ภาษากะเหรี่ยงโป
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษากะเหรี่ยงโป | ||
|---|---|---|
| พูดใน: | รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า, ภาคเหนือและภาคตะวันตกของประเทศไทย | |
| จำนวนผู้พูด: | — | |
| ตระกูลภาษา: | จีน-ทิเบต ภาษากะเหรี่ยง ภาษากะเหรี่ยงโป |
|
| ระบบการเขียน: | อักษรไทยในไทย | |
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | — | |
| ISO 639-3: | — | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
ภาษากะเหรี่ยงโป เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงโปหรือกะเหรี่ยงมอญ มีพยัญชนะต้นเดี่ยว 23 เสียง มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมากโดยวบกับ ล ร ว และ ย ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสยงยาว สระเดี่ยวมี 9 เสียง สระประสมมี 5 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ไม่มีเสียงตัวสะกด
ไวยากรณ์ [แก้]
การเรียงประโยคเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เช่น
- ทุ้ย อั๊ย มื้ย ญอ = หมากัดแมว
ประโยคปฏิเสธใช้คำว่า เอ๊ะหรือแบ๊ ต่อท้ายประโยคบอกเล่า บางครั้งอาจเติมคำว่า เล่อ (ไม่) ไว้หน้าคำกริยาที่ต้องการปฏิเสธเพิ่มอีกคำหนึ่งด้วย เช่น
- แหน่ เฬ่ เอ๊ะ = เธอไม่มา
ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ เติมคำว่า ฬา ท้ายประโยค ส่วนคำถามที่ต้องการข้อมูลจะเติมคำสรรพนามแสดงคำถามไว้ในตำแหน่งที่ต้องการถาม เช่น
- เอ๊ง มี่ ฬา = กินข้าวหรือยัง
- แหน่ ลิ ค้อแล่ = เธอไปไหน
- เพล่ะ แล่ เอ๊ง มี่ = ใครกินข้าว
สำเนียง [แก้]
ภาษากะเหรี่ยงโปมีหลายสำเนียง ได้แก่
- ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันออก
- ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันออกเฉียงเหนือ
- ภาษากะเหรี่ยงโปเหนือ
- ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันตก
อ้างอิง [แก้]
- สุจริตลักษณ์ ดีผดุง และสรินยา คำเมือง. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์: กะเหรี่ยงโป. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2540.
