ภาษากะเหรี่ยงโป

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ภาษากะเหรี่ยงโป
ภาษาแม่ใน รัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า, ภาคเหนือและภาคตะวันตกของประเทศไทย
ตระกูลภาษา
Sino-Tibetan
ระบบการเขียน อักษรไทยในไทย
รหัสภาษา
ISO 639-3

ภาษากะเหรี่ยงโป เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงโปหรือกะเหรี่ยงมอญ มีพยัญชนะต้นเดี่ยว 23 เสียง มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมากโดยวบกับ ล ร ว และ ย ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสยงยาว สระเดี่ยวมี 9 เสียง สระประสมมี 5 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ไม่มีเสียงตัวสะกด

ไวยากรณ์[แก้]

การเรียงประโยคเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เช่น

  • ทุ้ย อั๊ย มื้ย ญอ = หมากัดแมว

ประโยคปฏิเสธใช้คำว่า เอ๊ะหรือแบ๊ ต่อท้ายประโยคบอกเล่า บางครั้งอาจเติมคำว่า เล่อ (ไม่) ไว้หน้าคำกริยาที่ต้องการปฏิเสธเพิ่มอีกคำหนึ่งด้วย เช่น

  • แหน่ เฬ่ เอ๊ะ = เธอไม่มา

ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ เติมคำว่า ฬา ท้ายประโยค ส่วนคำถามที่ต้องการข้อมูลจะเติมคำสรรพนามแสดงคำถามไว้ในตำแหน่งที่ต้องการถาม เช่น

  • เอ๊ง มี่ ฬา = กินข้าวหรือยัง
  • แหน่ ลิ ค้อแล่ = เธอไปไหน
  • เพล่ะ แล่ เอ๊ง มี่ = ใครกินข้าว

สำเนียง[แก้]

ภาษากะเหรี่ยงโปมีหลายสำเนียง ได้แก่

อ้างอิง[แก้]

  • สุจริตลักษณ์ ดีผดุง และสรินยา คำเมือง. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์: กะเหรี่ยงโป. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2540.