ภาษากวาเบียว
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
| ภาษากวาเบียว | ||
|---|---|---|
| พูดใน: | จังหวัดฮาเกียว ประเทศเวียดนามและ เขตปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินซาน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน | |
| จำนวนผู้พูด: | 307 คนในจีน (2545) 307 คน ในเวียดนาม (2533) |
|
| ตระกูลภาษา: | ไท-กะได ภาษากลุ่มกะได ภาษากลุ่มยาง-เบียว ภาษากวาเบียว |
|
| รหัสภาษา | ||
| ISO 639-1: | ไม่มี | |
| ISO 639-2: | ||
| ISO 639-3: | laq | |
| หมายเหตุ: บทความนี้มีสัญลักษณ์สัทอักษรสากลปรากฏอยู่ คุณอาจต้องการไทป์เฟซที่รองรับยูนิโคดเพื่อการแสดงผลที่สมบูรณ์ | ||
 ส่วนหนึ่งของสารานุกรมภาษา |
||
ภาษากวาเบียว (Qabiao) หรือภาษาละกัว ภาษาปูเปียว หรือภาษาเปน ติ โลโล อยู่ในตระกูลไท-กะได มีผู้พูดทั้งหมด 310 คน พบในเวียดนาม 307 คน (พ.ศ. 2545) ทางภาคเหนือ พูดโดยชาวกวาเบียวในจังหวัดฮาเกียว ประเทศเวียดนามที่เหลือพบในเขตปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินซาน ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ซึ่งอยู่ใกล้ๆกัน ผู้พูดในจีนส่วนใหญ่มีอายุมาก และมักจะพูดภาษาจีนกลางได้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได กลุ่มภาษากะได สาขายางเบียว รากศัพท์มีความคล้ายคลึงกับภาษาเกเลา 38% ภาษาลาชิ 33% ภาษาจ้วงเหนือ 30% ภาษาฮลาย 26% ภาษาลากา 23% ภาษาม้ง 10%
อ้างอิง [แก้]
- Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
|
||||||||||||||||||||||||||
