ทางพิเศษในประเทศไทย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ทางด่วน)
แผนที่แสดงส่วนต่าง ๆ ของระบบทางพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

ทางพิเศษในประเทศไทย หรือที่รู้จักกันในชื่อ ทางด่วน เป็นถนนพิเศษที่มีการควบคุมการเข้าออก และต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเดินทาง สร้างขึ้นเพื่อแก้ปัญหาจราจรติดขัดในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล รวมทั้งจังหวัดใกล้เคียง ส่วนใหญ่ออกแบบเป็นทางยกระดับ ระบบทางพิเศษนั้นมีความแตกต่างจากระบบทางหลวงพิเศษในประเทศไทย โดยทางพิเศษมีดำเนินการภายใต้การกำกับดูแลของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ปัจจุบันทางพิเศษที่เปิดใช้งานมีทั้งหมด 8 เส้นทาง

รายชื่อทางพิเศษ[แก้]

รายชื่อทางพิเศษในประเทศไทยเรียงตามวันที่เปิดใช้งาน[1]

  1. ทางพิเศษเฉลิมมหานคร (ทางด่วนขั้นที่หนึ่ง)
  2. ทางพิเศษศรีรัช (ทางด่วนขั้นที่สอง)
  3. ทางพิเศษฉลองรัช (ทางด่วนรามอินทรา-อาจณรงค์)
  4. ทางพิเศษบูรพาวิถี (ทางด่วนบางนา)
  5. ทางพิเศษอุดรรัถยา (ทางด่วนบางปะอิน-ปากเกร็ด)
  6. ทางพิเศษสาย S1 (ทางด่วนขั้นที่สามสายใต้ตอน S1, ทางด่วนอาจณรงค์-บางนา)
  7. ทางพิเศษสายบางพลี-สุขสวัสดิ์ (ถนนกาญจนาภิเษกส่วนใต้, วงแหวนรอบนอกใต้)
  8. ทางพิเศษสายรามอินทรา-วงแหวนรอบนอก (ทางพิเศษฉลองรัชส่วนต่อขยาย)

ทางพิเศษยกระดับอีกสายในเขตกรุงเทพมหานครคือทางยกระดับอุตราภิมุข (ดอนเมืองโทลล์เวย์) ซึ่งไม่ได้ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย แต่ดำเนินการโดยบริษัททางยกระดับดอนเมือง

โครงการในอนาคต[แก้]

นอกจากนั้นยังมีการก่อสร้าง ทางพิเศษศรีรัช - วงแหวนรอบนอกตะวันตก (ทางพิเศษศรีรัชส่วนต่อขยาย) ระยะทาง 16.7 กิโลเมตร กำหนดเปิดให้บริการได้ปลายปี พ.ศ. 2559 และมีโครงการทางด่วนขั้นที่ 3 สายเหนือตอน N1 N2 N3 และ East-West Corridor ด้านตะวันออก, ทางพิเศษสายดาวคะนอง - วงแหวนรอบนอกตะวันตก, ทางพิเศษสายกะทู้-ป่าตองในจังหวัดภูเก็ต, ทางพิเศษสายอุดรรัถยา - พระนครศรีอยุธยา (ทางพิเศษอุดรรัถยาส่วนต่อขยาย), ทางพิเศษสายบูรพาวิถี-พัทยา (ทางพิเศษบูรพาวิถีส่วนต่อขยาย) และทางพิเศษฉลองรัช-สระบุรี (ทางพิเศษฉลองรัชส่วนต่อขยาย)

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. การทางพิเศษแห่งประเทศไทย. "โครงข่ายทางพิเศษที่เปิดให้ใช้บริการ". เว็บไซต์การทางพิเศษแห่งประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2554. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]