พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ
| บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากเอกสารอ้างอิงหรือแหล่งข้อมูล โปรดช่วยพัฒนาบทความนี้โดยเพิ่มแหล่งข้อมูลน่าเชื่อถือ เนื้อหาที่ไม่มีการอ้างอิงอาจถูกคัดค้านหรือนำออก |
| พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ |
|
|---|---|
| พระปรมาภิไธย | พระเจ้าจอห์น |
| พระอิสริยยศ | พระมหากษัตริย์อังกฤษ ลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ |
| ราชวงศ์ | ราชวงศ์แพลนแทเจเนต |
| ครองราชย์ | 6 เมษายน ค.ศ. 1199 ถึง 19 ตุลาคม ค.ศ. 1216 |
| ระยะครองราชย์ | 17 ปี |
| รัชกาลก่อนหน้า | พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 |
| รัชกาลถัดไป | พระเจ้าเฮนรีที่ 3 |
| ข้อมูลส่วนพระองค์ | |
| พระราชสมภพ | 24 ธันวาคม ค.ศ. 1166 เมืองอ๊อกซฟอร์ด |
| สวรรคต | 19 ตุลาคม ค.ศ. 1216 นอตติงแฮมเชอร์ |
| พระราชบิดา | พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ |
| พระราชมารดา | พระนางเอลินอร์แห่งอากีแตน |
| พระมเหสี | อิซาเบล เคาน์เตสแห่งกลอสเตอร์ พระนางอิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม |
| พระราชโอรส/ธิดา | 5 พระองค์ |
พระเจ้าจอห์น[1] หรือที่รู้จักในพระนาม “จอห์นผู้เสียแผ่นดิน” (อังกฤษ: John หรือ John Lackland ค.ศ. 1166-1216) เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1199-1216 พระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และพระนางเอลินอร์แห่งอากีแตน ประสูติที่ออกซ์ฟอร์ด อ็อกซฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ นับเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีผู้นิยมชมชอบน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของประเทศอังกฤษ ทรงเคยพยายามที่จะยึดราชบรรลังก์ระหว่างที่พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 ถูกจองจำอยู่ในประเทศเยอรมนี (พ.ศ. 1736-37) แต่ได้รับอภัยโทษและรับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 1 เอง เพื่อตัดสิทธิ์เจ้าชายอาเธอร์พระโอรสของจอฟฟรีย์พระเชษฐาองค์พี่ของพระเจ้าจอห์น
การเรียกร้องสิทธิ์ในการครองราชย์ของอาเธอร์ได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและหลังจากเจ้าชายอาเธอร์ถูกปลงพระชนม์โดยคำสั่งของพระเจ้าจอห์นเมื่อ พ.ศ. 1746 พระเจ้าฟิลิปได้ยกทัพที่เหนือกว่าเข้ามาบุกยึดอังกฤษระหว่าง พ.ศ. 1747-48 ได้เกือบหมด ยกเว้นบางส่วนของอากีแตน (Aquitaine) ในปี พ.ศ. 1749 พระเจ้าจอห์นไม่ทรงยอมรับ “สตีเฟน แลงตัน” เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ดังนั้น ในปี พ.ศ. 1751 ราชอาณาจักรของพระองค์จึงถูกประกาศเป็นอาณาจักรต้องห้ามโดยพระสันตปาปา และถูกคว่ำบาตร (พ.ศ. 1752) ซึ่งในที่สุดพระองค์ทรงยอมแพ้ปฏิบัติตามในปี พ.ศ. 1756
รัฐบาลที่กดขี่ของพระองค์ประกอบกับความล้มเหลวในการยึดนอร์มังดีกลับคืน มีผลให้เกิดการถูกต่อต้านจากกลุ่มขุนนางซึ่งนำไปสู่การเรียกร้องการปฏิรูปรัฐธรรมนูญ กลุ่มขุนนางได้เข้าเฝ้าพระองค์ที่รันนีมีด (Runnymede) และบังคับให้ทรงลงพระปรมาภิไธยประทับทรงประทับพระราชลัญจกร บน มหากฎบัตร (แมกนาคาร์ตา) เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 1758 ซึ่งเป็นรากฐานแห่งรัฐธรรมนูญของประเทศอังกฤษในเวลาต่อมา การปฏิเสธไม่ยอมรับเป็นส่วนสำคัญในการชักนำให้เกิดสงครามขุนนางครั้งแรกระหว่างปี พ.ศ. 1794-96
อ้างอิง [แก้]
- ↑ ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 475
| สมัยก่อนหน้า | พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ | สมัยถัดไป | ||
|---|---|---|---|---|
| พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 | พระมหากษัตริย์อังกฤษ (ราชวงศ์แพลนแทเจเนต) (ค.ศ. 1199 – ค.ศ. 1216) |
พระเจ้าเฮนรีที่ 3 |
|
||||||||||||||||||||