เทือกเขาสันกาลาคีรี
เทือกเขาสันกาลาคีรี หรือภาษามลายูเรียกว่า บันจารัน ติติวังซา (มาเลย์: Banjaran Titiwangsa; بنجرن تيتيوڠسا) หรือ บันจารัน บซาร์ (มาเลย์: Banjaran Besar) เป็นเทือกเขาที่กั้นพรมแดน ประเทศไทยและมาเลเซีย เกือบตลอดทั้งแนว ทอดตัวในแนว ตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ โดยเริ่มต้นจากเขตแดน จังหวัดสตูลกับมาเลเซีย ทอดตัวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเส้นกั้นเขตแดน ระหว่างจังหวัดสงขลา จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส กับมาเลเซีย เทือกเขานี้ยังมีแนวเข้า ไปในประเทศมาเลเซียด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาสันกาลาคีรี คือ ยอดเขาอูลูติติ บาซะห์ (Ulutiti Basah) สูง 2,433 เมตร
ที่มาของชื่อ [แก้]
ชื่อ สันกาลาคีรี หมายถึง "ภูเขาอันเป็นที่สิงสถิตของพระอิศวร"[1] ซึ่งคำว่า สัน หรือ สัง เป็นคำในภาษามลายู อันมีความหมายว่า เทพเจ้า กับคำว่า กาลา เป็นคำสันสกฤต แปลว่าพระอิศวร[1]
บ้างว่าชื่อ สันกาลาคีรี อาจจะมาจากคำว่า สาครา หรือ สาคร ที่หมายถึง ทะเลหรือมหาสมุทร และคำว่า คีรี ที่หมายถึง ภูเขา รวมกันจะมีความหมายว่า "ภูเขาที่ใกล้ทะเลหรือมหาสมุทร"[1]
