ฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ (อังกฤษ: mathematical physics) เป็นสาขาวิชาฟิสิกส์ที่ใช้หลักการทางคณิตศาสตร์ในการแก้ปัญหา โดยอาจแบ่งได้เป็น 2 ยุค คือยุคแรกหรือยุคคลาสสิก ฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์คิดค้นเพื่อใช้แก้ปัญหาทางกลศาสตร์ ทฤษฎีไฟฟ้าแม่เหล็ก และอุณหพลศาสตร์เป็นต้น. และฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ยุคหลัง หรือยุคใหม่ ถูกคิดค้นเพื่อแก้การปัญหาในส่วนของ กลศาสตร์ควอนตัม ทฤษฎีสัมพัทธภาพ รวมทั้ง ทฤษฎีสตริง และ ทฤษฎีแห่งสรรพสิ่ง. นักคณิตศาสตร์ฟิสิกส์ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ เบลส์ ปาสกาล เซอร์ ไอแซค นิวตัน เลออนฮาร์ด ออย์เลอร์ โจเซฟ หลุยส์ ลากรองจ์ ชองด์ เลอ รองด์ ดาแลมแบร์ต เจมส์ คลาร์ก แมกซ์เวลล์ ลอร์ด เคลวิน โจซิอาห์ วิลลาร์ด กิ๊บส์ ดาวิด ฮิลแบร์ต อองรี ปวงกาเร และ สตีเฟน ฮอว์กิ้ง เป็นต้น.

ยุคคลาสสิก[แก้]

ยุคใหม่[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]