ภาษามาลายาลัม

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษามาลายาลัม
മലയാളം malayāḷaṁ มะละยาลัม
ภาษาแม่ใน อินเดีย, มาเลเซีย และ สิงคโปร์
ภูมิภาค รัฐเกราลา, ลักษทวีป, Mahé (Mayyazhii) ใน Puducherry, เขต โกทาคุ (Coorg) & บริเวณไมซอร์ ของรัฐการณกะ & นิลคิริ, Coimbatore, โปลาชิ, ติรุเนลเวลิ, เขตกาญะกุมาริ ของรัฐทมิฬนาดู มาเลเซีย,สิงคโปร์,ตะวันออกกลาง,อังกฤษ และ สหรัฐอเมริกา.
จำนวนผู้พูด 35,757,100 คน[1].
35,351,000 ในอินเดีย,
37,000[2] ในมาเลเซีย, and
10,000 ในสิงคโปร์  (ไม่พบวันที่)
ตระกูลภาษา
ระบบการเขียน อักษรมาลายาลัม(วัตเตลุตตุ)
สถานภาพทางการ
ภาษาทางการ รัฐเกราลา และลักษทวีป & Puducherry
รหัสภาษา
ISO 639-1 ml
ISO 639-2 mal
ISO 639-3 mal

ภาษามาลายาลัมเป็นภาษาราชการของรัฐเกราลาทางภาคใต้ของอินเดีย มีผู้พูดประมาณ 36 ล้านคน และมีผู้พูดในเกาะลักษทวีปด้วย จัดอยู่ในภาษาตระกูลดราวิเดียน ใกล้เคียงกับภาษาทมิฬ เขียนด้วยอักษรมาลายาลัม

ภาษามาลายาลัมจัดอยู่ในกลุ่มดราวิเดียนใต้ คาดว่ามีกำเนิดร่วมกับภาษาทมิฬเมื่อราว พ.ศ. 1400 ก่อนจะแยกออกเป็นอีกภาษาหนึ่ง พัฒนาการของภาษาในช่วงแรกได้รับอิทธิพลจากภาษาทมิฬมาก การติดต่อค้าขายกับชาวอาหรับและเคยอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส ทำให้ได้รับอิทธิพลของภาษากลุ่มโรมานซ์ เซมิติกและอินโด-อารยันเข้ามา ซึ่งอิทธิพลจากภาษาภายนอกเหล่านี้จะต่างกันไปในหมู่ผู้พูดที่นับถือศาสนาคริสต์ ศาสนาอิสลามและศาสนาฮินดู

พัฒนาการ[แก้]

คำว่ามาลายาลัมเกิดจากคำในภาษาทมิฬสองคำคือมาไล แปลว่าภูเขา และอาลัมแปลว่าบริเวณ ซึ่งหมายถึงบริเวณภูเขา จุดกำเนิดของภาษามาลายาลัมไม่ว่าจะในฐานะสำเนียงของภาษาทมิฬหรือแตกออกมาจากภาษาดราวิเดียนดั้งเดิมโดยอิสระ ได้มีการโต้แย้งกันในหมู่นักภาษาศาสตร์ Robert Caldwell กล่าวว่า ภาษามาลายาลัมแยกออกมาจากภาษาทมิฬคลาสสิก หลังจากที่ยืมคำจำนวนมากจากภาษาสันสกฤต และสูญเสียการลงท้ายเกี่ยวกับบุคคลของกริยา อย่างไรก็ตาม ในพุทธศตวรรษที่ 18 ได้พบการเขียนภาษามาลายาลัมซึ่งมีความแตกต่างจากภาษาทมิฬ บทกวีที่ชื่อรมชริตัมมีอายุย้อนหลังไปถึงพุทธศตวรรษที่ 17 ซึ่งเกิดขึ้นก่อนจะได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสฤต รูปแบบการเขียนที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตมาก พบในพุทธศตวรรษที่ 19 ซึ่งใช้คำศัพท์ที่มาจากคัมภีร์ปุราณะ

ในราวพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ถุนชัถถุ รมนุชัน เอซุถาชัน เขียนเอกสารฉบับแรกที่ใช้อักษรครันถะ-มาลายาลัม ซึ่งถือเป็นต้นกำเนิดของภาษามาลายาลัม และใช้ในการแปลรามายณะและมหาภารตะมาเป็นภาษามาลายาลัม

ภาษามาลายาลัมอยู่ในกลุ่มภาษาดราวิเดียนใต้เช่นเดียวกับภาษาทมิฬ ภาษาโกทะ และภาษาตุฬุ ส่วนใหญ่เชื่อว่าภาษาทมิฬดั้งเดิมได้แยกออกมาเป็นภาษาทมิฬและภาษามาลายาลัม ต่อมา ใชนช่วงที่รัฐเกระละมีความโดดเด่นทางสังคมและการเมือง มีการติดต่อค้าขายกับชาวอาหรับ รวมทั้งการรุกรานของโปรตุเกส ทำให้ภาษามาลายาลัมได้รับอิทธิพลจากกล่มภาษาโรมานซ์ กลุ่มภาษาเซมิติก และกลุ่มภาษาอินโด-อารยัน และทำให้ภาษาที่ใช้ในหมู่ผู้นับถือศาสนาเชน คริสต์ อิสลามและยูดายมีความแตกต่างกัน

ที.เค. กฤษณะ เมนน ได้แบ่งยุคของภาษามาลายาลัมออกเป็น 4 ยุคคือ

  1. การินทมิฬ เมื่อราว 2,457 ปีก่อนพุทธศักราชจนถึง พ.ศ. 443 ส่วนใหญ่เหมือนกับภาษาทมิฬ ยังไม่รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤต
  2. ภาษามาลายาลัมโบราณ เมื่อประมาณ 443 – 868 ภาษามาลายาลัมได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤต และยืมคำจากภาษาสันสกฤตมาเป็นจำนวนมาก มีการลงท้ายกริยาด้วยบุคคลซึ่งขึ้นกับเพศและจำนวน เขียนด้วยอักษรทมิฬ-พราหมี
  3. ภาษามาลายาลัมยุคกลาง พ.ศ. 868 – 1968 เป็นยุคที่ศาสนาเชนมีอิทธิพลต่อภาษามาก
  4. ภาษามาลายาลัมสมัยใหม่ ตั้งแต่พ.ศ. 1968 เป็นต้นมา เป็นช่วงที่ภาษามาลายาลัมเป็นเอกเทศจากภาษาทมิฬและภาษาสันสกฤต ซึ่งแบ่งย่อยเป็นช่วงก่อนและหลังการเข้ายึดครองของอังกฤษ

มิชชันนารีที่เข้ามาเผยแพร่ศาสนาคริสต์ได้ริเริ่มการพิมพ์ในรัฐเกรละ และต่อมาศาสนาคริสต์ได้นำภาษามาลายาลัมไปใช้ในทางศาสนาแทนภาษาซีเรียค ดอกทรินา คริสตัมถูกแปลเป็นภาษามาลายาลัมและตีพิมพ์โดยชาวโปรตุเกสเมื่อ พ.ศ. 2121 ซึ่งเป็นหนังสือเล่มแรกที่ตีพิมพ์ในรัฐเกระละ การสร้างตัวพิมพ์อักษรมาลายาลัมเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2364 หนังสือพิมพ์ภาษามาลายาลัมฉบับแรกชื่อ รัชยะ สมชรัม ตีพิมพ์โดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อ พ.ศ. 2390

พัฒนาการของวรรณคดี[แก้]

