พระนอนชเวตาลยอง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระนอนชเวตาลยองด้านพระเศียร
ด้านพระบาท

พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยอง หรือ พระนอนชเวตาลยอง (อังกฤษ: Shwethalyaung Buddha) แห่งเมืองหงสาวดี (พะโค) เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่พุทธศิลป์แบบมอญ สร้างขึ้นมาร่วมสมัยเดียวกับปราสาทบันทายศรีของกัมพูชา จุดเด่นของพระนอนองค์นี้คือ บริเวณพระบาทไม่วางเสมอกันเหมือนอย่างพระพุทธรูปปางไสยาสน์ของไทย อันมีความหมายว่า ในขณะนั้นพระพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ ซึ่งเป็นอากัปกิริยาก่อนที่พระองค์จะเสด็จสู่ปรินิพพานในวันถัดมา องค์พระมีความยาว 55 เมตร สูง 16 เมตร

เดิมที เป็นพระที่ปล่อยทิ้งร้างไว้ในป่ารกชัฏ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ถูกค้นพบ ระหว่างการสร้างทางรถไฟ ทางการพม่าได้สร้างโรงเรือนคลุมไว้ แต่สภาพโรงเรือนค่อนข้างจะคับแคบ แลดูไม่สวยงาม เพราะคลุมเหนือองค์พระไว้เพียงนิดเดียว ทั้งนี้เป็นเพราะการสร้างโรงเรือนคลุมไว้ทีหลัง เช่นเดียวกับพระพุทธไสยาสน์แห่งวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารในไทย

ปัจจุบัน พระพุทธไสยาสน์ชเวตาลยองเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญแห่งเมืองหงสาวดี เป็นเสมือนสัญลักษณ์ประจำเมืองอย่างหนึ่ง เช่นเดียวกับพระมหาธาตุเจดีย์ชเวมอดอ

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°20′16.40″N 96°27′44.58″E / 17.3378889°N 96.4623833°E / 17.3378889; 96.4623833