ประดู่แดง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ประดู่แดง
ประดู่แดง บริเวณศาลาประภาภิรมย์ เขื่อนรัชชประภา[1]
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร: Plantae
หมวด: Magnoliophyta
ชั้น: Magnoliopsida
อันดับ: Fabales
วงศ์: Fabaceae
สกุล: Phyllocarpus
สปีชีส์: P. septentrionalis
ชื่อทวินาม
Phyllocarpus septentrionalis
Donn. Smith

ประดู่แดง (ชื่อวิทยาศาสตร์ :Phyllocarpus septentrionalis Donn. Smith) เป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 10 -12 เมตร ผิวเปลือกลำต้นมีสีน้ำตาลอ่อน เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ ใบเป็นรูปมนรีออกเป็นคู่ สลับกันตามลำต้น ลักษณะของใบปลายแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ มีสีเขียว ออกดอกเป็นช่อ ช่อดอกสีแดงสด ดอกจะบานไม่พร้อมกัน จะทยอยกันบานไล่ขึ้นไปตั้งแต่โคนก้านช่อจนถึงปลายช่อ เวลาบานจะแดงสพรั่งทั้งต้น เกสรยาวยื่นออกมากลางดอก ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมกราคม*มีนาคม ผลเป็นฝักแบนรูปขอบขนานโค้งเล็กน้อย เมล็ดแบน มีถิ่นกำเนิดในประเทศกัวเตมาลา ทวีปอเมริกาใต้

  • ชื่อสามัญ: ประดู่แดง (Monkey Flower Tree, Fire of Pakistan)
  • ชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ: วาสุเทพ
  • ประเภท: ไม้ยืนต้น
  • การขยายพันธ์: ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด
  • การดูแล: ต้องการแสงแดดจัด หรือกลางแจ้ง ต้องการปริมาณน้ำและความชื้นน้อย ชอบดินร่วนซุยระบายน้ำได้ดี

เกร็ด[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงปลูกเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2531 เนื่องในการเปิดใช้งานโรงไฟฟ้าพลังน้ำเขื่อนรัชชประภา