บิ๊กแบนด์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บิ๊กแบนด์
แหล่งกำเนิดทางรูปแบบ แจ๊ส
ดนตรีสวิง (ในยุค 1930)
แหล่งกำเนิดทางวัฒนธรรม ยุค 1920; ในสหรัฐอเมริกา
เครื่องบรรเลงสามัญ แซกโซโฟนเครื่องเป่าทองเหลืองเครื่องดนตรีให้จังหวะ (กีตาร์เปียโนดับเบิลเบสทูบาVibesกลองชุดเพอร์คัชชัน)
รูปแบบอนุพันธุ์ จัมป์บลูส์ดนตรีสวิงเทรดิชันอลป็อป[1]

บิ๊กแบนด์ (อังกฤษ: Big Band) เป็นลักษณะการรวมกันของการเล่นดนตรีในดนตรีแจ๊ส ได้รับความนิยมในยุคสวิง ต้นทศวรรษ 1930 จนถึงปลายยุค 1940 บิ๊กแบนด์โดยทั่วไปมักประกอบด้วยนักดนตรีประมาณ 12 ถึง 25 คน เล่นเครื่องดนตรีแซกโซโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน และเครื่องให้จังหวะ

คำว่า แจ๊สแบนด์, สเตจแบนด์, แจ๊สออร์เคสตร้า, โซไซตีแบนด์ และแด๊นสแบนด์ อาจมีใช้อธิบายถึงบิ๊กแบนด์ก็ได้

อ้างอิง[แก้]