ภาษาฟินิเชียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ภาษาฟินิเชียน 𐤃𐤁𐤓𐤉𐤌𐤟𐤊𐤍𐤏𐤍𐤉𐤌 dabarīm Kana`nīm
พูดใน:	เคยใช้พูดใน เลบานอน, ตูนีเซีย, ทางใต้ของ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน คาบสมุทรไอบีเรีย, มอลตา, ทางใต้ของ ฝรั่งเศส, ไซปรัส, เกาะซิซิลี, และตามแนวชายฝั่งและเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
การสูญหาย:	พัฒนาไปเป็น ภาษาปูนิก เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 12
ตระกูลภาษา:	แอโฟร-เอเชียติก  ภาษากลุ่มเซมิติก   ภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตก    ภาษากลุ่มเซมิติกกลาง     ภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือ      ภาษากลุ่มคานาอันไนต์       ภาษาฟินิเชียน
ระบบการเขียน:	อักษรฟินิเชียน
รหัสภาษา
ISO 639-1:	ไม่มี
ISO 639-2:	phn
ISO 639-3:	phn
หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์
ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา

ภาษาฟินิเชียน เป็นภาษาที่มีจุดกำเนิดในชายฝั่งที่เรียก "Pūt" ในภาษาอียิปต์โบราณ "คานาอัน" ในภาษาฟินิเชียน ภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก และเรียก "ฟินิเชีย"ในภาษากรีกและภาษาละติน เป็นภาษากลุ่มเซมิติกสาขาคานาอัน ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก บริเวณดังกล่าวปัจจุบันอยู่ในเลบานอนและซีเรีย และอิสราเอลทางตอนเหนือ เป็นที่รู้จักจากจารึกต่างๆในไบบลอสและหนังสือที่เขียนด้วยภาษาต่างๆ

จารึกภาษาฟินิเชียนเก่าสุดพบในไบบลอส อายุราว 457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งพบทั้งใน เลบานอน ซีเรีย อิสราเอล ไซปรัส เกาะซิซิลี ตูนีเซีย โมร็อกโก แอลจีเรีย มอลตา และที่อื่นๆในคาบสมุทรไอบีเรีย การถอดความภาษาฟินิเชียนใช้ความรู้ภาษาฮีบรูเป็นพื้นฐาน

[แก้] สัทวิทยา ไวยากรณ์ และคำศัพท์

การจำแนกสำเนียงต่างๆของภาษาฟินิเชียนทำได้ยากเพราะการเขียนไม่แสดงเครื่องหมายสระ เครื่องหมายสระเริ่มปรากฏในยุคท้ายๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรที่มีพื้นฐานคล้ายอักษรกรีกหรืออักษรละติน ความคล้ายคลึงระหว่างภาษาฟินิเชียนกับภาษาใกล้เคียงคือมีการยกเสียงสระสูงขึ้น เช่น ā เป็น ū (และภาษาฮีบรู ō) , เช่น rūs "หัว" (ภาษาฮีบรู ראש rôš) การยกเสียงสระนี้พบในภาษาอียิปต์โบราณด้วย โดยมีหลักฐานจากภาษาคอปติก

ในด้านไวยากรณ์ ภาษาฟินิเชียนยังมีการลงท้ายการก คำศัพท์บางคำต่างไปเช่นมีคำกริยา KN "เป็น อยู่ คือ" (เช่นเดียวกับภาษาอาหรับ) และ P‘L "ทำ” และใช้ bal "ไม่" (ภาษาอราเมอิก/ฮีบรู lō < *lā‘)

[แก้] อ้างอิง