ฝาย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฝายกั้นกลางแม่น้ำ

ฝาย เป็นโครงสร้างทางชลประทานมีลักษณะเป็นเขื่อนน้ำล้นใช้สำหรับการเปลี่ยนขนาดและรูปแบบการไหลของแม่น้ำ ประโยชน์ของฝายมักจะถูกใช้ในการป้องกันน้ำท่วม เก็บน้ำบริเวณต้นน้ำ และบริหารทรัพยากรน้ำ

เมื่อน้ำบริเวณต้นน้ำมีปริมาณความสูงน้อยกว่าความสูงของฝายน้ำจะถูกกักเก็บไว้ แต่เมื่อระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้นน้ำจะไหลข้ามไปยังท้ายน้ำ

การแบ่งประเภทของฝายมีการแบ่งหลากหลายรูปแบบ เช่นแบ่งตามระยะเวลาการใช้งานเป็น (1) ฝายถาวร และ (2) ฝายชั่วคราว หรือแบ่งตามลักษณะวัสดุ เช่น (1) ฝายโครงสร้างไม้ (2) ฝายหินทิ้ง (3) ฝายหินก่อบนดินถมอัดแน่น (4) ฝายคอนกรีต[1]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. ปราโมทย์ ไม้กลัด. คู่มืองานเขื่อนดินขนาดเล็กและฝาย. สมาคมศิษย์เก่าวิศวกรรมชลประทาน กรมชลประทาน, 2524.
บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]