ทะเลสาบหนองหาน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
หนองหาน

ทะเลสาบหนองหาน หรือ หนองหาน เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และใหญ่เป็นอันดับ 2 (รองจาก บึงบอระเพ็ด) ของประเทศ[1] ตั้งอยู่บริเวณ อำเภอเมืองสกลนคร อำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร มีเนื้อที่กว่า 77,000 ไร่ ความลึกเฉลี่ยประมาณ 2.0-10.0 เมตร เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลาน้ำจืด นกน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำที่สำคัญของประเทศไทย สันนิษฐานว่า เกิดจากการยุบตัว ของแผ่นเปลือกโลก อันเนื่องมาจากการถูกชะล้าง ของชั้นหินเกลือใต้ดิน จนเกิดโพรงขนาดใหญ่ และเกิดการพังทลาย ยุบตัวลงเป็นหนองน้ำในเวลาต่อมา ตามคติความเชื่อของ ชาวสกลนคร หนองหาร คือ ผลจากการกระทำ ของพญานาค สืบเนื่องมาจากการกระทำ อันผิดทำนองคลองธรรม ของชาย-หญิง ในตำนานผาแดง นางไอ่

ทะเลสาบหนองหาร ประกอบ เกาะน้อยใหญ่ มากกว่า 30 เกาะ เกาะที่ขนาดใหญ่ที่สุดคือ เกาะดอนสวรรค์ โดยมีพุทธสถานโบราณ ภายในเกาะ สำหรับผู้ที่ต้องการเที่ยวเยียมชม รวมทั้งทัศนียภาพ น้ำใส สาหร่ายสีทอง นกน้ำ ปลา นานาพันธุ์ และวิถีชีวิต ของชาวประมงหนองหาร

ในปี พ.ศ. 2557 ซีเอ็นเอ็น สื่อมวลชนระดับโลกได้เลือกให้หนองหานเป็นทะเลสาบที่แปลกเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยอันดับหนึ่งได้แก่ ทะเลสาบแมงกะพรุน ในประเทศปาเลา โดยสาเหตุที่เลือกหนองหาน คือ ความงามของดอกบัวแดงหลายพันดอกหลายหมื่นดอก ที่จะเบ่งบานอยู่บนผิวน้ำที่ทะเลสาบหนองหาน เนื้อที่นับ 20,000 ไร่ โดยดอกบัวจะเริ่มผลิบานตั้งแต่เดือนตุลาคม เป็นประจำทุกปี หลังสิ้นสุดฤดูฝนเพียงไม่นาน และจะบานสะพรั่งในเดือนธันวาคม[2]

อ้างอิง[แก้]

  1. นิตยสารสารคดี ฉบับที่ 267 พ.ค. 2550 หน้า 172
  2. "‘หนองหาน’ เลื่องชื่อ! CNN เลือก อันดับ 2 ทะเลสาบแปลกสุดในโลก". ไทยรัฐ. 12 July 2014. สืบค้นเมื่อ 12 July 2014. 

พิกัดภูมิศาสตร์: 17°11′56″N 104°11′9″W / 17.19889°N 104.18583°W / 17.19889; -104.18583