พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
George I Oval.jpg

พระปรมาภิไธย พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
ผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเวอร์
ราชวงศ์ แฮโนเวอร์
บรมราชาภิเษก 20 ตุลาคม ค.ศ. 1714
ระยะครองราชย์ 1 สิงหาคม ค.ศ. 171411 มิถุนายน ค.ศ. 1727[1]
รัชกาลก่อนหน้า พระราชินีนาถแอนน์
รัชกาลถัดไป พระเจ้าจอร์จที่ 2
ข้อมูลส่วนพระองค์
พระราชสมภพ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1660
สวรรคต 11 มิถุนายน ค.ศ. 1727
พระราชบิดา แอร์นสท์ เอากุสท์ ผู้คัดเลือกแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์ก
พระราชมารดา เจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเวอร์
พระมเหสี เจ้าหญิงโซฟี โดโรเทอาแห่งเซลเลอ
ลายพระอภิไธย

พระเจ้าจอร์จที่ 1[2] แห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ (อังกฤษ: George I of Great Britain, เยอรมัน: Georg I von Großbritannien) (28 พฤษภาคม ค.ศ. 166011 มิถุนายน ค.ศ. 1727) เป็นพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์สมัยราชวงศ์แฮโนเวอร์ ระหว่างปี ค.ศ. 1714 ถึงปี ค.ศ. 1727

พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่พระราชสมภพเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1660 ที่ออสนาบรึค ประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน เป็นพระราชโอรสของแอร์นสท์ เอากุสท์ ผู้คัดเลือกแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์กและเจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเวอร์ อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงโซฟี โดโรเทอาแห่งเซลเลอ และครองงราชย์ระหว่าง 1 สิงหาคม ค.ศ. 1714 ถึงวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1727 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1727 ที่ออสนาบรึค พระศพถูกฝังอยู่ที่สวนแฮร์เรนเฮาเซิน ราชอาณาจักรฮาโนเวอร์

ก่อนที่จะขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ พระเจ้าจอร์จที่ 1 ทรงดำรงตำแหน่งเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงได้ดินแดนต่าง ๆ ทางตอนใต้ของรัฐโลว์เออร์แซกโซนีซึ่งทำให้อาณาบริเวณในการปกครองขยายออกไปจากดินแดนที่ได้จากสงครามต่าง ๆ ในยุโรปในรัชสมัยของพระองค์ เมื่อพระชนมายุได้ 54 พรรษาทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ในฐานะพระมหากษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์แฮโนเวอร์ ถึงแม้ว่าจะมีผู้ที่สมควรได้รับราชบัลลังก์มากกว่าแต่เจ้าหญิงโซฟีแห่งฮันโนเวอร์พระราชมารดาของพระองค์ เป็นรัชทายาทต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ตามที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัติการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 เพราะทรงเป็นโปรเตสแตนต์ แต่เจ้าหญิงโซฟีสิ้นพระชนม์ก่อนพระราชินีนาถแอนน์ราชบัลลังก์จึงตกมาเป็นของพระเจ้าจอร์จที่ 1 ผู้สนับสนุนการตั้งราชวงศ์สจวตเป็นประมุขพยายามโค่นราชบัลลังก์และตั้งเจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวตพระราชโอรสของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 (พระราชบิดาของพระราชินีนาถแอนน์) ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินแทนที่แต่ไม่สำเร็จ ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จอำนาจของพระมหากษัตริย์เริ่มลดน้อยลงและระบบการปกครองแบบคณะรัฐมนตรีนำโดยนายกรัฐมนตรีก็เริ่มวิวัฒนาการขึ้น ในปลายรัชสมัยอำนาจที่แท้จริงอยู่ที่เซอร์โรเบิร์ต วอลโพลมักจะถูกบรรยายว่าเป็น “นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร” คนแรก [3] พระเจ้าจอร์จสวรรคตระหว่างการเสด็จไปฮันโนเวอร์

อ้างอิง[แก้]

  1. Throughout George's life, Great Britain used the Old Style and New Style dates|Old Style Julian calendar. Hanover adopted the Old Style and New Style dates|New Style Gregorian calendar on 1 March 1700 (N.S.) / 18 February 1700 (O.S.). Old Style is used for dates in this article unless otherwise indicated; however, years are assumed to start from 1 January and not 25 March, which was the English New Year.
  2. ราชบัณฑิตยสถาน, สารานุกรมประเทศในทวีปยุโรป ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550, หน้า 475
  3. Eccleshall, Robert (1998). Biographical Dictionary of British Prime Ministers. Routledge. 

ดูเพิ่ม[แก้]

ก่อนหน้า พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ ถัดไป
พระราชินีนาถแอนน์ 2leftarrow.png UK Arms 1714.svg
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
พระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์
(ราชวงศ์แฮโนเวอร์)

(1 สิงหาคม ค.ศ. 171411 มิถุนายน ค.ศ. 1727)
2rightarrow.png พระเจ้าจอร์จที่ 2