ปาติโมกข์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ปาฏิโมกข์)
สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โอวาทปาติโมกข์
พระสงฆ์สวดปาติโมกข์ในอุโบสถ
บทสวดปาติโมกข์ ภาษาบาลี
บันทึกเสียงจากการสวดปาติโมกข์ในวันอุโบสถ ที่วัดคุ้งตะเภา จังหวัดอุตรดิตถ์

ปาติโมกข์ หมายถึง คัมภีร์ที่รวมวินัยของสงฆ์ 227 ข้อ คัมภีร์ที่ประมวลพุทธบัญญัติอันทรงตั้งขึ้นเป็นพุทธอาณา มีพุทธานุญาต ให้สวดในที่ประชุมสงฆ์ ทุกกึ่งเดือน เรียกกันว่า สงฆ์ทำอุโบสถ[1] บทปาติโมกข์เหล่านี้ปรากฏอยู่ในพระวินัยปิฎก หมวดสุตตวิภังค์

มีพุทธานุญาตให้สวดปาติโมกข์ย่อได้ เมื่อมีเหตุจำเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง คือ

  • ไม่มีภิกษุจำปาติโมกข์ได้จนจบ
  • เกิดเหตุฉุกเฉินขัดข้องที่เรียกว่า อันตรายอย่างใดอย่างหนึ่งในอันตรายทั้งสิบ คือ
    • พระราชาเสด็จมา
    • โจรมาปล้น
    • ไฟไหม้
    • น้ำหลากมา
    • คนมามาก
    • ผีเข้าภิกษุ
    • สัตว์ร้ายเข้ามา
    • งูร้ายเลื้อยเข้ามา
    • ภิกษุอาพาธหนักจะถึงเสียชีวิต
    • มีอันตรายแก่พรหมจรรย์

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. พระไตรปิฎก เล่มที่ 4 พระวินัยปิฎก เล่มที่ 4 มหาวรรค ภาค 1 อุโบสถขันธกะ. พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก [1]. เข้าถึงเมื่อ 16-7-52