ดาหลัง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ดาหลัง
กวี : เจ้าฟ้ากุณฑล
ประเภท : กลอนบทละคร
คำประพันธ์ : กลอนสุภาพ
ความยาว :
สมัย : ปลายอยุธยา
ปีที่แต่ง : รัชกาลพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
ชื่ออื่น :
ลิขสิทธิ์ : กรมศิลปากร

ดาหลัง เป็นบทพระราชนิพนธ์ของเจ้าฟ้ากุณฑลที่เป็นพระธิดาในพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ในขณะนั้นกำลังขาดคนซ้อมละครใน พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงทรงมอบหน้าที่นี้ให้เจ้าฟ้ากุณฑลและเจ้าฟ้ามงกุฎ เพราะเห็นว่าเจ้าฟ้าทั้งสองได้ฝึกฝนวิชาจนชำนาญดีแล้ว เมื่อทั้งสองเจ้าฟ้าได้รับหน้าที่ก็ฝึกฝนวิชาอยู่ไม่ได้ขาดจนไม่มีละครที่จะซ้อมกันอีกแล้ว เจ้าฟ้าทั้งสองจึงปรึกษากันว่าจะแต่งเรื่องอิเหนาแต่มีความคิดเห็นไม่ตรงกันจึงไปปรึกษาพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศผู้เป็นพระราชบิดา แต่คำตอบที่ได้คือให้แต่งกันคนละเรื่อง เจ้าฟ้าทั้งสองจึงถือโอกาสนี้ประชันฝีมือกัน และเมื่อเจ้าฟ้าทั้งสองพระราชนิพนธ์เสร็จจึงรีบไปให้พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศดู โดยของเจ้าฟ้ามงกุฎชื่อเรื่องว่าอิเหนาและของเจ้าฟ้ากุณฑลชื่อว่าดาหลัง

เรื่องย่อ[แก้]

คล้ายกับเรื่องอิเหนา แต่มีส่วนต่างกันคือ ระเด่นมนตรีไปหลงรักสาวชาวไร่ ทำให้ท้าวกุเรปันโกรธถึงกับส่งคนไปลอบสังหารนาง ระเด่นเสียใจมาก จึงออกท่องเที่ยวไปอย่างไร้จุดหมายและทำการรบกับเมืองอื่นๆ จนได้มาอยู่ในปกครองมากมาย ส่วนนางบุษบาก้าโละถูกเนรมิตให้เป็นชายชื่อมิสาประหมังกุหนิง ซึ่งจะกลายเป็นหญิงเมื่อพบอิเหนา นางได้ออกตามหาอิเหนา ส่วนอิเหนาได้ปลอมตัวเป็นดาหลังหรือคนเชิดหนัง ต่อมาได้พบกันและอภิเษกสมรส