงแลนด์ อังกฤษและสกอตแลนด์ตอนใต้ ในระหว่าง กลางคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 นับเป็นภาษาเยอรมานิกตะวันตก ด้วยเหตุนี้ จึงมีความคล้ายคลึงกับภาษาฟริเซียนโบราณ (Old Frisian) และภาษาแซกซอนโบราณ (Old Saxon) นอกจากนี้ยังมีความสัมพันธ์กับภาษานอร์สโบราณ (Old Norse) และเชื่อมโยงไปถึงภาษาไอซแลนดิกปัจจุบัน (modern Icelandic) ด้วย
ภาษาอังกฤษโบราณนั้นมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และมีการใช้งานตลอดระยะเวลาประมาณ 700 ปี นับตั้งแต่ชนแองโกล-แซ็กซอนอพยพเข้ามายังเกาะบริเตน สร้างอิงแลนด์ขึ้น ในคริสต์ศวรรษที่ 5 จนถึงระยะเวลาหลังพวกนอร์มันบุกรุกเข้าไปเมื่อ ค.ศ. 1066 หลังจากนั้นภาษาอังกฤษก็เคลื่อนเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สำคัญ ในยุคแรกๆ นี้ ภาษาอังกฤษโบราณได้ผสมกลมกลืนเข้ากับภาษาอื่นๆ ที่มีการติดต่อด้วย เช่น ภาษาเคลติก (Celtic) และภาษาถิ่นสองภาษาของภาษานอร์สโบราณ จากการบุกรุกของพวกไวกิง ซึ่งเข้ามาครอบครองและปกครองอาณาเขตเดนลอ ในอิงแลนด์ตอนเหนือและตะวันออก
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
บทความเกี่ยวกับภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ภาษา
