ปีเตอร์ วิธ
 |
บทความนี้ยังต้องการเพิ่มแหล่งอ้างอิงเพื่อพิสูจน์ความถูกต้อง คุณสามารถพัฒนาบทความนี้ได้โดยเพิ่มแหล่งอ้างอิงตามสมควร เนื้อหาที่ขาดแหล่งอ้างอิงอาจถูกลบออก |
 |
||
| ข้อมูลส่วนตัว | ||
|---|---|---|
| ชื่อเต็ม | Peter Withe | |
| วันเกิด | 30 สิงหาคม ค.ศ. 1951 (61 ปี) | |
| สถานที่เกิด | ลิเวอร์พูล อังกฤษ | |
| ตำแหน่ง | ผู้จัดการทีม | |
| สโมสรอาชีพ* | ||
| ปี | สโมสร | ลงเล่น (ประตู) |
| 1971 1971-1972 1972-1973 1973 1973-1975 1975 1975-1976 1976-1978 1978-1980 1980-1985 1985-1989 1987 1989-1990 |
เซาธ์พอร์ต บาร์โรว์ พอร์ตอลิซาเบธซิตี อาร์คาเดียเชพเพิร์ด โวลเวอร์แฮมป์ตัน วันเดอเรอร์ พอร์ตแลนด์ทิมเบอร์ เบอร์มิงแฮมซิตี นอตติงแฮมฟอเรสต์ นิวคาสเซิล แอสตัน วิลลา เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด เบอร์มิงแฮม ซิตี้ (ยืมตัว) ฮัดเดอร์ฟิลด์ทาวน์ |
3 (0) 1 (0) 17 (3) 22 (17) 35 (9) 75 (28) 76 (25) 182 (74) 74 (18) 8 (2) 38 (1) |
| ทีมชาติ | ||
| 1982 | ทีมชาติอังกฤษ | 11 (1) |
| บริหารทีม | ||
| 1991 1998-2002 2004-2007 2012-ปัจจุบัน |
วิมเบิลดัน ทีมชาติไทย ทีมชาติอินโดนีเซีย วู้ดลีย์สปอร์ตส์ |
|
|
* นัดที่ลงเล่นและประตูที่ยิงให้ทีมสโมสร |
||
ปีเตอร์ วิธ (อังกฤษ: Peter Withe; เกิด 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494) นักฟุตบอลอังกฤษ และเป็นผู้ฝึกสอนฟุตบอล รวมถึง เป็นผู้ฝึกสอนทีมชาติไทย ระหว่าง พ.ศ. 2541-พ.ศ. 2545 และหลังจากนั้นได้เป็นผู้ฝึกสอนให้กับทีมชาติอินโดนีเซีย
เนื้อหา |
[แก้] ประวัติ
ปีเตอร์ วิธ เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ โดยเขาได้เริ่มเล่นฟุตบอลให้หลายสโมสร ไม่ว่า เซาธ์พอร์ต บาร์โรว์ พอร์ตอลิซาเบธซิตี อาร์คาเดียเชพาร์ด โวลเวอร์แฮมป์ตันวันเดอเรอร์ ในช่วงฤดูกาล 1975 ได้ย้ายมาเล่นที่สหรัฐอเมริกาโดยเล่นให้กับพอร์ตแลนด์ ทิมเบอร์ โดยเขาทำประตูได้ 17 ประตูซึ่งในฤดูกาลนั้น ทีมได้เป็นอันดับที่หนึ่งในลีก ต่อมาได้เล่นให้กับ เบอร์มิงแฮมซิตี และเริ่มเป็นที่รู้จักเมื่อเล่นให้กับทีมนอตติงแฮมฟอเรสต์ และในฤดูกาลนั้นนอตติงแฮม์ฟอเรสต์ได้เป็นแชมเปียนลีก หลังจากนั้นเขาได้ย้ายไปเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ด และได้ย้ายต่อมาเล่นให้กับ แอสตันวิลลา ตามคำชักชวนของ รอน ซอนเดอร์ ในฤดูกาล 1980/81 โดยค่าตัว 500,000 ปอนด์ ซึ่งในฤดูกาลนั้นเขาได้ทำประตูให้กับแอสตันวิลลา 20 ประตู และทำประตูสำคัญของบาเยิร์นมิวนิค โดยยิงประตูในนาทีที่ 67 ทำให้แอสตันวิลลาชนะเลิศการแข่งขัน ยูโรเปียนคัพ นอกจากนี้เขายังได้เล่นให้กับ เชฟฟิลด์ยูไนเต็ด และฮัดเดอร์ฟิลด์ทาวน์
ในระดับชาติแล้วเขายังได้เล่นให้กับทีมชาติอังกฤษ 11 ครั้ง โดยทำได้ 1 ประตู
[แก้] ผลงานในฐานะผู้ฝึกสอน
ภายหลังจากการเลิกเล่นฟุตบอลแล้ว เขาได้มาเป็นผู้ฝึกสอนให้กับวิมเบิลดันในช่วงเวลาสั้นๆ และย้ายมาเป็นผู้ฝึกสอนให้ทีมชาติไทยเป็นเวลา 4 ปี โดยเขา นำทีมชาติไทยชนะ ไทเกอร์คัพ 2 ครั้งในปี 2543 และ 2545 และนำทีมไทยเข้ารอบ 4 ทีมสุดท้าย กีฬาเอเชียนเกมส์ ที่ กรุงเทพ ประเทศไทย และที่ ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และในช่วงที่เขาคุมทีมนั้นทีมชาติไทยได้รับอันดับจากฟีฟ่า อันดับที่ 43 ซึ่งเป็นอันดับที่สูงสุดในประวัติศาสตร์ทีมชาติไทย
ภายหลังจากที่ไม่สามารถนำทีมไทยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิก โดยแพ้ให้กับทีมชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในรอบคัดเลือกนั้น เขาได้สัมภาษณ์ให้กับหนังสือพิมพ์การ์เดียนของอังกฤษว่า ได้มีเหตุการณ์ทะเลาะกับประธานสมาคมฟุตบอล วิจิตร เกตุแก้ว เรื่องที่วิจิตร ต้องการให้ปีเตอร์สวมชุดสูทในสนามฟุตบอล ในขณะที่ตัวเขาเองต้องการใส่ชุดกีฬาเนื่องจากอากาศที่ร้อน และเรื่องการแต่งตัวนี่เองเป็นข้ออ้างที่ทางสมาคมที่ทำให้เขาต้องออกจากทีมชาติไทย [1] ต่อมาเขาได้ถูกทาบทามให้เป็นผู้ฝึกสอนกับทีมชาติเวียดนาม และ ทีมชาติอินโดนีเซีย โดยเขาได้เลือกเป็นผู้ฝึกสอนให้อินโดนีเซีย ตั้งแต่ปี 2547 เป็นต้นมา
[แก้] อ้างอิง
- ^ บทสัมภาษณ์ ปีเตอร์ วิธ (อังกฤษ)
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
| สมัยก่อนหน้า | ปีเตอร์ วิธ | สมัยถัดไป | ||
|---|---|---|---|---|
| วิทยา เลาหกุล |  |
ผู้ฝึกสอนฟุตบอลทีมชาติไทย (พ.ศ. 2541- พ.ศ. 2545) |
 |
คาร์ลอส โรแบร์โต คาร์วัลโญ |
