ป็อปพังก์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ป็อปพังก์
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ พังก์ร็อก, ป็อป
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม กลางยุค 1970 ใน สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, แคนาดา และอีกหลายประเทศ
เครื่องบรรเลงสามัญ เสียงร้อง - กีตาร์ไฟฟ้า - กีตาร์เบส - กลองชุด - ในบางครั้งมีเครื่องดนตรีอื่น (เช่น คีย์บอร์ด)
อื่น ๆ
นิวเวฟ - โพสต์-พังก์ - สเกตพังก์ - สกาพังก์ - อัลเทอร์เนทีฟร็อก - อีโม

ป็อปพังก์ (อังกฤษ: Pop punk) ในบางครั้งเรียกพังก์ป็อป เป็นแนวเพลงที่รวม ผสมองค์ประกอบของพังก์ร็อกเข้ากับดนตรีป็อป ให้มีความหลากหลายยิ่งขึ้น[1]

ในครั้งแรกที่มีการใช้คำว่าป็อปพังก์ ก็ยังไม่มีความชัดเจนในการใช้ แต่เพลงพังก์ร็อกที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงป็อปก็เกิดขึ้นในช่วงกลางถึงปลายทศวรรษ 1970 โดยวงอย่าง เดอะราโมนส์, บัซค็อกซ์, เดอะแจม, เดอะแคลช, ดิอันเดอร์โทนส์ และ เดสเซนเดนต์ส[2][3][4][5][6][7] วงแบดรีลิเจียน ที่เริ่มใน 1980 เป็นวงในยุคแรก ๆ ที่เล่นในแนวเพลงนี้ จนบางครั้งเรียกว่าเป็น มาเฟียของป็อปพังก์[8][9][10] จนกลางยุค 1990 วงจากแคลิฟอร์เนียตอนใต้ก็มีวงอย่าง กรีนเดย์, ดิออฟสปริงส์ และแรนซิด ประสบความสำเร็จไปทั่วโลก

อ้างอิง[แก้]