พระบัญญัติแบ่งโลก
 |
บทความนี้ใช้ระบบคริสต์ศักราช เพราะอ้างอิงคริสต์ศักราชและคริสต์ศตวรรษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง |
พระบัญญัติแบ่งโลก (อังกฤษ: Inter caetera (“ในบรรดางานทั้งหลาย”)) เป็นพระบัญญัติพระสันตะปาปาที่ออกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1493 ที่มอบดินแดนทาง “ตะวันตกและใต้” ตั้งแต่ขั้วโลกเหนือถึงขั้วโลกใต้ที่เส้น 100 ลีกทางตะวันตกและใต้ของเกาะทั้งหมดของอาโซเรช หรือ หมู่เกาะเคพแวร์ดี[1] ให้แก่สเปน (ราชบัลลังก์คาลตีล และ ราชบัลลังก์อารากอน)
แต่เนื้อหาของพระบัญญัติก็ยังไม่ชัดแจ้งถึงวัตถุประสงค์ของพระสันตะปาปาว่าจะประทาน “อุทิศ” อธิปไตยแก่สเปน หรือ จะทรงมอบให้เป็นรัฐของสเปน (feudal infeodation) หรือ จะทรงมอบอำนาจในการปกครอง (investiture) พระบัญญัติฉบับนี้จึงได้รับการตีความหมายกันไปต่างๆ ที่บางท่านก็เห็นว่าเป็นเพียงการมอบอำนาจในการเป็นเจ้าของและการครอบครองดินแดนให้แก่ประมุขตามกฎหมาย หรือความเห็นอื่นที่รวมทั้งราชบัลลังก์สเปนและผู้พิชิตดินแดนก็ตีความหมายอย่างกว้างที่สุดว่าเป็นมอบอำนาจอธิปไตยอย่างเต็มที่ให้แก่สเปน[2]
พระบัญญัติแบ่งโลก และ พระราชบัญญัติฉบับอื่นที่คล้ายคลึงกันรวมเรียกว่า “พระบัญญัติว่าด้วยการอุทิศ” (Bulls of Donation)
อ้างอิง [แก้]
- ↑ A single meridian is excluded because no lands can be south of it. Two partial meridians are possible, one extending north from a point west of the Azores and another extending south from a point south of the Cape Verde Islands, the two being connected by a north-northwest south-southeast line segment. Another possibility is a rhumb line west and south of the islands extending north-northwest and south-southeast. All rhumb lines reach both poles by spiraling into them.
- ↑ Verzijl, Jan Hendrik Willem; W.P. Heere, J.P.S. Offerhaus (1979). International Law in Historical Perspective. Martinus Nijhoff. pp. 230–234, 237. ISBN 9789028601581.. Online, Google Books entry
ดูเพิ่ม [แก้]
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
บทความเกี่ยวกับประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ประวัติศาสตร์
