นฺหวี่วา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
นฺหวี่วาซ่อมฟ้า

นฺหวี่วา ตามสำเนียงกลาง หรือ หนึ่งออ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน[1] (จีนตัวย่อ: 女媧; พินอิน: Nǚwā; เวด-ไจลส์: 3-wa1) เป็นนางฟ้าในเทพปกรณัมจีน เป็นที่รู้จักว่าสร้างสรรค์มนุษยชาติและซ่อมกำแพงสวรรค์ (ท้องฟ้า) นอกจากนี้ ยังอาจนับเป็นประมุขคนที่สองของประเทศจีนด้วย

ประวัติ[แก้]

เรื่อง ห้องสิน ว่า พระนางเป็นพระกนิษฐาองค์ที่ 9 ร่วมพระมารดาเดี่ยวกับกับ ฮอกฮีสีฮ่องเต้ นอกจากมีพระปรีชาสติปัญญา และ ทรงช่วยฮอกฮีสีฮ่องเต้ ทำนุบำรุงแผ่นดินและจัดทพเนียมให้บ้านเมืองมีระเบียบยิ่งขึ้น

รูปลักษณ์[แก้]

ตามเรื่องกล่าวไว้ว่า พระนางมีพระสิริโฉมงดงาม มีพระพักตร์ขาว พระทนต์ขาวเหมือนแก้วสี พระโอษฐ์แดง ส่วนสูงราวหนึ่งคือ (775 เซนติเมตร)

ตำนานที่เกี่ยวข้อง[แก้]

นฺหวี่วาซ่อมฟ้า[แก้]

ตามตำนานเล่าว่ามีเทพที่มีฤทธิ์มาก 2องค์ คือเทพไฟ และเทพน้ำได้ต่อสู้กัน ต่อมาเทพน้ำแพ้ จึงรู้สึกอับอายจึงเอาหัวโขกไปที่ภูเขาปู้โจวที่ค้ำจุนฟ้าดินอยู่ ทำให้ภูเขาปู้โจวพังทลาย ทำให้ฟ้าเอียงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ดินเอียงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ภูเขาและผืนป่าถูกไฟทำลาย เกิดน้ำท่วมไปทั่วทุกหนแห่ง ปีศาจก็ออกมาทำร้ายผู้คน มนุษย์ประสบกับภัยพิบัติอันใหญ่หลวง

นฺหวี่วาจึงตัดขาทั้งสี่ของเต่ายักษ์มาค้ำจุนฟ้าแทน และซ่อมรูรั่วของฟ้าหินเจ็ดสี แต่นฺหวี่วาจะไม่สามารถทำสำเร็จสมบูรณ์ได้ ฟัดินยังเอียงอยู่เล็กน้อยทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาวเคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และน้ำในแม่น้ำไหลไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

นฺหวี่วาผู้สร้าง[แก้]

ตามตำนานส่วนใหญ่ไม่ได้เล่าว่านฺหวี่วาเป็นผู้สร้างทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก ส่วนใหญ่จะเล่ามาเป็นผู้สร้างมวลมนุษย์ ตำนานเล่าว่านฺหวี่วามีช่วงชีวิตอยู่ตอนที่โลกเพิ่งเกิดขึ้น นฺหวี่วารู้สึกเหงา ดังนั้นจึงสร้างสัตว์และมนุษย์ขึ้นมา

หลังจากนั้นนฺหวี่วาก็เริ่มสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นทีละวัน ๆ วันแรกสร้างไก่ วันที่สองสร้างสุนัข วันที่สามสร้างแกะ วันที่สี่สร้างหมู วันที่ห้าสร้างวัว วันที่หกสร้างม้า และวันที่เจ็ดหนีวาได้ใช้ดินเหลืองผสมกับน้ำปั้นมนุษย์ขึ้นมา โดยที่แต่ละตัวหน้าตาไม่เหมือนกันเลย หลังจากสร้างไปได้หลายร้อยตัว นฺหวี่วาจึงรู้สึกว่าวิธีนี้ค่อนข้างช้า นฺหวี่วาจึงคิดหาวิธีใหม่โดยการน้ำเอาเชือกจุ่มลงในดินโคลน จากนั้นยกขึ้นมาสะบัด เศษโคลนที่หลุดจากเชือกก็ตกลงสู่พื้นแล้วกลายเป็นมนุษย์

อ้างอิง[แก้]

  1. หลวงพิพิธภัณฑพิจารณ์ (ฟัก โชติกสวัสดิ์) (2550). ไคเภ็ก. กรุงเทพฯ: ศรีปัญญา. p. 31. ISBN 974941506X.