ภาษากลุ่มเวียตติก

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ภาษากลุ่มเวียตติกหรือภาษากลุ่มเหวียด-เหมื่อง เป็นสาขาของภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกซึ่งรวมภาษาเวียดนามและภาษาเหมื่องไว้ในกลุ่มนี้ ภาษาเวียดนามจัดเข้าอยู่ในตระกูลออสโตรเอเชียติกเมื่อ พ.ศ. 2493 มีคำยืมจากภาษาจีนและภาษากลุ่มไทมากจนปัจจุบันกลายเป็นภาษาคำโดดที่มีวรรณยุกต์ คล้ายกับภาษาไทยหรือภาษาจีนสำเนียงทางใต้มากว่าภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกอื่นๆ อย่างไรก็ตามรูปแบบและความคล้ายคลึงทางสัทวิทยา ถือว่าใกล้เคียงกับภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก ภาษาในกลุ่มนี้มีเสียงวรรณยุกต์

[แก้] ลักษณะ

มีเสียงวรรณยุกต์ต่ำ 3 เสียง สูง 3 เสียง ซึ่งสัมพันธ์กับเสียงก้อง ไม่ก้องของพยัญชนะต้นในภาษาดั้งเดิม แล้วเปลี่ยนเสียงโดยขึ้นกับเสียงตัวสะกด ระดับของวรรณยุกต์ขึ้นกับว่าเป็นพยางค์เปิดหรือปิดที่มีพยัญชนะเสียงนาสิกเป็นตัวสะกด

[แก้] อ้างอิง

• SEAlang Project: Mon-Khmer languages. The Vietic Branch
• Sidwell (2003)
• Ethnologue

ด • พ • ก กลุ่มภาษาหลัก ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมุนดา ภาษามุนดารี ภาษาสันตาลี ภาษาโสรา ภาษาโฮ ภาษากลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มตะวันออก:กลุ่มกะตู: ภาษากันตู ภาษากูย ภาษาเกรียง ภาษาจะต็อง ภาษาเยอ ภาษาด๊ากกัง ภาษาบรู;กลุ่มบะห์นาริก: ภาษากะเซง ภาษาซรี ภาษาเซดัง ภาษาเตรียง ภาษามนอง ภาษายรุ ภาษาแย็ฮ ภาษาเรเงา ภาษาละวี ภาษาหยูก ภาษาอาลัก ภาษาฮะรัก ภาษาฮาลัง ภาษาตำปวน ภาษาโกรล ภาษากระเว็ต ภาษาละมาม ภาษาบูโล สเตียง ภาษากะโจ ;กลุ่มเขมร: เขมร- เขมรสุรินทร์ ; กลุ่มเวียตติก: ภาษาเวียดนาม ภาษาเหมื่อง ภาษาข่าตองเหลือง ภาษาบอ กลุ่มเหนือ:กลุ่มขมุ: ภาษาขมุ ภาษาบิต ภาษามลาบรี ภาษาลัวะ ภาษาไพ; กลุ่มปะหล่อง: ภาษากอน ภาษาปลัง ภาษาละเม็ต ภาษาละว้า;กลุ่มเปียริก: ภาษาชอง ภาษาสำเร ภาษาซูโอย ภาษาซาโอช ภาษาเปียร์ ภาษาสมราย; ภาษากาสี กลุ่มใต้:กลุ่มมอญ: มอญ - ญัฮกุ้ร; กลุ่มอัสเลียน: ภาษาซาไก ภาษากินตัก; ภาษากลุ่มเกาะนิโคบาร์