ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก ตัวนำยิ่งยวดชนิดที่ 1)

ตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1 (อังกฤษ: Type-I superconductor) เป็นตัวนำยวดยิ่งดั้งเดิม โดยมีค่าสนามแม่เหล็กวิกฤติ (Hc) 1 ค่า เมื่อสนามแม่เหล็กที่ให้มีขนาดน้อยกว่า Hc ตัวนำจะยังคงสภาพนำยวดยิ่งอยู่ แต่ถ้าสนามแม่เหล็กที่ให้มีค่ามากกว่า Hc ตัวนำจะสูญเสียสภาพนำยวดยิ่งและกลายเป็นตัวนำปกติ ถึงแม้ว่าอุณหภูมิจะยังคงต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤตก็ตาม เรียก Hc ว่าสนามแม่เหล็กวิกฤต ตัวนำยวดยิ่งชนิดนี้จะให้ปรากฏการณ์ไมสเนอร์ที่สมบูรณ์ และโดยทั่วไปค่า Hc ของตัวนำยวดยิ่งชนิดที่ 1 นี้จะมีขนาดที่ต่ำมากจึงไม่เพียงพอที่จะนำไปประยุกต์ใช้งาน [1]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Kittel C. (1991). Introduction to Solid state Physics. 6 ed. John Wiley & Sons.