เอกสารที่เขียนด้วยอักษรมาลายาลัมที่เก่าที่สุดคือจารึกวซับปัลลิอายุราว พ.ศ. 1373 วรรณคดีในยุคแรกๆของภาษานี้ได้แก่เพลงยุคคลาสสิกที่เรียกนาทัน ปาตตุ เพลงพื้นบ้านที่ใช้คำศัพท์แบบพื้นบ้าน และมนิปรวลัมที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาสันสกฤต กวีนิพพนธ์ภาษามาลายาลัมเกิดขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 25

สัทวิทยา[แก้]

สระ[แก้]

ภาษามาลายาลัมได้ยืมสระประสม /äu/ (ഔ) และ /ai/ (ഐ) มาจากภาษาสันสกฤต โดยส่วนใหญ่พบในคำยืมจากภาษาสันสกฤต

ไวยากรณ์[แก้]

โครงสร้างประโยคของภาษามาลายาลัมเป็นแบบประธาน-กรรม- กริยา เช่นเดียวกับภาษากลุ่มดราวิเดียนอื่นๆ[3] คุณศัพท์และคำแสดงความเป็นเจ้าของนำหน้าคำนาม มีการกทางไวยากรณ์ 6[4]-7[5] การก คำกริยาเป็นไปตามกาล มาลาและเป้าหมาย แต่ไม่ผันตามบุคคล เพศ หรือจำนวน ยกเว้น รูปแบบโบราณหรือในกวีนิพนธ์

ระบบการเขียน[แก้]

ป้ายเขียนด้วยอักษรมาลายาลัม
Aอัลกุรอ่านแปลเป็นภาษามายาลัม เขียนด้วยอักษรอาหรับ

ในอดีตที่ผ่านมามีอักษรหลายชนิดใช้เขียนภาษามาลายาลัมได้แก่ อักษรวัตเตซุถุ อักษรโกเลซุถุ และอักษรมาลายาลัม จัดอยู่ในกลุ่มอักษรครันถะซึ่งเป็นรูปแบบของอักษรพราหมีที่แพร่หลายทางตอนใต้ และต่อมาได้พัฒนามาเป็นอักษรมาลายาลัมที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน

อักษรมาลายาลัมมี 53 ตัว แบ่งเป็นสระ 16 ตัวและพยัญชนะ 37 ตัว รูปแบบดั้งเดิมของการเขียนถูกแทนที่ด้วยรูปแบบใหม่ที่ประดิษฐ์ขึ้นใน พ.ศ. 2524 ซึ่งมีการลดรูปพยัญชนะที่เคยมีแตกต่างกันถึง 900 แบบจนน้อยกว่า 90 แบบ ทำให้สามารถพิมพ์ด้วยอมพิวเตอร์และเครื่องพิมพ์ดีดได้ ภาษามาลายาลัมเคยเขียนด้วยอักษรอื่น เช่น [[อักษรอาหรับ] อักษรซีเรียค [6][7][8]และอักษรละตินแต่ไม่เป็นที่นิยม อักษรอาหรับพบที่มาดราสซาร์และหมู่เกาะลักษทวีป[9][10]

สำเนียงและอิทธิพลจากภายนอก[แก้]

อิทธิพลของภาษาสันสกฤตพบมากในรูปแบบมาตรฐานของภาษามาลายาลัมที่ใช้ในวรรณคดี คำยืมและอิทธิพลของภาษาฮีบรูและภาษาซีเรียครวมทั้งภาษาลาดิโนพบมากในภาษามาลายาลัมของชาวยิว ส่วนในชุมชนชาวคริสต์จะพบอิทธิพลของภาษาอังกฤษ ภาษาโปรตุเกส ภาษาซีเรียคและภาษากรีก ส่วนชุมชนของชาวมุสลิมจะพบอิทธิพลของภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย สำเนียงของชาวมุสลิมที่รู้จักกันดีคือสำเนียงมัปปิลาที่พูดในบริเวณมาลาบาร์ของรัฐเกระละ ส่วนสำเนียงอื่นๆจะพบทางเหนือของรัฐเกระละ

อ้างอิง[แก้]

วิกิพีเดีย
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ในภาษามาลายาลัม